«Ὁ θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν λευτεριὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω…» εἶπε ὁ Γέρος μας τότε.
Ὁ θεός, σὲ κουβέντες εὑρίσκετο μὲ τὸν Γέρο μας. Ὁ δικός του θεός. Αὐτὸς ποὺ τοῦ ὑπαγόρευε νὰ στηλώνῃ τὰ πόδια γερὰ καὶ νὰ στήνεται μὲ λιγοστὰ παλληκάρια ἔξω ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶ ἢ νὰ κερδίζῃ μᾶχες ἒκ τοῦ μὴ ὄντος ὅπως στὸ Βαλτέτσι καὶ στὰ Δερβενάκια.Ἒκ τοῦ μή ὄντος ἔγραψα; Λάθος!
Ὁ Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Κῦττα, ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ θὰ σᾶς πατάξω!
Ἐκεῖ, στὶς παρελάσεις προχθές, εἶδα πολλά.
Εἶδα πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα φαίνονται.
Εἶδα ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπάσκισες νὰ μοῦ κρύψῃς τόσο ἐπιμελῶς!
Εἶδα ἕνα κράτος ἀράχνη νὰ ἔχῃ ἁπλώσῃ τὰ δίχτυα του παντοῦ καὶ νὰ δημιουργῇ ἕνα πέπλο, μίαν σκιά. Μίαν ἄλλην εἰκόνα, διάφορο αὐτῆς ποὺ ἐγὼ βλέπω.
Μίαν πλαστὴ πραγματικότης! Συνέχεια
Ποιά ἐπανάστασις;
Ἡ Ἐπανάστασις τοῦ 1821 τελείωσε; Ἀκόμη συμβαίνει; Θά τελειώσῃ κάποτε;
Ἡ Ἐπανάστασις ἀγαπητοὶ φίλου τοῦ 1821 οὐδεποτε ἐτελείωσε!!! Ἀκόμη συμβαίνει, ἀκόμη ἐξακολουθεῖ καὶ ὀφείλει πλέον νὰ ὁλοκληρωθῇ! Κι αὐτὸ θὰ τὸ κάνουμε ἐμεῖς! Οἱ ἐναπομείναντες ζωντανοί! Συνέχεια
Μὰ δὲν θὰ καταλάβουν! Δὲν μποροῦν!
Τὶς τελευταῖες ἡμέρες γίναμε μάρτυρες ὑστερικῶν καταστάσεων.
Διαπιστώσαμε τὸν ἀπόλυτον ἐγκλωβισμόν (γιατί ἄρα γέ;) τῶν κρατούντων, καθῶς καὶ τῶν κάθε λογῆς παρατρεχαμένων τους, νὰ μᾶς «πείσουν» ἀναφορικῶς μὲ τὴν μεγάλη «νίκη» τοῦ Μπένυ!
Τί νίκη-σταθμός στήν παγκόσμιο γελοιοποίησιν ἦταν αὐτή πάλι;
Τὸ χειρότερον φυσικὰ ἦταν οἱ οὐρὲς κάποιων, ποὺ ἐπὶ προσθέτως ἐπλήρωσαν ἀπὸ δύο εὐρώπουλα ἕκαστος, πρὸ κειμένου νὰ μὴ χάσουν τὸ δικαίωμα νὰ μᾶς κατσικώσουν τὸν Μπένυ. Ὅπως σὲ αὐτὴ τὴν φωτογραφία: Συνέχεια
Ὅλοι μὲ θέλουν κάπου νὰ ἀνήκω!
Σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα τραγούδι!
Στίχοι Γεωργίου Λεκάκη καὶ μουσικὴ Κώστα Μπίγαλη.
Εἶναι ἕνα τραγούδι ποὺ μὲ κάνει νὰ συμφωνῶ μὲ τοὺς στίχους του…
Διότι ἀπὸ μικρὸ παιδί, κάπου ἔπρεπε νὰ ἀνήκω!
Ὁμάδα, κόμμα, θρησκεία… Ποτὲ δὲν μποροῦσα νὰ ἀνήκω σὲ ἐμέναν καὶ στὴν Ἑλλάδα! Δὲν ὑπάρχει τέτοια καταχώρησις στὰ ἀρχεῖα τους καὶ κατ’ ἐπέκτασιν δὲν γίνεται δεκτὴ καμμία τέτοια τοποθέτησις!
Τὸ νὰ ἀντιμετωπίζουμε καὶ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸν Ἕλληνα.
Ἕνα κείμενον-σχόλιον τοῦ Μεχμὲτ Ἰμᾶμ, ἀναφορικῶς μὲ τὸ μωσαϊκόν ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ γύρω μας, κι ἀφορᾷ στὶς διάφορες φυλές.
Θὰ συμφωνήσω μαζύ του, ἰδίως σὲ ἕνα σημεῖον: Ὅσοι θέλουν νὰ γίνουν Ἕλληνες μὲ τὴν καρδιά τους, εἶναι ἡ μεγάλη τους εὐκαιρία! Συνέχεια

