ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΑΣΚΟΥΜΕΝΗΣ κριτικῆς στὸν τόπο εἶναι ἄθλιο.
Εἴτε πρόκειται γιὰ κριτικὴ περὶ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων εἴτε γιὰ ἀξιολογία τῶν πνευματικῶν ζητημάτων, οἱ ἐκφερόμενες κρίσεις στεροῦνται κύρους καὶ ἀντικειμενικότητας.
Ποιά εἶναι ἐκείνη ἡ κριτική πού ἀξίζει νά ἀκούγεται καί νά ἀσκεῖται κάθε φορά;
Κάθε ουσιαστική κριτική πρέπει νὰ ξεκινάῃ πρώτα μὲ τὴν ἄρνηση καὶ μετὰ νὰ περνάῃ στὴν θέση (ἐὰν βέβαια σηκώνῃ ἡ ὑπὸ κρίσιν περίπτωσις κάνα καλὸ λόγο). Ἐξάλλου τὰ ἐπικριτικὰ σχόλια εἶναι καὶ τὰ πιὸ ὠφέλιμα γιατὶ αὐτὰ μποροῦν νὰ ἰσιώσουν τὸ στραβὸ καὶ νὰ συντελέσουν στὴ βελτίωση πραγμάτων ἢ προσώπων ὡς φορέων αὐτῶν τῶν πραγμάτων. Συνέχεια
Δίχως φυσικὰ αὐτὸ νὰ σημαίνῃ πὼς ΔΕΝ θὰ συναντήσω ἐξαιρετικοὺς διδασκάλους στὴν πορεία μου.
Κάποιοι ἄνθρωποι περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ κάποιοι ἄλλοι παίρνουν. 
Δὲν ὑπάρχει μεταλυτέρα χαρὰ ἀπὸ αὐτήν…
Ὁ Ἐνγτκαρ Ἀλαν Πόε ἔλεγε ὅτι «ὁ φόβος εἶναι ἔνα συναίσθημά που ἀρέσει στους ἀνθρώπους νὰ τὸ νοιώθουν μὲ τὴν προϋπόθεση νὰ εἶναι σίγουροι καὶ νὰ τὸ βιώνουν σὲ ἕνα περιβάλλον ἀσφαλείας».