Ἀκοῦν λέξεις ὅπως «Πατρίς», «Πατριῶτες», «Ἔθνος» καὶ ἀνατριχιάζουν… Βλέπουν κάποιους νὰ ἐπιχειροῦν ἑνωτικὲς κινήσεις καὶ τοὺς πολεμοῦν ὡς …«φασίστες». Σηκώνουν σημαῖες κόκκινες καὶ πράσινες καὶ μαῦρες καὶ πορτοκαλὶ καὶ ὅ,τι νἆναι γιὰ νὰ πολεμήσουν τὴν μία σημαία ποὺ ὅλοι μας ἀναγνωρίζουμε καί, ἐν δυνάμει, μᾶς ἑνώνει…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: κοινὴ λογική!
Θά γίνη ἐπί τέλους κάποια σοβαρή συζήτησις γιά τίς πυρκαϊές;
Ὁρισμένοι φαίνεται ὅτι τὰ 45 χρόνια της μεταπολιτεύσεως οὔτε μυαλὸ ἔβαλαν οὔτε ἀναμένεται νὰ βάλουν στὸ ἐγγὺς μέλλον.
Ἔτσι, ἐξαρτώμενα ἀπὸ ποιὸ μέρος εὑρίσκονται, γιὰ 45 συναπτὰ ἔτη κάνουν πολιτικὴ ἐπὶ τῶν πυρκαϊῶν καὶ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν.
Δὲν εἶναι παιδικὴ χαρὰ ἡ θάλασσα…
Γράφω αὐτὴ τὴν ἀνάρτηση μὲ ἀγανάκτηση γιὰ τὰ νέα ἀθῴα θύματα ποὺ ηὗραν τὸν θάνατο στὴν νέα σύγκρουση σκαφῶν στὴν Ἀργολίδα. Εἶναι θλιβερὸ καὶ ἄδικο κάθε χρόνο ἡ χώρα μας νὰ πληρώνῃ τόσο βαρὺ φόρο αἵματος σὲ ἀπαράδεκτα θαλάσσια ἀτυχήματα, τὰ ὁποῖα ὀφείλονται σὲ μία νοοτροπία ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἡ θάλασσα εἶναι παιδικὴ χαρά, ὅπου ὅλα εἶναι ἐπιτρεπτά, ὅπου ὅλα τὰ «παιδάκια» μποροῦν νὰ κάνουν τὸ κέφι τους ὡς αὐτὴ νὰ εἶναι ἰδιωτική τους περιουσία, καὶ ἐκ τούτου νὰ ἔχουν τὴν ἀποκλειστική της χρήση..
Συνέχεια
Δὲν εἶναι μόνον τὸ πανεπιστημιακὸ ἄσυλο
Δὲν θέλω νὰ μηδενίζω τὸ ὁ,τιδήποτε καὶ δὲν θέλω νὰ εἶμαι ἐπικριτικὸς σὲ ὁ,τιδήποτε.
Ἔχω ὅμως ἄποψη καὶ μάλιστα ἄποψη ἑδραιωμένη ἀπὸ τὰ χρόνια καὶ τὴν ἐμπειρία μου.
Ἡ περὶ ἀσύλου κουβέντα εἶναι ἐντελῶς ἄκαιρος καὶ πρέπει νὰ πῶ καὶ χωρὶς οὐσία.
Σὲ μία χώρα, ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό της δὲν ὑπάρχουν ἄβατα, οὔτε κἂν στοὺς παναρχαίους χώρους λατρείας.
Συνέχεια
Ὑπάρχουν τέλματα ὅσο ὑπάρχουν …τελματωμένοι!!!
Ἡ λέξις τέλμα, κατὰ Δημητρᾶκο, σημαίνει: «στάσιμον ὕδωρ, λιμνάζον ὕδωρ, ἕλος, βοῦρκος, βάλτος, βαλτότοπος, τόπος πηλώδης ὕδωρ ἔχων».
Τὸ ὅτι ἐμεῖς χρησιμοποιοῦμε τὸ τέλμα γιὰ νὰ δηλώσουμε πὼς κάπου, κάτι ἔχει παγιδευθῆ, πολὺ γενικῶς, ἀλλὰ ὄχι ἐννοῶντας πάντα πὼς αὐτὴ ἡ παγίδευσις σχετίζεται μὲ ὕδωρ, κατ’ ἀρχὰς δηλώνει ἐκπεσμὸ τῆς ἐννοιολογικῆς μας ἀντιληπτικότητος. Συνέχεια
Γίνατε ὁ σπασίκλας ποὺ κοροϊδεύαμε
Πρὸ εἴκοσι (20) ἐτῶν, μὴ θυμηθῶ πρὸ εἴκοσι πέντε (25), ποὺ «ξεκίνησε», ὅποιος ἠσχολεῑτο μὲ τὸ διαδίκτυο φαινόταν στοὺς γύρω του σὰν ἐξωγήινο σπασικλοnerd.
Ἀρκετοὶ/ἒς ἐπιλέξαμε τότε αὐτὴ τὴν μορφὴ ἐπικοινωνίας καὶ πληροφορήσεως ἀλλὰ εὐτυχῶς μεγάλο ποσοστὸ ἀτόμων τοὐλάχιστον διετήρησε τὴν κοινωνικότητα καὶ τὴν προσωπικότητά του ἔχοντας τὸ διαδίκτυο ὡς ἐργαλεῖο.
Συνέχεια