Ουδέποτε κατάλαβα τον πολιτικό και κοινωνικό ντόρο, που κάνουν οι γκέη (όπως τους λένε οι τσοπάνηδες του τόπου μας) και οι λοιποί τρανσοειδείς. Η διαχείριση του αφεδρώνος στον καθένα μας είναι ιδιωτική υπόθεση. Άλλος προσέχει τον κώλο του και τον χρησιμοποιεί κατά φύσιν (δηλαδή αντλεί ηδονή μόνο από το κλάσιμο και το χέσιμο) κι άλλος τον κάνει πολλαπλών χρήσεων για άντληση ακόμα περισσότερης ηδονής.
Περί ορέξεως κολοκυθόπιττα, που λέει ο λόγος.
Συνέχεια
Δηλαδή…
Θὰ εὑρεθῆ ψυχίατρος γιὰ νὰ ἐγγυηθῆ γιὰ αὐτό, τὸ ψυχικὰ διατεταραγμένο ἄτομον, ποὺ δηλώνει ἄφυλο, στὸ νὰ υϊοθετήσῃ παιδί, ἐνᾦ τὸ ἴδιο δὲν ἔχει ἀκόμη ξεκαθαρίση, οὔτε μὲ τὸν εἁυτόν του, τὸ τὶ φύλο εἶναι… Συνέχεια
Ὁμοφυλοφιλία καὶ νέα παγκόσμιος τάξις
Ἐπικαιρότης
Τὴν ἐποχὴ τῆς ἀναγεννήσεως τῆς Μητέρας Φύσεως, ἐφηφίσθη ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τὸ νομοσχέδιο ποὺ δίδει στὰ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια τὸ δικαίωμα ἀναδοχῆς παιδιῶν. Ὁ γράγων δὲν εἶναι ἐναντίον τῶν ὁμοφυλοφίλων (νὰ μὴν ξεχνοῦμε ὅτι Καβάφης-Χατζηδάκις-Τσαρούχης εἶναι οἱ πυλῶνες τοῦ συγχρόνου Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ), ἀλλὰ εἶναι ὑπὲρ τῆς Φύσεως καὶ τῆς Λογικῆς καὶ ἐναντίον τῆς Νέας Παγκοσμίου Τάξεως, ποὺ προωθεῖ τὸ ὁμοφυλοφιλικὸ προϊόν. Συνέχεια
Κι ὅταν λέω φασίστες, ἐννοῶ κυριολεκτικῶς κάθε πραγματικό, γνήσιο κι ἄδολο φασίστα τοῦ κόσμου μας, ὅπως ἀκριβῶς ὀφείλουμε.
Διότι ἡ λέξις φασισμός, στὴν ἀρχική του ἔννοια, σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτό, ποὺ διὰ τῆς βιαίας προπαγάνδας, προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν νὰ πιστεύουμε. Σημαίνει ἕνωσις… Σημαίνει ἡ Ἰσχὺς ἐν τῇ Ἑνώσει… Σημαίνει ἡ ἑνοποίσησις τῶν πολλῶν κι ἀδικημένων κατὰ τῶν ὀλίγων καὶ θρασυτάτων σαρκοβόρων τοῦ πλανήτου μας.
Σημαίνει ἕνωσις τῶν πολλῶν κατὰ τῶν ὅσων ἐγκληματοῦν εἰς βάρος τῆς Ἀνθρωπότητος ἐδῶ καὶ αἰῶνες.
Καί, ὁπωσδήποτε, ἐὰν τὸ καλοσκεφθοῦμε, μᾶλλον ἡ μοναδική μας διέξοδος, γιὰ ὅλην τὴν Ἀνθρωπότητα, εἶναι ὁ πραγαμτικός, γνήσιος κι ἄδολος φασισμός. Συνέχεια
Εἶναι μερικὰ στοιχεία προπαγάνδας, ποὺ δὲν γίνεται νὰ περάσουν ἀπαρατήρητα.
Παρατηρώντας τα δέ, εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ …«προβλεύσουμε» τὸ μέλλον μὲ ἀκρίβεια (ὄχι ἀπαραιτήτως χρονική!), πρὸ κειμένου νὰ προφυλακτοῦμε ἀπὸ τὰ νέα μας δεινά. Ἕνα τέτοιο στοιχεῖον εἶναι καὶ ἡ (ἂς ποῦμε) πρόβλεψις τοῦ τέλος κάποιων ἡγετῶν…
Μία μὴ συνειδητή, γιὰ ὅλους μας, παράμετρος, ποὺ ἀφορᾶ στὰ ἐπὶ μέρους στοιχεία ἑνὸς πολέμου εἶναι τὸ κριτήριόν μας, βάσει τοῦ ὁποίου συμμετέχουμε ἢ ὄχι σὲ αὐτόν. Ὁ πόλεμος ἀπὸ μόνος του εἶναι καταστροφικὸς γιὰ ὅλους τοὺς ἐμπλεκομένους σὲ αὐτόν, μὰ κυρίως γιὰ ὅσους ὡς ἀθῷα σφάγια θυσιάζονται, ἀγνοώντας τὰ αἴτια καὶ τοὺς σκοπούς τῆς θυσίας τους.
Ἀκόμη κι ἐὰν κάποιοι ἐπιβιώσουν τῶν (συνήθως) ἀσκόπων θυσιῶν, ὅσο κι ἐὰν ἀναζητοῦν τὰ αἴτια καὶ τὶς διαδρομὲς τοῦ χρήματος, πάντα ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν πλήρως τὸ γιατὶ αὐτοὶ μετετράπησαν σὲ τόσο καλὴ τροφὴ γιὰ τὶς παγκόσμιες κρεατομηχανές.
Συνέχεια
