Ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἦλθε στὴν Ἑλλάδα, μεταξὺ ἄλλων ἵδρυσε καὶ ἕνα καινούργιο κόμμα, τὴν Νέα Δημοκρατία.
Ὁ τίτλος ἀπὸ μόνος του εἶναι δηλωτικὸς τῶν προθέσεων τοῦ λεγομένου «ἐθνάρχου».

Γενικῶς τὰ δεξιὰ κόμματα, τόσο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ σίγουρα στὴν Εὐρώπη, εἶχαν διαφορετικοὺς ὅρους γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἰδεολογικὴ τοποθέτησί των. Συνήθως χρησιμοποιοῦσαν τὸν ὅρο «λαϊκό» γιὰ νᾶ δείξουν τὴν ῥίζα τους καὶ τὴν νομιμοποίησή τους, κυρίως ἀπὸ τὸ ἔθνος ποὺ ἐκφράζεται μέσῳ τοῦ λαοῦ. Συνέχεια
Θὰ ἦταν μία καλὴ ἀφορμὴ γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε ἐθνικὰ ὑπερήφανοι, ἐὰν δὲν γνωρίζαμε τὸ ποιά, ἐπακριβῶς, εἶναι ἡ ἐν λόγῳ ἑταιρεία…
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, λόγῳ κάποιας ὑποχρεώσεώς μου, ἔπρεπε νὰ κατεβῶ στὸ κέντρον τῶν Ἀθηνῶν. Τί καλλίτερον ἀπό τόν ἠλεκτρικό σιδηρόδρομο (ΜΕΤΡΟ); Ὡς ἄτομον ποὺ ἀρέσκεται νὰ τηρῇ τὸν νόμο ἤμουν ἕτοιμη νὰ ἀγοράσω εἰσιτήριον. Ἤμουν, ἔως τὴν στιγμὴ ποὺ εἶδα τὶς οὐρὲς καὶ ἄρχισα νὰ τὸ ξανασκέπτομαι. Ἐν τούτοις ἀπεφάσισα νὰ δοκιμάσω τὴν …τύχη μου, ἀλλὰ μᾶλλον δὲν ἦταν καὶ τόσο καλὴ ἰδέα.
Τὸ σπὸτ τοῦ Τσίπρα εἰλικρινῶς μὲ ἐθορύβησε.