Πολὺς Δίας μᾶς ἔζωσε…. (ἀναδημοσίευσις)

Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!

Τὸ παρακάτω κείμενον εἶχε δημοσιευθῆ χρόνια πρίν… Ἐννέα γιὰ τὴν ἀκρίβεια… Άπὸ τὶς 8 Ἀπριλίου τοῦ 2013. Θὰ ἔμενε στὰ …λησμονημένα τῆς ἰστοσελίδος μας ἐὰν δὲν προέκυπταν οἱ ἐξελίξεις τῶν τελευταίων δύο ἐτῶν, πού, δυστυχῶς μας, κατ΄ ἐμὲ πάντα, σχετίζονται μὲ τὰ ἀναφερόμενα τοῦ κειμένου. 

Γιατί σχετίζονται; Μά, διότι, πολὺ ἁπλᾶ, κάπου …στοχεύουν. Κάτι μαρτυροῦν… Κάτι μᾶς θυμίζουν, ποὺ δὲν ἔχουμε λάβη στὰ ὑπ΄ ὄψιν μας. Κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε, αὐτομάτως, ἐὰν τὸ θελήσουμε, νὰ ἀπογυμνώσῃ κάθε πλαστὸ πρόβλημα καὶ νὰ μᾶς ἐπιτρέψῃ νὰ δοῦμε κατάματα τὸ ἕνα καὶ μοναδικό. Οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς καταδείξῃ τὸ ποιὸς πράγματι εἶναι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Κι ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν κρύβεται κάπου ἔξω ἀπὸ τὸν πλανήτη ἀλλὰ ἐδῶ, μαζύ μας, δίπλα μας. Γιὰ νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε ὅμως πρέπει νὰ παύσουμε νὰ κυττᾶμε μέσα ἀπὸ …χρωματιστὰ πρίσματα.
Ναί, ξέρω, τὸ φῶς τυφλώνει, ὅπως ἐπίσης ξέρω πὼς ἡ ἀλήθεια ἀπελευθερώνει.
Συνέχεια