Οἱ κοινωνικὲς ὑποχρεώσεις μὲ ἔσυραν ἐχθὲς στὸ «κατάστημα παιχνιδιῶν Ντάμπο». Αἰτία ἐπιλογῆς τοῦ καταστήματος αὐτοῦ ἦταν ἡ κατοχὴ ἑνὸς κουπονιοῦ γιὰ ἀγορὲς ἀπὸ τὴν συγκεκριμένη ἁλυσίδα, ἀπότοκος τῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἔχει ἐπιφέρη στὴν ζωή μας τὴν τελευταία δεκαετία τὸ ἀγαθοελεῆμον καὶ λαθραλληλέγγυο παρασοβιετικὸ κράτος μας.
Προσωπικῶς ἀνθίσταμαι στεναρῶς στὸ νὰ ἀφήσω ἀκόμη καὶ δέκα σέντσια στὴν συγκεκριμένη ἁλυσίδα, τόσο γιὰ τὴν κοινωνικὴ ἠθικὴ ποὺ ἔχει ἐπιδείξη στὸ παρελθόν, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἐπιχειρηματικὴ ἠθικὴ ποὺ ἐπιδεικνύει ἀκόμη. Συνέχεια



