Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς ἔρευνες

Δίκαιον, νομιμότης, ἀθῷα θύματα καὶ ἀληθὴς Ἐξουσία… (β)

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Λέγαμε λοιπὸν γιὰ τὴν Ἐξουσία, τὴν Νομιμότητα καὶ τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ἐλέγχῃ τοὺς χαχόλους (ἐμᾶς), πρὸ κειμένου νὰ μὴν διαμαρτυρόμεθα. Μία Ἐξουσία ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες διαστρεβλώνει τὴν Ἱστορία, δολοφονεῖ ἀγωνιστὲς τῆς Ἐλευθερίας καὶ κρατᾶ τοὺς λαοὺς περιμαντρωμένους στὰ γρανάζια της. 

Δίκαιον, νομιμότης, ἀθῷα θύματα καὶ ἀληθὴς Ἐξουσία… (α)

Μία Ἐξουσία ποὺ χρησιμοποιεῖ διαρκῶς τὸ Χρῆμα ὡς μέσον (καὶ μόνον), κρατώντας στὰ χέρια της τὸν ἔλεγχο τῆς διακινήσεώς του, πρὸ κειμένου νὰ τὴν ὑπηρετοῦν πιστὰ τὰ τσιράκια της.
Μία Ἐξουσία ποὺ παραμένει στὸ ἀπυρόβλητον, ἀλλάζοντας βιτρίνες καὶ ὀνόματα (βασιλεία, δικτατορία, δημοκρατία), ἀλλὰ οὐδέποτε τακτικές.

Συνέχεια →

Ἱερὸς τοῦ Κλέπτου Ἀγὼν

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Κολοκοτρώνη

«Τὸ «κλέπτης» ἦτον καύχημα. Ἔλεγε «εἶμαι κλέπτης» καὶ ἡ εὐχὴ τῶν πατέρων ἑνὸς παιδιοῦ ἦτον νὰ γίνη κλέπτης. Συνέχεια →

Ναυμαχία Σαλαμῖνος

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἡ Ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος
Ἡροδότου Ἱστορίαι,
VIII 83-84, 86-89, 98-99

Ὅταν τέλος οἱ Ἕλληνες ἔδωσαν πίστη στὰ λόγια τῶν Τηνίων, ἄρχισαν νὰ προετοιμάζονται γιὰ νὰ δώσουν ναυμαχία. Γλυκοχάραζε ἡ αὐγὴ κι αὐτοὶ ἔκαναν σύναξη τῶν πληρωμάτων· τὴν ὡραιωτέρα ἀγόρευση ἀνάμεσα σ’ ὅλους τὴν ἔκανε ὁ Θεμιστοκλῆς· ὁ λόγος τοῦ ἦταν μία ἀντιπαράθεσις ἀνάμεσα στὰ χειρότερα καὶ τὰ καλλίτερα, σ’ ὅσα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν φύση τῶν ἀνθρώπων καὶ τὶς συνθῆκες τῆς ζωῆς τους· κι ἀφοῦ τοὺς παρῴτρυνε νὰ διαλέξουν τὰ καλλίτερα ἀπὸ αὐτὰ κι ἔκανε μία περίτεχνο κατακλείδα, τοὺς διέταξε νὰ ἐπιβιβασθοῦν στὰ πλοῖα. Κι αὐτοὶ ἐπεβιβάζοντο κιόλας, ὅταν ἔφτασε ἀπὸ τὴν Αἴγινα ἡ τριήρης ποὺ εἶχε ἀποπλεύση γιὰ νὰ φέρῃ τοὺς Αἰακίδες. Τότε οἱ Ἕλληνες ἀνοίχθησαν στὸ πέλαγος μὲ ὅλα τὰ πλοῖα τους· καὶ καθὼς αὐτοὶ ἠνοίγοντο, ἀμέσως τοὺς ἐπετέθησαν οἱ βάρβαροι.

Συνέχεια →

Θεότης ἀρχέγονος ὁ Φιλόσοφος Ἔρως

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Πολυθεΐα καὶ φιλοσοφία
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «πολυθεΐα καὶ φιλοσοφία» τῆς Οὐρανίας Τουτουντζῆ καὶ τοῦ Μαρίου Βερέττα.

Ὁ Παναγῆς Λεκατσᾶς, στὶς σημειώσεις του ἐπάνω στὴν θεογονία τοῦ Ἡσιόδου, μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ Ἔρως δὲν εἶναι ἁπλῶς ὁ παιχνιδιάρης υἱὸς τῆς Ἀφροδίτης καὶ τοῦ Ἄρεως ἀλλὰ μία ἀρχέγονη θεότης τὴν ὁποία οἱ Θεσπιεῖς ἐλάτρευαν ἀπὸ τοὺς παναρχαίους χρόνου,ς ἐφ’ ὅσον στὸ πρόσωπό Του ἀνεγνώριζαν τὸ στοιχεῖο τῆς πρωταρχικῆς γενεσιουργοῦ Αἰτίας. Συνέχεια →

Ἱερῶν Ἐλευσινίων ἀνάθημα

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὸ ἀνάθημα τῆς ἑταίρας, Νίννιον, στὸ Ἱερό της Ἐλευσίνας.

Ἐπιγραφή: ΝΙΝΝΙΟΝ ΤΟΙΝ ΘΕΟΙΝ ΑΝΕΘΗΚΕΝ.

Ὁ ἐρυθρόμορφος σὲ σχῆμα ναΐσκου πήλινος πίνακας τῆς Νίννιον, χρονολογεῖται τὸ – 370 καὶ εἶναι ὁ μοναδικός του αἰῶνος αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπεικονίζει ἀνθρώπους-μύστες. Συνέχεια →

Θεωρία συνωμοσίας ἰδιαιτέρως εὐαπόδεικτος

ἀπὸ τὸν/τὴν

5

Ἡ «τρέλλα τοῦ Ἀδόλφου» καὶ τὸ «Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἰουδαίων»

Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Γιατί ὁ Ἀδόλφος Χίτλερ μεταθανατίως χαρακτηρίζεται ὡς «τρελλός»; Τὴν ἐν προκειμένῳ ἀπάντηση μᾶς τὴν ἔδωσε -ποιὸς ἄλλος;- ὁ Γέρος μας τοῦ Μοριᾶ. Ἔλεγε λοιπὸν ὁ καπετὰν-Θοδωράκης μας Κολοκοτρώνης:

«Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελλούς· τώρα ὁποῦ ἐνικήσαμεν, ὁποῦ ἐτελειώσαμεν μὲ καλὸν τὸν πόλεμόν μας, μακαριζόμεθα, ἐπαινόμεθα·ἐὰν δὲν εὐτυχούσαμε [ὅμως] ἠθέλαμε τρώγει κατάραις, ἀναθέματα» [1].

Συνέχεια →