Ἤ ὀρθότερα, ζήτω ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ ἀφετηρία τῆς παλιγγενεσίας μας ποὺ ξεκίνησε πρὸ 192 ἐτῶν ἀλλὰ ἀκόμη συμβαίνει!
Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου κάθε ἔτους, διότι τότε ξεκίνησαν κάποιοι ξυπόλητοι, ἀμόρφωτοι, ξεβράκωτοι καὶ πέταξαν τὸ πρῶτο καὶ πλέον βίαιον εἶδος μογγόλων.
Τὰ στίφη ὅμως οὐδέποτε ἔφυγαν. Διεδέχοντο πάντα τὸ ἕνα τὸ ἄλλο.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὶς σημαῖες τῆς Ἐλευθερίας νὰ σηκώνουμε ὑψηλά…
Ναί, πολὺ ὑψηλά!
Οἱ σημαῖες μας, αὐτὲς ποὺ μᾶς ἐνώνουν, ποὺ ἀφοροῦν σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες, ποὺ ὑπῆρξαν, ὑπάχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν ὡς μοναδικὰ σύμβολα, μόνον ὑψηλὰ μποροῦν νὰ κυματίζουν…
Πολὺ ὑψηλά!
Πάντα νὰ κυματίζουν…
Ὅπως μᾶς πρέπει…
Τὶς σημαῖες δὲν τὶς ὑποστέλλουμε παρὰ μόνον τὴν νύκτα καὶ μόνον κατ’ ἐπιλογήν!
Ἰδίως στὶς ἐποχὲς ποὺ διαβιοῦμε ὅμως, ἰδίως τώρα ἀπαιτεῖται νὰ παραμένουν πάντα στὸ ἱστίο τους καὶ νὰ κυματίζουν… Νὰ μᾶς θυμίζουν κάθε στιγμὴ τὸ χρέος μας…
Συνέχεια
«Ἕλληνες, Ἕλληνες… Πῶς κάνετε ἔτσι γιά δέκα παλιότουρκους…;»
Σήμερα, εἰδικῶς λόγῳ τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ καὶ γενικῶς λόγῳ διαφόρων ἄλλων συγκυριῶν, θὰ σταθῶ στὴν φράσι ποὺ φέρεται νὰ λέῃ ὁ Κολοκοτρώνης στὸ παρακάτω ἀπόσπασμα τῆς γνωστῆς ταινίας.
Ὄχι διότι οἱ Ἕλληνες, οἱ πραγματικοί, ἀπέφυγαν σὲ ὁποιανδήποτε φάσι τῆς ἱστορίας τὶς μᾶχες ποὺ τοὺς ἀναλογοῦσαν. Αὐτοὶ πάντα ἐκεῖ ἦταν, πολεμοῦσαν, νικοῦσαν ἤ πέθαιναν… Οὔτε φοβήθηκαν πολλαπλασίους ἐχθρούς… ὅπου κι ἐὰν τοὺς συνήντησαν….
Σήμερα θὰ καταπιαστῶ μόνον μὲ αὐτούς, πολλοὺς ἤ λίγους, ποὺ χρειάζονταν πάντα κάποιον γιὰ νὰ τοὺς σπρώξῃ, νὰ τοὺς κινητοποιήσῃ ἤ νὰ τοὺς πετάξῃ στὴν μάχη.
Συνέχεια
Τώρα ποὺ θὰ γυρίσῃ, θὰ τοὺς γ@μήσῃ…
Τὸ εἶπε, διὰ χειρὸς Καλογεροπούλου καὶ διὰ στόματος Παπακωνσταντίνου.
Τὸ εἶπε καὶ λίγες στιγμὲς πρὶν φύγει…
Ἀλλὰ κι ἔτσι νὰ μὴν τὸ ἔλεγε, τώρα ποὺ ξεκίνησε, διότι ξεκίνησε, κι ἔρχεται, καὶ στέλνει μηνύματα σὲ παλληκάρια καὶ κοπελιές, θὰ μᾶς τὰ πῇ ὁ ἴδιος…
Συνέχεια
Δὲν ἦσαν ἄνθρωποι. Θεοὶ ἦσαν!
Ἀπὸ μικρὸ παιδάκι ἐλάτρευα τὸ νὰ μελετῶ τὶς βιογραφίες τῶν ἡρώων τῆς Ἐπαναστάσεως.
Μὲ ἐμάγευαν.
Ἤμουν ὅμως καὶ τυχερή.
Λίγο ὁ δάσκαλός μου, ποὺ ἐπίσης τοὺς ἐλάτρευε…
Λίγο ὁ Τάκης Λάππας, ποὺ ἔγραψε εἰδικῶς γιὰ παιδιά, τὶς βιογραφίες τῶν ἡρώων μας….
Θέλει καί πολύ; Δὲν θέλει…
Μαγεύεσαι…
Θυμᾶμαι, παιδάκι ἀκόμη, ἤμουν δὲν ἤμουν ἑπτὰ ἐτῶν, ἐδιάβασα τὴν βιογραφία τοῦ Μάρκου Μπότσαρη. Συγκλονίσθηκα. Δὲν ἐγνώριζα (ἀκόμη) κάτι γιὰ τὸ Μεσολόγγι… Ἔως τότε.
Κι ἀπό ποῦ νά πιάσω τό κουβάρι γιά νά μάθω; Ἀφῆστε δὲ ποὺ δὲν ζοῦσα στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ προμηθευθῶ Συνέχεια
Χρόνια καλὰ Ἕλληνες! Καλὴν Λευτεριά!
Καλὴν λευτεριὰ νὰ ἔχουμε.
Καλὸν ἀγώνα.
Καὶ …καλὸ βόλι…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς θὰ νικήσουμε…
Συνέχεια