Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, κυριαρχοῦσαν δύο πολιτικὲς παρατάξεις… Οἱ δημοκρατικοὶ μὲ τὸν Θεμιστοκλῆ καὶ οἱ ἀριστοκρατικοὶ μὲ τὸν Ἀριστείδη… Οἱ καυγᾶδες μεταξὺ τῶν δύο, ἔχουν μείνει στὴν ἱστορία… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἡ πολλὴ δημοκρατία μεγαλώνει τὴν βλακεία!!!
Ἡ κεφαλὴ καὶ τὸ σῶμα.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν συζητούσαμε μὲ κάποιους φίλους στὸ μουροβιβλίον, γιὰ τὸ ἐὰν τὰ ἄκρα-σῶμα θὰ μποροῦσαν ἤ ὄχι νὰ ὁρίσουν καὶ νὰ καθορίσουν τὴν γενικοτέρα λειτουργία τοῦ ὀργανισμοῦ. Βάσει τῶν ἰατρικῶν (ἀνατομικῶν κι ὄχι μόνον) δεδομένων πάντως ποὺ γνωρίζουμε, σὲ καμμίαν τῶν περιπτώσεων τὸ σῶμα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ λειτουργήσῃ ἄνευ ὑπάρξεως ἐγκεφάλου!
Δῆλα δή, οὐδεποτε κάποιο ἄκρον, θὰ μπορέσῃ νὰ ὑπάρξῃ, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ΚΕΦΑΛΗ!!!!
Δῆλα δή, οὐδεποτε κάποιο ἄκρον, θὰ μπορέσῃ νὰ ὑπάρξῃ, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ΚΕΦΑΛΗ!!!!
Ἀλέξη, μάζεψέ τον! Θὰ χάσῃς τὴν πρωθυπουργία!
Ἀλέξη, μαζέψτε τον τὸν Μπαλάφα σας!
Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς κοτσᾶνες ποὺ ἐκσφενδονίζει, καταντᾶ ἐπικίνδυνος!
Δὲν θέλουν καὶ πολὺ οἱ Σκοπιανοὶ νὰ πάρουν περισσότερον θάρρος…
Ἄσε ποὺ κινδυνεύεις νὰ χάσῃς τὴν πρωθυπουργία ἐξ αἰτίας του..
Δέν τό βλέπεις;
Τόσον καιρὸ μᾶς παραμυθιάζετε.. Ἀλλὰ ὅταν μιλᾷ ὁ Μπαλάφας μᾶς ξε-παραμυθιάζει! Συνέχεια
Ἡ δικτατορία τῆς ἰσότητος.
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν διάβασα τὸ παρακάτω ἄρθρον στὸν Δαυλό. (Μπρρρ… Μὴ τρομάζετε… Δὲν ἔφερα μαζὺ μὲ τὸ ἄρθρον τὶς μάγισσες, τοὺς βεελζεβούληδες καὶ τοὺς σατανᾶδες… Μόνον λίγες σκέψεις πρὸς προβηματισμόν… Γιὰ ὅσους….)
Τότε μὲ ἀπησχόλησε ἰδιαιτέρως καὶ θὰ ἔλεγα πὼς μᾶλλον ἐπέδρασε ἐπάνω μου τόσο καταλυτικά, ποὺ κατέληξα νὰ ἀλλάξω πολλὲς «γραμμὲς πλεύσεως».
Ἡ λέξις ἰσότης, κάτι ἀνύπαρκτον στὴν φύσιν, (μόνον στὰ διανύσματα μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ ἰσότητες, δῆλα δὴ κάτι ἐν τελῶς ὑποθετικόν!) εἶναι μία στρεβλὴ ἄποψις τῆς ἀνάγκης μας γιὰ δίκαιον καὶ ἀξιοκρατία.
Δῆλα δή, πασκίζοντας νὰ ἐξισώσουμε τὰ πάντα, καταλήγουμε νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὰ ἰδιαίτερα ταλέντα κάποιου, γιὰ τὶς ἰδιαέτερες ἱκανότητες καθῶς καὶ γιὰ τὴν διαφορετικότητάν του.
Ἔτσι, ἕνα παιδὶ εὐφυές, ὀφείλει νὰ μειώσῃ τὶς ταχύτητες τῆς σκέψεώς του, πρὸ κειμένου τὸ λιγότερον εὐφυές, ἤ ἀκόμη καὶ τὸ ἠλίθιον, νὰ ἐξομοιωθῇ μαζύ του! Συνέχεια
Ἡ ἀμεσοδημοκρατία καὶ τὸ ἄδικον τῆς πλειοψηφίας.
Τελευταῖα ἔχουμε γίνει στόχος μίας ἐπικινδύνου δημαγωγικῆς ἀπάτης, ποὺ σερβίρεται μάλιστα στοὺς ἀδαεῖς μὲ τὸ ἀνιστόρητο δόλωμα ὅτι τάχα τὸ ἀρχαῖο ἀθηναϊκὸ ἐκλογικὸ σύστημα ἦταν …ἀμεσοδημοκρατικό. Λοιπὸν δὲν ἦταν.
Ὑπῆρχαν συγκεκριμένοι νόμοι, ὑπῆρχε ἄρχων βασιλεύς (ποὺ δὲν ἐκλέγετο ἀπὸ τὸν λαό, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ πληροῖ συγκεκριμένες προϋποθέσεις), ὑπῆρχε Ἄρειος Πάγος, ὑπῆρχε ὀργάνωσις ὄχι μόνον σὲ δήμους ἀλλὰ καὶ σὲ φυλές καὶ σὲ φρατρίες καὶ πολλὰ ἄλλα Συνέχεια
Ἀπλῆ ἀναλογική; Τί εἶναι αὐτό;
Θεωρητικῶς αὐτὸ θὰ ἦταν ἕνα δικαιότερον σύστημα στὴν «δημοκρατία» μας, γιὰ τὸν τρόπο κατανομῆς τῶν ἑδρῶν!
Βέβαια, τὰ κουδουνισμένα, κάθε παρατάξεως, ἔχουν λάβει (ἀπό ποῦ ἄρα γέ;) τήν ἐντύπωσιν πώς ἡ βολὴ εἶναι τσιφλίκι τους.
Κι ὄταν ἕνας τσιφλικᾶς ὁμιλῇ, τότε ὅλοι πρέπει νὰ τὸ βουλώνουν!
Εἶναι ὅμως ἔτσι; Συνέχεια