Τὸ νά γράφῃ ὁ Καζαντζάκης πὼς εἴμαστε μείξις λαῶν, ἀπὸ κάθε σημεῖον τῆς εὐρωπαϊκῆς καὶ τῆς ἀσιατικῆς ἐπικρατείας, εἶναι μία ἄποψις, σεβαστή, ἀλλὰ ὄχι γνώμη.
Διότι ἡ γνώμη βασίζεται σὲ γνώσι, κι αὐτὴ μὲ τὴν σειρά της σὲ ἔρευνα, ἐπιστήμι, ἀποδείξεις…
Αὐτὰ δὲν τὰ διέθετε ὁ ἐν λόγῳ λόγιος.
Συνεπῶς ἡ ἄποψίς του, σεβαστὴ μέν, ἄκυρη δέ. Τὸ αὐτὸ φυσικὰ ἰσχύει γιὰ κάθε ἔναν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἐκφέρῃ κατὰ καιροὺς τὰ μύρια ὅσα, πρὸ κειμένου νὰ μειώσουν, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἐξαφανίσουν, τὴν ὑπόστασιν τῶν Ἑλλήνων.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Οἱ ἀνθρώπινοι χαμαιλέοντες.
Κοινωνικὸς χαμαιλέων εἶναι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ποὺ προσαρμόζει τὴν ἀτομική του πραγματικότητα στὴν δημοσία εἰκόνα, γιὰ νὰ εἶναι ἀρεστός.
Εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖ νὰ παραστήσῃ τὸν φιλικό, ἀκόμη καὶ μὲ ἄτομα ποὺ ἀπεχθάνεται.
Ἡ μανία του νὰ ἐλέγξῃ τὶς κοινωνικὲς ἐντυπώσεις τοῦ δημιουργεῖ μίαν δυσαρμονία μὲ τὸν ἀληθινό του ἑαυτό.
Συνέχεια
Μήπως νά μή πανηγυρίζουμε τόσο πολὺ γιὰ τὴν Κύπρο.
Ὁ τύραννος τῶν Συρακουσῶν Διονύσιος ἦταν ἕνας παμπόνηρος τύπος, ποὺ δὲν ἔχανε εὐκαιρία νὰ φορολογῇ τοὺς πολῖτες τῶν Συρακουσῶν. Αὐτὸ βέβαια σήμερα, γιὰ ἐμᾶς τοὺς παρατηρητές, φαντάζει κάπως κωμικοτραγικό. Ὅμως κατ’ οὐσίαν ὅσα μέτρα ἐφήρμοσε ὁ Διονύσιος, καθῶς κι ἄλλοι, ἀρκετοὶ ὅμοιοί του, εὑρίσκουν θαυμαστὲς καὶ μιμητὲς στὰ σύγχρονα παζάρια ἐλέγχου τῆς ἐλευθερίας τῶν λαῶν.
Κάποτε λοιπόν, κατ’ Ἀριστοτέλη πάντα, ἤθελε νὰ ναυπηγήσῃ μερικὲς τριήρεις. Χρειαζόταν μεγάλα ποσά, ἀλλὰ δὲν ἐσκόπευε νὰ τὰ πληρώσῃ μόνος του.
Συνέχεια
Χρειάζεται νὰ ποῦμε ἀντίο στὸν ἄνθρωπο ποὺ οἱ ἄλλοι περιμένουν νὰ εἴμαστε.
Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
Ὁ νέος Παπαφλέσσας.
Δὲν ἄκουσα κάτι ἀνάλογο ἀπὸ τοὺς κατουρημένους «δικούς» μας ποὺ τρέμουν μὴν καὶ χάσουν τὴν κουτάλα καὶ τὴν καρδάρα.
Σούργελα… Αὐτὸ εἶναι… Παραδόπιστοι, φιλοχρήματοι, ἀπολύτως συμβιβασμένοι, ὑπάκουοι ὑπάλληλοι τῆς νέας τάξεως, τσιφούτηδες, πισωγλέντηδες, λουφαδόροι, ἀπατεῶνες, μιζαδόροι, ἄτιμοι τσιφλικάδες, τομάρια ἐκπαιδευμένα γιὰ νὰ γεμίζουν θησαυροφυλάκια…
Ντρέπομαι ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ κρατοῦν θέσεις καίριες. Ντρέπομαι ποὺ ὑπάρχουν. Ντρέπομαι ποὺ ὅταν Συνέχεια
Περὶ …ναζιστικῶν χαιρετισμῶν κι ἄλλων ἀνοησιῶν.
Πρὶν ξεκινήσω, μία λεπτομέρεια. Ὁ Ἑρμῆς, σὲ πιὸ σύγχρονο ἐκδοχή, ἀποδυναμώνει αὐτὴν τὴν εἰκόνα ποὺ λαμβάνουμε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἱστορίας. Ὅμως δὲν τὴν ἀκυρώνει!!!
Τελικῶς μᾶς ἔχουν μεταμορφώσῃ σὲ κουμπαράδες συλλογῆς ἀχρήστων καὶ πλαστῶν, ἤ ἄλλως κιβδήλων, νομισμάτων. Τενεκέδες κατ’ οὐσίαν γίναμε, μαντρωμένοι ὅμως θαυμάσια… Μὴν καὶ ξεφύγουμε λίγο, διότι πάει, τὸν χάσαμε τὸν …κουμπαρᾶ!
Σήμερα λοιπὸν θὰ καταπιαστῶ λίγο μὲ τὸν «ναζιστικὸ» χαιρετισμό, ἀλλὰ πολὺ μὲ τὸ τὶ κρύβει καὶ ἰδίως μὲ τὸ τὶ πρέπει ἐμεῖς νὰ κάνουμε γιὰ κάποια πράγματα.
Κατ΄ ἀρχήν, δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ ἄνθρωπος στὸν πλανήτη μας ποὺ νὰ πιστεύῃ πὼς δίχως τὸν Ἥλιο μας δύναται νὰ ὑπάρξῃ ζωή. Δῆλα δὴ δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχῃ κάποιος ποὺ νὰ πιστεύῃ πὼς μποροῦμε νὰ ἐπιβιώσουμε δίχως τὴν παρουσία τοῦ Ἡλίου.