Δεῖτε πῶς εἶναι κομμένες οἱ πέτρες στὶς Μυκῆνες.
Εἶναι μισὸ χιλιοστὸ τὸ πλάτος τῆς κοπῆς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Τέλος, ἦλθε τὸ τέλος.
Πρῶτον, ἐξέπεσαν τὰ μυστήρια. Ἤρχισαν νὰ μυοῦνται μητραλοῖαι καὶ διεστραμμένοι, ἰσχυροὶ τῆς ἡμέρας καὶ προστυχουργοὶ τῆς νυκτός.
Κατόπιν, ἐξέπεσεν ἡ θρησκεία. Ἡ «λαϊκὴ» θρησκεία.
Ἔπειτα, ὅλα ταῦτα τὰ περιέλαβαν οἱ χονδροειδεῖς κωμῳδιογράφοι. Ὅ,τι ἄλλοτε ἐλατρεύθη, τώρα διεκωμῳδήθη.
Ἔπειτα ἐνέσκηψαν ὡς καταιγίς, αἱ ὀργιαστικαὶ «θρησκεῖαι» τῆς Ἀνατολῆς. Μὲ θρηνητικὰς περιφορὰς ὁμοιωμάτων νεκρῶν καὶ ὁλοφυρμοὺς λαϊκῶν γυναίων.
Τέλος, ἦλθε τὸ τέλος. Ἕνα βασιλικὸν διάταγμα. Μιὰ ἁπλῆ ἐντολή, ὅπως ἕνας κοινὸς νόμος περὶ φορολογίας, ἢ μιᾶς στρατολογίας…
Τόσον ἁπλοῦν!
Καὶ μετὰ τὰ πράγματα «ἡρέμησαν», ὥσπου μέσα ἀπὸ ἀραχνιασμένα ἑρμάρια, μέσα ἀπ᾿ τὴν σποδόν, περίεργα μυστικὰ ἄνθη ἠγέρθησαν διστακτικῶς. Καὶ ἔπαυσαν οἱ θρῆνοι, ἐκόπασαν αἱ κατάραι. Συνέχεια
Ποῦ ἀκριβῶς ἦταν ἡ Ἀτλαντίς;
Ἡ Ἀτλαντίς.
Εὑρῆκα κι ἀπὸ ἄλλον ἀρχαῖο ἱστορικὸ ὅτι ἦταν ἐκεῖ ποὺ μᾶς λέει ὁ Πλάτων:
Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω.
Τώρα εἶμαι συνταξιοῦχος, ἄρα καὶ λίγο τεμπέλης.
Ἔχω χρόνο ἐλεύθερο καὶ γιὰ νὰ «σκοτώσω» τὴν ὥρα μου διαβάζω. Συνέχεια
Θά τό ἔκανε αὐτό Ἕλλην ἐθνικός ἱερεύς;
Θὰ τό ἔκανε ἄραγε τό παρακάτω Ἕλλην Ἐθνικὸς ἱερέυς;
Ὁ πατριάρχης Ἀγαθάγγελος Α΄, ὁ ἀπὸ Χαλκηδῶνος, ἔστειλε τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1828 στὴν Ἑλλάδα τοὺς μητροπολίτες Νικαίας, Χαλκηδῶνος, Λαρίσσης καὶ Ἰωαννίνων, μὲ σκοπὸ νὰ συστήσουν στοὺς κατοίκους τῆς Πελοποννήσου καὶ τῶν νήσων τοῦ Συνέχεια
Πρῶτος λοιπὸν ἦταν ὁ Κρόνος…
«Πρῶτος λοιπὸν ἂς ἐξυμνηθεὶ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ βασιλιὰς τῶν νοερῶν(=νοητικῶν) θεῶν, δηλαδὴ ὁ ΚΡΟΝΟΣ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὸν Σωκράτη τοῦ «Κρατύλου» ἀκτινοβολεὶ τὴν «καθαρῇ καὶ ἀμολύντη ἰδιότητα τοῦ Νοῦ» καὶ ἔχει ἐγκαθιδρύσει μέσα στην ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν νοερῶν τὴν τέλεια δύναμη τοῦ, μένοντας σταθερὸς καὶ προοδεύοντας ταυτόχρονα ἀπὸ τὸν πατέρα, καὶ διαμοιράζοντας τῇ νοερὴ ἡγεσίᾳ τῆς συνδετικὴς τριάδος, καὶ θέτοντας τὴν ὑπεροχὴ του ἔναντι τῶν ἄλλων νοερῶν θεῶν σὲ ἀμέση συνέχεια μὲ τὴν συνδετική, καὶ περιέχοντας μέσα του τὸ ἴδιο τὸ νοητὸ τοῦ δημιουργικοῦ Νοῦ καὶ τὸ σύνολο τῶν ὄντων. Συνέχεια
Τὸ χρονικὸ τῆς Ἁλώσεως: Ἡ μεγάλη προδοσία.
Ι. ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ
Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ὁ τελευταῖος αὐτοκράτωρ τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, θέλοντας νὰ διασῴσῃ τὸ ἀποχαυνωμένο καὶ χρεωκοπημένο κράτος ποὺ παρέλαβε, προσεπάθησε νὰ τονώσῃ -διὰ πρώτη φορά εἰς τὴν χιλιόχρονη ὑπάρξι τοῦ χριστιανικοῦ καθεστῶτος- τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα τῶν ὑπηκόων του. Ἔπραξε λοιπὸν κάτι ποὺ οὐδεὶς ἄλλος δὲν εἶχε ἀποτολμήσει ἕως τότε: ἐστράφη πρὸς τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἰδεώδη. Ὁ μοναδικὸς αὐτοκράτωρ ποὺ ἐτόλμησε νὰ δηλώσει ὅτι εἶναι Ἕλλην (βαρύτατη κατηγορία) ΑΦΟΡΙΣΘΗ ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο. Συνέχεια