Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει πολλὲς ἰδιαιτερότητες καὶ πολλὲς «παγίδες», ἐὰν τὴν ἀντιμετωπίζῃς σὰν κάτι ποὺ δὲν σὲ ἀφορᾷ.
Ἐὰν γιὰ παράδειγμα εἶσαι κάτοικος αὐτῆς τῆς χώρας, δὲν σοῦ ἔχουν διδάξῃ ἑλληνικά, δὲν σὲ ἔχουν μάθῃ νὰ τὴν σέβεσαι καὶ νὰ τὴν τιμᾷς, εἶναι φυσικὸ ἐπόμενον νὰ ἀντιμετωπίζῃς τὴν γλῶσσα σὰν κάτι ἀδιάφορον.
Τί γίνεται ὅμως ἐάν εἶσαι δάσκαλος καί ἔχεις ἐκπαιδευθῇ (λέμε τώρα καὶ μερικὰ ἀστεῖα γιὰ νὰ περνᾷ ἡ ὥρα καὶ νὰ μὴν πλήττουμε…!!!) γιά νά διδάσκῃς τήν Ἑλληνική γλῶσσα σέ παιδιά; Ἐκεῖ ἐμεῖς τί πρέπει νά περιμένουμε; Δέν θά ἔπρεπε νά ἀκοῦμε καί νά βλέπουμε ἀνθρώπους πού θά γνωρίζουν νά χειρίζονται τήν γλῶσσα μέ σεβασμό καί προσοχή;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Περὶ τοῦ «Φιλονόη καὶ Φίλοι».
Οὐδέποτε φιλοδοξήσαμε νὰ γίνουμε ἕνα εἰδησεογραφιικὸ ἱστολόγιον.
Στόχος μας πάντα παρέμενε ἡ προσωπικὴ τοποθέτησις καὶ ἡ ἔκφρασις τῶν ἰδεῶν, τῶν σκέψεῶν μας, τῶν ὀνείρων μας καθῶς ἐπίσης καὶ ἡ ἔκφρασις τῶν προβληματισμῶν μας, τῶν ἀνησυχιῶν μας ἤ ἀκόμη καὶ τῶν … «φόβων» μας!!!
Κάποιες φορὲς τὸ καταφέρνουμε καὶ κάποιες ὄχι.
Σὲ κάθε περίπτωσι ὅμως πασκίζουμε πάντα συνειδητῶς γιὰ νὰ παραμένουμε ἔξω ἀπὸ κλουβιά, κόμματα, χρώματα, ἀπόψεις, δοξασίες καὶ καπελώματα.
Ἐπιστρέφουμε…
Λίγες ἡμέρες ἀπουσιάσαμε, λόγῳ ἀλλαγῆς φιλοξενητοῦ…
Μᾶς κακοφάνηκε, διότι οἱ ἐργασίες ποὺ ἀφοροῦν στὴν μεταφορὰ ἑνὸς ἱστολογίου εἶναι πολλές, κουραστικές, μὴ ὀρατὲς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ βλέπουν μόνον τὴν εἰκόνα τοῦ ἱστολογίου καὶ ἀπίστευτα χρονοβόρες.
Γιὰ παράδειγμα, ἕνα μεγάλο τμῆμα τῶν εἰκόνων μας χάθηκε κι ἔτσι σιγὰ σιγὰ πασχίζουμε νὰ τὶς ἐπαναφέρουμε. Ὅταν ὅμως ἔχουμε χιλιάδες δημοσιεύσεις, τότε εἶναι δεδομένον πὼς ὅλη αὐτὴ ἡ ἐργασία χρειάζεται τὸν χρόνο της… Τὸν πολὺ χρόνο της…
(Σὲ αὐτὸ ζητοῦμε τὴν συνδρομή σας. Ἐὰν ἐντοπίσετε κάποιαν δημοσίευσι δίχως εἰκόνες, σᾶς παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἐνημερώσετε γιὰ νὰ τὴν ἐπαναφέρουμε.)
Ὁ Σεισμός.
Πάει καιρός ποὺ παρατήσαμε νωπὴ τὴν λάσπη ἐσύ, τὸ μυστρὶ ἐγώ, τὶς σκαλωσιὲς οἱ ἄλλοι μας φίλοι.
Ἐβγήκαμε ζωντανοὶ ἀπὸ τὸν σεισμὸ καὶ κυττάξαμε μὲ δέος, πίσω τὰ κομμένα γεφύρια καὶ τὰ ἐρείπια. Τὰ σπίτια ἔπεσαν, λὲς καὶ ἦσαν ξερολιθιές. Κατέῤῤευσαν τὰ τείχη σὰν χάρτινα. Ἐμείναμε σὲ σκηνὲς μέσα στὴν βροχὴ καὶ στὸ κρύο.
«Καλλίτερα ἔτσι», μοῦ εἶπες.
«Θὰ κτίσουμε τὴν πόλι μας μὲ μοντέρνα σχέδια».
Συνέχεια
Ποῦ εἶναι μωρέ ὁ λαός τοῦ «Ὄχι»;
Ποιός τούς ἔντυσε στό χακί; Τό ΚΚΕ;
Ὁ λαός τοῦ «Ὄχι» ἔγραψα;
Μᾶλλον κάτι δὲν ἔχω καταλάβῃ σωστά.
Μᾶς ψεκάζουν τώρα… Μᾶς ταΐζουν καὶ μετηλλαγμένα… Μᾶς ἔχουν ἀποχαυνώσῃ ἐπὶ πλέον μὲ τὴν ΤουΒοῦ καὶ τὰ λοιπὰ προπαγανδιστικὰ ἐγαλειάκια τους… Πάει λοιπὸν διὰ παντὸς ὁ λαὸς τοῦ «Ὄχι»…
Κοιμήθηκε γιὰ νὰ μὴ ξυπνήσῃ ποτέ…
Ἤ μήπως;
Τὸ ὄνειρο ἦταν νὰ φύγουμε ἀπὸ τὰ χωριά μας…
Τὸ ὄνειρο ἦταν νὰ φύγουμε ἀπὸ τὰ χωριά μας…
Φύγαμε…
Μετὰ νὰ φτιάξουμε τὰ κελλιά μας…
Τὰ φτιάξαμε…
Φτιάξαμε καὶ τὰ παιδιά μας γιὰ νὰ γίνουν μπάτσοι νὰ φυλοῦν τὰ ἔρμα… Νοιώσαμε ἀσφάλεια…
Συνέχεια