Ἔτσι ὑποδεικνύει ἡ κοινὴ λογική.
Ἔτσι μᾶς ὁδηγοῦν νὰ πιστεύσουμε ἅπαντες ἐντὸς κι ἐκτὸς Ἑλλάδος.
Ἔτσι ἀκριβῶς ἀντιλαμβάνονται ὅσοι ἐπὶ τέλους ἔπιασαν νὰ βλέπουν πίσω ἀπὸ τὶς ἐπίσημες ἱστορικὲς ἐκδοχές.
Γιὰ τὰ συμφέροντα, λέει, τῶν πετρελαϊκῶν ἑταιρειῶν, θὰ βιώσουμε ἀκρότητες. Θὰ γίνη πόλεμος ἀνάμεσα σὲ Ἑλλάδα, Τουρκία, Ἀλβανία… Θὰ πέσουν ὅλα τὰ κοράκια τοῦ πλανήτου ἐπάνω μας γιὰ νὰ ἁρπάξουν τὴν μερίδα τοῦ λέοντος. Διότι δρυὸς πεσούσης πᾶς ἀνὴρ ξυλεύεται…
Κι ἐμεῖς τελειώνουμε, συντόμως, ὡς χώρα, παραμένοντας εὔκολη καί, κυρίως, προθυμοτάτη λεία.
Δικαιολογοῦνται ἤδη πολλὰ ἐγκλήματα καὶ ὁπωσδήποτε, ἀκόμη περισσότερα, θὰ δικαιολογηθοῦν στὸ μέλλον. Συνέχεια
Ἕνα οὐσιῶδες στοιχεῖο στὸ νὰ κατανοήσουμε τοὺς ὑπάρχοντες μηχανισμούς, ποὺ καὶ μᾶς σκοτώνουν καὶ μᾶς καθιστοῦν νοητικὰ ἐλεγχομένους, εἶναι ὁ μηχανισμὸς ποὺ στηρίζει τὸ χρῆμα, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ ἴδιο τὸ χρῆμα. Τὸ χρῆμα, σὲ ὅλες του τὶς μορφές, παρέμενε, παραμένει καὶ θὰ παραμένῃ μέσον ἐλέγχου ἀλλὰ ὄχι αὐτοσκοπὸς τῶν σαπροφύτων τοῦ πλανήτου. Ἡ κάθε εἴδους σύμβασις, ποὺ ὑποστηρίζει τὸ χρῆμα, σὰν (ἂς ποῦμε) φιλοσοφία, εἶναι αὐτὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐλέγχει παγκοσμίως τοὺς πληθυσμούς.
Σὲ πολλὰ ἀπὸ τὰ νομίσματα Φιλίππου καὶ Ἀλεξάνδρου ποὺ ἐκόπησαν στὴν Ἀμφίπολι, παρατηροῦμε ἕνα σύμβολο, ὅπου ἕνα ὄμικρον ἐμπεριέχεται σὲ ἕνα λάμβδα (1). Αὐτὸ θέλει νὰ πῇ, ὅτι ἐκεῖ στὴν Ἀμφίπολι ὑπῆρχε λατρεία τοῦ Ἡλίου! Πῶς αὐτὴ διεκπεραιώνετο, εἶναι μία ἄλλη ἱστορία. Ἀπόλυτα σίγουρα εἶναι, ὅτι ὑπῆρχε ἐκεῖ ὁ κατάλληλος ναός. Ἀκόμη ἐκεῖ εἶναι αὐτὸς καὶ γιὰ νὰ τὸν ἀποκαλύψουν, οὐδεὶς φαίνεται νὰ ἔχῃ τὴν διάθεση.