Ἐὰν ἔλειπε ἡ Σελήνη…

Ἀπὸ καιρὸ θέλω νὰ τὸ δημοσιεύσω αὐτό…  Ἀλλὰ τὸ ἀναβάλω διαρκῶς….

Αν έλειπε απ΄ τον ουρανό μας το φεγγάρι…
Πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς φεγγάρι; Με τη βοήθεια του αστροφυσικού Κλ. Τσιγάνη, ξετυλίξαμε το νήμα της σχέσης Γης και Σελήνης και είδαμε πόσα εξαρτώνται από τον δορυφόρο μας: οι εποχές, τα βουνά και τα ηφαίστεια, τα δέντρα, η γνώση, αλλά και η ίδια η ύπαρξή μας

Ἐὰν ἔλειπε ἡ Σελήνη...6
Αν δεν υπήρχε η Σελήνη, η επιφάνεια της Γης θα σαρωνόταν από θύελλες και ανέμους που δεν θα άφηναν τα δέντρα να φυτρώσουν

 Η Σελήνη συντροφεύει τη Γη εδώ και 4,5 δισ. χρόνια, από τα πρώτα στάδια της δημιουργίας της. «Πιστεύουμε ότι ο σχηματισμός της έγινε σε μερικές δεκάδες εκατομμύριαχρόνια- που είναι “τίποτε” σε αστρονομική κλίμακα- μετά τον σχηματισμό της πρωτο-Γης και του ηλιακού μας συστήματος ως συνόλου» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Κλεομένης Τσιγάνης, λέκτορας στον Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Διάφορες θεωρίες έχουν προταθεί για τη γέννησή της. Μια από αυτές υποστήριζε ότι σχηματίστηκε σε κάποια άλλη περιοχή και περνώντας από τη «γειτονιά» μας συνελήφθη βαρυτικά σε τροχιά γύρω από τη Γη. Αυτό όμως όπως λέει ο αστροφυσικός δεν είναι συμβατό με την παρατηρήσιμη τιμή της στροφορμής του συστήματος. Κάποια άλλη πρότεινε ότι αποκολλήθηκε από τη νεαρή Γη όταν αυτή ήταν ακόμη ρευστή. «Και αυτό όμως είναι μάλλον απίθανο», θεωρεί ο κ. Τσιγάνης. 

Η «Θεία» της Σελήνης 
«Η πιθανότερη εκδοχή», εξηγεί, «είναι ότι κάποιος μικρός πλανήτης, λίγο μικρότερος πιθανώς από τον Αρη, ίσος περίπου με το ένα δέκατο της μάζας της Γης,συγκρούστηκε με τη Γη, πράγμα το οποίο εκείνη την περίοδο δεν ήταν κάτι το ασύνηθες» . Κατά τη σύγκρουση αυτή ένα πολύ μεγάλο μέρος της μάζας του «χαμένου» αυτού πλανήτη- ο οποίος έχει ονομαστεί Θεία από τη μητέρα τής Σελήνης στη μυθολογία – και ένα σημαντικό μέρος της μάζας των εξωτερικών στρωμάτων της Γης έλιωσαν και εκτοξεύτηκαν στο Διάστημα. Καθώς άρχισαν να ψύχονται, τα πιο βαριά κομμάτια μάζας έπεσαν ξανά στη Γη, ενώ τα υπόλοιπα συνέχισαν να περιστρέφονται γύρω της και, αλληλοσυγκρουόμενα, σχημάτισαν τελικά τη Σελήνη. «Αυτό δικαιολογεί το γεγονός ότι η σύσταση της Γης και της Σελήνης μοιάζουν τόσο πολύ» επισημαίνει. «Παρ΄ ότι το μεγαλύτερο μέρος της μάζας της Σελήνης πρέπει να έχει προέλθει από το σώμα-βλήμα, τη Θεία, αυτό θα πρέπει να αναμείχθηκε με κάποιο ποσοστό μάζας που ανήκε αρχικά στη Γη»

Χωρίς βουνά και ηφαίστεια 
Η θεωρία αυτή δικαιολογεί επίσης τη μορφολογία των εξωτερικών στρωμάτων της Γης και το γεγονός ότι διαθέτει ευκίνητες λιθοσφαιρικές πλάκες. Μετά την πρόσκρουση με τη Θεία ο φλοιός της Γης, έχοντας χάσει ένα μεγάλο τμήμα του, ψύχθηκε και σχηματίστηκε ξανά. Ο νέος φλοιός υπολογίζεται ότι ήταν κατά 70% λεπτότερος από τον αρχικό με αποτέλεσμα να σπάει πιο εύκολα. Σύμφωνα με ορισμένους γεωλόγους, αυτή είναι η αιτία σχηματισμού των λιθοσφαιρικών πλακών, που με τις συγκρούσεις τους δημιούργησαν τις ηπείρους και τις μεγάλες οροσειρές της Γης. «Τα Ιμαλάια, για παράδειγμα», λέει ο κ. Τσιγάνης, «ξέρουμε ότι σχηματίστηκαν από τη σύγκρουση της ινδικής πλάκας με την ασιατική.Αν δεν είχε γίνει η σύγκρουση της Γης με τη Θεία και δεν είχε σχηματιστεί η Σελήνη ο φλοιός του πλανήτη μας θα ήταν πάρα πολύ παχύς,δεν θα είχαν δημιουργηθείευκίνητες λιθοσφαιρικές πλάκες και δεν θα υπήρχε αυτό το θαυμάσιο τερέν της Γης.Θα ήμαστε ένας πλανήτης ο οποίος θα είχε μια σχεδόν σφαιρική επιφάνεια και θα είχεκαλυφθεί από νερό,με μερικές νησίδες μόνο από ΄δώ κι από ΄κεί».

Χωρίς ζωή; 
Οι τεκτονικές πλάκες αποτελούν επιπλέον καθοριστικό παράγοντα για το κλίμα ενός πλανήτη και για την ανάπτυξη της ζωής σε αυτόν. «Οταν οι πλανητολόγοι συζητούν για το κατά πόσον ένας πλανήτης μπορεί να φιλοξενήσει ζωή λαμβάνουν υπόψη τους αν έχει ή όχι τεκτονική δραστηριότητα» , τονίζει ο αστροφυσικός. «Θα μπορούσε κάποιος να πει:“Ματι τις θέλουμε τις τεκτονικές πλάκες από τη στιγμή που ευθύνονται για σεισμούς και ηφαίστεια;”.Και όμως, αυτά τα φαινόμενα έχουν τη συνεισφορά τους στον κύκλο της ζωής και του κλίματος»

Χωρίς παλίρροια 

Η παλίρροια ανακάτεψε τα νερά της Γης ευνοώντας τη ζωή και βοήθησε την ημέρα μας να μεγαλώσει

Η παλίρροια ανακάτεψε τα νερά της Γης ευνοώντας τη ζωή και βοήθησε την ημέρα μας να μεγαλώσει

Η παλίρροια ανακάτεψε τα νερά της Γης ευνοώντας τη ζωή και βοήθησε την ημέρα μας να μεγαλώσει

Από τη στιγμή της δημιουργίας τους η Γη και η Σελήνη αποτελούν ένα ζευγάρι τόσο στενά συνδεδεμένο ώστε ορισμένοι πλανητολόγοι μιλούν για «διπλό πλανήτη». Το κάθε σώμα περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του, ενώ ταυτόχρονα η Σελήνη περιφέρεται γύρω από τη Γη και η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ηλιο. Αυτός ο μόνιμος «χορός» κυβερνάται από τις βαρυτικές δυνάμεις που διέπουν ολόκληρο το Σύμπαν, με μια σειρά αποτελεσμάτων. Ενα από αυτά είναι οι παλίρροιες, ένα φαινόμενο που δεν περιορίζεται μόνο στο «φούσκωμα» των νερών που βλέπουμε στις θάλασσές μας αλλά έχει πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις. 

«Τα δύο σώματα περιφέρονται γύρω από το κέντρο μάζας, το φυσικό κέντρο της κίνησης. Αυτό όμως δεν βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της Γης,που είναι το κέντρο της βαρυτικής έλξης,αλλά λίγο πιο έξω» εξηγεί ο κ. Τσιγάνης. «Ετσι ενώ όλα τα σημεία της Γης εξαναγκάζονται να περιφέρονται με την ίδια γωνιακή ταχύτητα γύρω από το κέντρο κίνησης, αυτά που βρίσκονται προς τη μεριά της Σελήνης δέχονται ισχυρότερη βαρυτική δύναμη,αφού είναι πιο κοντά στη Σελήνη, ενώ αυτά που βρίσκονται προς την αντίθετη πλευρά δέχονται μεγαλύτερη φυγόκεντρο δύναμη, αφού είναι πιο μακριά από το κέντρομάζας». Το αποτέλεσμα είναι ότι η Γη παύει να έχει απολύτως σφαιρικό σχήμα, οι ωκεανοί της, αλλά σε ένα βαθμό και η στερεά της επιφάνεια, διογκώνονται τόσο προς τη Σελήνη όσο και προς την αντίθετη πλευρά, δημιουργώντας την παλίρροια. 

Χωρίς 24ωρο 
Ο άξονας του σχεδόν ελλειπτικού σχήματος των ωκεανών που δημιουργείται- του λεγόμενου παλιρροϊκού εξογκώματος- δεν συμπίπτει ακριβώς με την ευθεία που ενώνει τα κέντρα της Γης και της Σελήνης. Εξαιτίας της μεγάλης διαφοράς ανάμεσα στην περίοδο περιστροφής της Γης (24 ώρες) και την περίοδο περιφοράς της Σελήνης (περίπου 28 ημέρες) και λόγω της τριβής μεταξύ του νερού και του στερεού πυθμένα των ωκεανών, ο άξονας του εξογκώματος μετατοπίζεται και δεν «κοιτάζει» τη Σελήνη ακριβώς σε ευθεία αλλά με απόκλιση περίπου 10 μοιρών. Λόγω αυτής της απόκλισης, το παλιρροϊκό εξόγκωμα ασκεί ροπή τόσο στη Γη όσο και στη Σελήνη, προσπαθώντας έτσι να αλλάξει τον ρυθμό περιστροφής και περιφοράς των δύο σωμάτων. «Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι ότι,επειδή η συνολική στροφορμή διατηρείται σταθερή καθώς η συνολική ενέργεια του συστήματος μειώνεται,η Σελήνη απομακρύνεται σιγά-σιγά από τη Γηδηλαδήηακτίνα της τροχιάς της μεγαλώνει- και η συχνότητα περιστροφής της Γης μειώνεται»καταλήγει. «Αν θέλετε,η παλίρροια φρενάρει τον πλανήτη μας»

Το φρενάρισμα που επιφέρει η Σελήνη του πλανήτη έχει οδηγήσει στην ημέρα των 24 ωρών που γνωρίζει η ζωή στη Γη. «Υπολογίζεται ότι η διάρκεια της περιστροφής της Γης όταν πρωτοσχηματίστηκε ήταν γύρω στις εννέα ώρες» εξηγεί ο αστροφυσικός. «Αν δεν υπήρχε η Σελήνη και αν δεν υπήρχαν οι παλίρροιες η διάρκεια της ημέρας σε απόλυτοχρόνο θα ήταν λιγότερο από το μισό απ΄ ό,τι σήμερα. Θα μεγάλωνε διαρκώς και πάλι, λόγω των παλιρροιών που ασκεί ο Ηλιος, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Η ημέρα θα διαρκούσε περίπου 11 με 12 ώρες στην εποχή μας»

Χωρίς δέντρα 
Μια τόσο γρήγορη περιστροφή του πλανήτη σημαίνει ότι η ατμόσφαιρά του θα περιστρεφόταν και αυτή με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω από την επιφάνειά του δημιουργώντας μόνιμες θύελλες με ανέμους που κινούνται με ταχύτητες 200 χιλιομέτρων την ώρα. «Σε τέτοιες συνθήκες μάλλον δεν μπορεί να φυτρώσει ούτε χορτάρι,πό σω μάλλον τα δέντρα» επισημαίνει ο κ. Τσιγάνης. 

Θάλασσες χωρίς αλάτι 

Το σεληνόφως βοήθησε τους προγόνους των σημερινών θηλαστικών να επιβιώσουν στην εποχή των δεινοσαύρων

Το σεληνόφως βοήθησε τους προγόνους των σημερινών θηλαστικών να επιβιώσουν στην εποχή των δεινοσαύρων

Το σεληνόφως βοήθησε τους προγόνους των σημερινών θηλαστικών να επιβιώσουν στην εποχή των δεινοσαύρων

Πριν από 4,5 δισ. χρόνια, όταν όλα στο ηλιακό μας σύστημα βρίσκονταν στα πρώτα στάδια του σχηματισμού τους, η Γη περιστρεφόταν πολύ πιο γρήγορα, ενώ η Σελήνη βρισκόταν πολύ πιο κοντά της με αποτέλεσμα οι παλίρροιες να είναι περισσότερο συχνές και πολύ πιο έντονες- δέκα φορές μεγαλύτερες απ΄ ό,τι σήμερα. «Την περίοδο εκείνη έχουμε τεράστια τσουνάμι τα οποία χτυπάνε τις ηπείρους και διαβρώνουν το έδαφος με αποτέλεσμα να μεταφέρουν μέσα στο θαλασσινό νερό άλατα και οργανική ύλη»εξηγεί ο κ. Τσιγάνης. Αυτά τα υλικά, που έπεφταν στο νερό και ανακατεύονταν διαρκώς, κατέληξαν τελικά να δημιουργήσουν ένα μείγμα με τις κατάλληλες χημικές ενώσεις για να αναπτυχθεί η ζωή. 

«Προφανώς θα πρέπει να πέρασαν αρκετά εκατομμύρια χρόνια για να μεταφερθούν ικανές ποσότητες υλικών και να σχηματιστούν οι σύνθετες χημικές ενώσεις,οι οποίες πιθανώς δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν σε ήρεμη κατάσταση» υπογραμμίζει. «Μάλιστα, κάποιοιυποστηρίζουν ότι η ενέργεια των ισχυρών παλιρροιών αποτέλεσε βασικό στοιχείο για τη δημιουργία μακρομορίων από τα οποία προέκυψαν τα βασικά συστατικά της ζωής». Χωρίς εποχές και σταθερό κλίμα 
Φανταστείτε τη Γη σαν μια σβούρα. Με βάση τη γήινη εμπειρία μας, μας φαίνεται πολύ φυσικό ότι αυτή η σβούρα θα πρέπει να περιστρέφεται γύρω από έναν ελαφρώς κεκλιμένο ίσως αλλά σχεδόν κατακόρυφο άξονα. Στο Διάστημα όμως τα πράγματα δεν λειτουργούν ακριβώς έτσι. Εξαιτίας της βαρυτικής δύναμης που οι πλανήτες ασκούν ο ένας στον άλλο, οι άξονες περιστροφής τους δεν είναι πάντοτε κάθετοι στο επίπεδο της τροχιάς τους και κυρίως δεν είναι πάντοτε σταθεροί. Ο άξονας του Αρη π.χ. μπορεί για ένα χρονικό διάστημα να έχει κλίση 24 μοιρών, περίπου όσο αυτός της Γης, αλλά ύστερα από μερικές χιλιάδες χρόνια να γυρίσει στις 60 μοίρες, αλλάζοντας εντελώς την οπτική γωνία του πλανήτη σε σχέση με τον Ηλιο. Η Γη έχει τη σπάνια τύχη να έχει έναν άξονα περιστροφής ο οποίος παραμένει σχεδόν σταθερός σε κλίση περίπου 23 μοιρών και αυτό το οφείλει αποκλειστικά και μόνο στην παρουσία της Σελήνης. 

Γιατί αυτό είναι τύχη; Για δύο λόγους: «Αν δεν υπήρχε αυτή η γωνία των περίπου 23 μοιρών, αν ο άξονας περιστροφής μας ήταν κατακόρυφος,δεν θα υπήρχε αυτό που ξέρουμεσαν φαινόμενο των εποχών – τουλάχιστον όχι με τη μορφή που το ξέρουμε» απαντά ο κ. Τσιγάνης. «Το ότι η λόξωση του άξονα παραμένει σταθερή συνεπάγεται ότι η ηλιακή ενέργεια που “μαζεύει” κάθε ζώνη του βόρειου ή του νότιου ημισφαιρίου της Γης κατά τη διάρκεια ενός έτους δεν αλλάζει πολύ από χρονιά σε χρονιά. Η ακριβής τιμή της λόξωσης του άξονα περιστροφής δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία,από τη στιγμή που “δείχνει”κοντά στην κατακόρυφο και όχι στις 90 μοίρες, όπως του πλανήτη Ουρανού» επισημαίνει ο αστροφυσικός. «Αξία έχει η σταθερότητα.Γιατί αυτή επιτρέπει στον πλανήτη να αναπτύξει σταθερό κλίμα,μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η ζωή. Αυτό δεν θα συνέβαινε στη Γηαν δεν υπήρχε η Σελήνη,ή αν είχε πολύ διαφορετική μάζα, ή αν βρισκόταν σε αρκετή απόσταση»

Χωρίς τη βαρυτική επιρροή του δορυφόρου μας, όπως διευκρινίζει, οι παρέλξεις που ασκούν ο Ηλιος και οι άλλοι πλανήτες θα μπορούσαν να «περιστρέφουν» τον άξονά μας με ακανόνιστο τρόπο, με τη λόξωση να παίρνει όλες τις δυνατές τιμές από 0 ως 90 μοίρες. Αυτό σημαίνει ότι θα είχαμε ανά περιόδους δραματικές κλιματικές μεταβολές. «Σε κάποια περίοδο», εξηγεί, «θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας σχετικά σταθερός κλιματικός κύκλος, να αναπτυχθεί κάτι που να μοιάζει με πρώτα στάδια ζωής και μετά ξαφνικά να αλλάξειεντελώς η τιμή του άξονα περιστροφής και να διαλυθούν τα πάντα»

Χωρίς φως τη νύχτα, χωρίς θηλαστικά 

Ο δορυφόρος μας έχει χαρακτηριστικά μοναδικά στο πλανητικό μας σύστημα. Η παρουσία του διατηρεί τον άξονα περιστροφής της Γης σε σχεδόν σταθερή κλίση, προσφέροντας ισορροπία στο κλίμα της

Ο δορυφόρος μας έχει χαρακτηριστικά μοναδικά στο πλανητικό μας σύστημα. Η παρουσία του διατηρεί τον άξονα περιστροφής της Γης σε σχεδόν σταθερή κλίση, προσφέροντας ισορροπία στο κλίμα της

Ο δορυφόρος μας έχει χαρακτηριστικά μοναδικά στο πλανητικό μας σύστημα. Η παρουσία του διατηρεί τον άξονα περιστροφής της Γης σε σχεδόν σταθερή κλίση, προσφέροντας ισορροπία στο κλίμα της

Αν δεν υπήρχε η Σελήνη οι νύχτες μας θα ήταν πολύ πιο σκοτεινές. Αυτό- θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος- είναι μεν δυσάρεστο αλλά σίγουρα δεν αποτελεί και τη συντέλεια του κόσμου, θα είχαμε βρει κάποιον τρόπο για να προσαρμοστούμε σε αυτή την πραγματικότητα. Ναι σίγουρα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα υπήρχαμε, κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ίσχυε χωρίς το φως του φεγγαριού. Οταν οι δεινόσαυροι επικράτησαν στη Γη πριν από περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια οι μακρινοί θερμόαιμοι πρόγονοι των σημερινών θηλαστικών έτρεξαν να κρυφτούν. Εξαναγκάστηκαν να βγαίνουν προς αναζήτηση της τροφής τους τη νύχτα. Αν και δεν ήταν νυκτόβια όντα, το ημίφως που η Σελήνη προσφέρει στον πλανήτη μας τις περισσότερες νύχτες του έτους βοήθησε οπωσδήποτε πολύ στην επιβίωσή τους. Σιγά-σιγά, με το πέρασμα των χρόνων, τα μάτια τους προσαρμόστηκαν στη «νυχτερινή όραση»: η ίρις απέκτησε την ικανότητα να διαστέλλεται περισσότερο για να αφήνει να περάσει μεγαλύτερη ποσότητα φωτός, ενώ ο αμφιβληστροειδής ενισχύθηκε με την παραγωγή της ροδοψίνης, μιας πρωτεΐνης που εμπλέκεται στην παραγωγή των φωτοευαίσθητων κυττάρων που «βλέπουν» στο αμυδρό φως. Χωρίς το σεληνόφως κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν θα υπήρχαμε σήμερα. Και οπωσδήποτε θα είχαμε χειρότερη όραση. [email protected] 

Ο ΟΨΙΜΟΣ ΣΦΟΔΡΟΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ 

Ενας σφοδρός βομβαρδισμός από αστεροειδείς και κομήτες έπληξε τη Σελήνη πριν από 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλάζοντας τη μορφολογία της επιφάνειάς της

Ενας σφοδρός βομβαρδισμός από αστεροειδείς και κομήτες έπληξε τη Σελήνη πριν από 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλάζοντας τη μορφολογία της επιφάνειάς της

Ενας σφοδρός βομβαρδισμός από αστεροειδείς και κομήτες έπληξε τη Σελήνη πριν από 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια, αλλάζοντας τη μορφολογία της επιφάνειάς της
Εκτός από τις επιστημονικές παρατηρήσεις που μας έχει επιτρέψει να κάνουμε, η Σελήνη μας έχει επίσης αποκαλύψει μυστικά του ηλιακού μας συστήματος που χωρίς την παρουσία της θα εξακολουθούσαν να παραμένουν κρυφά.«Από τις αναλύσεις των δειγμάτων σεληνιακών πετρωμάτων που έφεραν οι διαστημικές αποστολές “Απόλλων” καταλάβαμε ότι στη Σελήνη υπάρχουν περιοχές που η ηλικία τους είναι κατά πολύ νεότερη από την εποχή του σχηματισμού της»λέει ο κ. Τσιγάνης.«Ενώ δηλαδή η Σελήνη σχηματίστηκεσχεδόν μαζί με τη Γηπριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια, μεγάλο μέρος της επιφάνειάς της έχει ηλικία 3,9 δισ. ετών». Αυτό, εξηγεί, σημαίνει ότι η Σελήνη θα πρέπει να βομβαρδίστηκε μαζικά από αστεροειδείς και κομήτες με αποτέλεσμα σημαντικό μέρος της επιφάνειάς της να διαλυθεί και να σχηματιστεί ξανά από την αρχή. Και δεν ήταν η μόνη στην οποία συνέβη κάτι τέτοιο: η Γη και οι γειτονικοί πλανήτες της βομβαρδίστηκαν κατά τον ίδιο τρόπο. Το επεισόδιο αυτό, το οποίο έχει ονομαστεί Οψιμος Σφοδρός Βομβαρδισμός (Late Ηeavy Βombardment, LΗΒ) και θεωρείται σήμερα κεφαλαιώδους σημασίας για την εξέλιξη των εσωτερικών πλανητών και της βιόσφαιρας της Γης, δεν θα μας ήταν γνωστό αν δεν υπήρχε η Σελήνη.«Τα σημάδια αυτού του βομβαρδισμού στη Γη έχουν σβηστεί»υπογραμμίζει ο αστροφυσικός. «Εχουν σβηστεί λόγω της γεωλογικής και της ατμοσφαιρικής δραστηριότητας στη Γη, που διάβρωσαν τους κρατήρες πρόσκρουσης, εξομαλύνοντας τις διαφορές με τις γύρω περιοχές. Σήμερα, ίχνη του LΗΒ διακρίνονται μόνο στα αρχαιότερα γήινα πετρώματα, όπως π.χ. στα ονομαζόμενα “ζιρκόνια του Αδη” που έχουν ηλικία 4,2- 4,3 δισ. ετών, καθώς η εργαστηριακή ανάλυσή τους αποκαλύπτει ότι υπέστησαν έντονο “σοκ” κατά την εποχή του LΗΒ. Η επιφάνεια της Σελήνης όμως είναι αυτή που μας αποκάλυψε τον βομβαρδισμό και μας έδωσε την ευκαιρία να προσδιορίσουμε πότε έγινε, πόση ένταση και πόση διάρκεια είχε». Ο κ. Τσιγάνης έχει μελετήσει μαζί με τους συνεργάτες του ιδιαίτερα αυτό το περιστατικό της ιστορίας του πλανητικού μας συστήματος, καταλήγοντας σε πολύ σημαντικά συμπεράσματα ως προς την αιτία που πιθανώς το προκάλεσε. Αυτή η δουλειά μάλιστα, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο ερευνητικό του έργο, του χάρισε, πριν από δύο χρόνια, μια σπάνια τιμητική διάκριση: η Διεθνής Αστρονομική Ενωση έδωσε το όνομά του σε έναν αστεροειδή.«Εμείς μπορέσαμε να συνδέσουμε την εποχή του σφοδρού βομβαρδισμού με ένα συγκεκριμένο φαινόμενο»διευκρινίζει. «Με τα πειράματά μας στον υπολογιστή δείξαμε ότι για να συμβεί ο σφοδρός βομβαρδισμός, με τα χαρακτηριστικά τα οποία γνωρίζουμε, θα πρέπει οι τροχιές των μεγάλων πλανητών, του Δία, του Κρόνου και των άλλων που βρίσκονται μακρύτερα από εμάς, να άλλαξαν με βίαιο τρόπο». Οπως λέει ο ερευνητής η «υποψία» αυτή δεν γεννήθηκε τυχαία.«Πιστεύαμε εδώ και χρόνια», τονίζει,«ότι οι μεγάλοι πλανήτες δεν δημιουργήθηκαν εκεί που τους παρατηρούμε σήμερα αλλά πιο κοντά στον Ηλιο. Αυτό που δεν ξέραμε ήταν ο τρόπος με τον οποίο μετακινήθηκαν προς τα έξω. 

Εμείς λοιπόν βρήκαμε αυτόν τον τρόπο και δείξαμε ότι πιθανότατα δεν ήταν και τόσο ομαλός, αλλά συνοδεύτηκε από “χαοτική”, βίαιη ανακατάταξη των πλανητικών τροχιών. Αυτό ακριβώς προκάλεσε την αποσταθεροποίηση μεγάλου μέρους των αστεροειδών και των κομητών και τον σφοδρό βομβαρδισμό της Σελήνης και του εσωτερικού ηλιακού συστήματος» . 

Για να κατανοήσει κάποιος περίπου πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα θα πρέπει να φανταστεί ένα ηλιακό σύστημα όχι ήρεμο και τακτοποιημένο, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, αλλά σε μια κατάσταση πυρετώδους δραστηριότητας και έντονου συνωστισμού. 

Εξω από τις τροχιές των μεγάλων πλανητών υπήρχε ένας τεράστιος αριθμός πολύ μικρών σωμάτων, σαν τους σημερινούς κομήτες. Καθώς αυτοί οι κομήτες περνούσαν κοντά από τους πλανήτες, δέχονταν από αυτούς μια βαρυτική «κλωτσιά» ικανή να τους εκτοξεύσει εκτός ηλιακού συστήματος ενώ οι πλανήτες, αντιδρώντας, μετακινούνταν λίγο προς τα έξω. Η διαδικασία αυτή, όπως επισημαίνει ο κ. Τσιγάνης, θα μπορούσε να είναι απολύτως ομαλή για τους πλανήτες, αλλά δεν συνέβη έτσι:«Εμείς δείξαμε ότι το πιθανότερο σενάριο για το ηλιακό μας σύστημα είναι ότι, καθώς οι πλανήτες μετανάστευαν, σε μια χρονική στιγμή που αντιστοιχεί στην έναρξη του όψιμου σφοδρού βομβαρδισμού, οι τροχιές τους άρχισαν ξαφνικά να τέμνονται μεταξύ τους, εξαιτίας ενός “βαρυτικού συντονισμού” ανάμεσα στον Δία και στον Κρόνο. Τελικά, οι πλανήτες “ηρέμησαν”- έπειτα από μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια- φθάνοντας στις σημερινές τους τροχιές. Στο μεσοδιάστημα όμως υπήρξε μια τεράστια ροή κομητών και αστεροειδών από τα εξωτερικά μέρη του ηλιακού συστήματος προς την περιοχή της Γης, η οποία συντέλεσε τον σφοδρό βομβαρδισμό». 

βῆμα

Ἐν ὁλίγοις… 
Δὲν θὰ εἴχαμε αὐτὴν τὴν βαρύτητα ποὺ ἔχουμε τώρα….
Δῆλα δή; 
Πῶς θὰ ἤμασταν ἐὰν ὑπήρχαμε; Τόσοι; Ἢ τόσοι κι ἄλλοι τόσοι; Ἢ τοσοδούληδες;
Υ.Γ. Ὁ Τσιγάνης συνειδητῶς (;;;;) δὲν περιλαμβάνει στὴν παρουσίασί του τὶς σύγχρονες γνώσεις γιὰ τὴν Σελήνη. Δὲν τὸ θεωρῶ περίεργον κάτι τέτοιο. Ἀντιθέτως. Ἄλλως τε, πόσοι καὶ ποιοί «προχώρησαν» καὶ ἀνέβηκαν τὰ σκαλοπάτια τῆς ἐπιτυχίας; Μήπως μόνον αὐτοὶ ποὺ «συμβιβάστηκαν» καὶ «δέχτηκαν» τὰ ὅσα μᾶς κρατοῦν ὑπνωτισμένους;
(Visited 63 times, 1 visits today)




10 thoughts on “Ἐὰν ἔλειπε ἡ Σελήνη…

  1. Τὸ ἐν λόγω ἄρθρο εἰς τὰ σημεῖα πού πραγματεύεται τὴν προέλευσιν τῆς Σελήνης διέπεται ἀπὸ μία ψευδοεπιστημονικὴν ἐπίφασιν ἀληθείας ἀναμεμιγμένο μἐ ημιαληθή γεγονότα καὶ πασπαλισμένο μἐ χαοτικές ρομαντικές καὶ μυθιστορηματικὲς αναφορἐς περὶ διαφόρων μετεορολογικῶν καὶ αστρονομικῶν φαινομένων καθώς καὶ ἀποσιώπησις στοιχείων μὲ τὰ ὁποῖα ἕνας μαθητὴς τῆς Κλασσικῆς Φυσικῆς Β᾽Λυκείου ἑὰν τὰ ἀντιπαρέβαλλε, θὰ μειδιοῦσε εἰρωνικῶς …

    Ἀπό μία σοβαρή ἐρευνήτρια θὰ περίμενα τουλάχιστον μία στοιχειώδη διασταύρωση τῶν λεγομένων τοῦ κυρίου Τσιγάνη μὲ τήν ὲπιστημονικἠ βιβλιογραφία τῶν τελευταίων 100 ἐτῶν, τὴν Ἑλληνική Μυθολογία, τὰ εύρήματα τῶν ἀποστολῶν τῆς ΝΑΣΑ, ἔστω κι ἕνα ὀλιγόλεπτο ψάξιμο στὴν Google. Αὐτὸ θἀ ἦταν ἀρκετὀ διὰ νὰ ἀποκαλυφθοῦν τὰ ψεύδη καὶ οἱ λογικἐς ἀσυνέπειες περί Θείας, LΗΒ καἰ πράσινων ἄλογων …

    Ἀπολογοῦμαι διὰ τὴν δριμύτηταν τοῦ ὕφους μου,
    ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια θέλει ἔρευνα καὶ δὲν δύναται νὰ δίδεται εἰς τοὺς Ἕλληνες κεκραμένος οἴνος μασωνικῆς προελεύσεως.

    Ποῦ εἶναι οἱ φωτογραφίες τοῦ Hubble γιὰ τὴν Σελήνη;
    Γιατὶ δὲν θὰ ξαναπάμε ποτὲ ἐκεῖ;

    Ἀρκετὸ κουτόχορτο μᾶς σερβίρουν Φιλονόη, μήν ἀφήνης κανέναν νὰ σέ κοροϊδεύη – ἐρεύνα!

    • Περσέα, μετέφερα μίαν πληροφορία τοῦ Τσιγάνη περὶ Σελήνης.
      Ἔχω κάποιες πληροφορίες περὶ τοῦ τὶ συνέβαινε στὴν Γῆ τότε, ἀλλὰ δὲν διαφέρουν καὶ πολὺ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ γράφει. Καὶ μάλλιστα βασιζόμενα ἀκριβῶς σὲ αὐτὸ ποὺ λές.
      Γιὰ παράδειγμα, ἡ Γῆ ἐκινεῖτο μὲ σχεδὸν διπλασία ταχύτητα. Συνεπῶς τί γινόταν μὲ τὴν βαρύτητά της; Σὲ ποιά ἐπίπεδα ἦταν;
      Ἐὰν ἦταν μεγαλυτέρα, τότε θὰ εἴχαμε νάνους (ἐὰν εἴχαμε ζωή.)
      Ἐὰν ὄχι τότε τί;
      Μήπως δικαιολογοῦνται οἱ Γίγαντες ποὺ γνωρίζαμε;
      Στὸ βιβλίο τοῦ Σέργουεϊ (ἀπόδοσις Ῥεσβάνη, τόμος 1, μηχανική, σελ. 17) ὁ Philip Morrison άναλύει τὸ συγκεκριμένο μὲ ἕνα πολὺ σημαντικό δοκίμιο.
      Διαβάζουμε λοιπόν:
      «…ἐὰν θέλῃ κάποιος νὰ κρατήσῃ στοὺς μεγάλους γίγαντες τὴν ἴδιαν ἀναλογίαν διαστάσεων τῶν μελῶν τοὺ σώματός τους, πρέπει ἢ νὰ χρησιμοποιήσῃ ἕνα σκληρότερο καὶ ἀνθεκτικότερο ὑλικό γιὰ τὴν κατασκευὴ τῶν ὀστῶν ἢ νὰ δεχθῇ μεγάλη μείωσι δύναμης τῶν γιγάντων σὲ σύγκρισι μὲ τὴν δύναμι τὼν ἀνθρώπων. Γιατί ἐὰν μεγαλώσῃ πολὺ τὸ ὗψος τοῦ σώματός τους, αὐτὸ θὰ πέσῃ καὶ θὰ συνθλιβῇ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ βᾶρος τους….»
      Μᾶς λέει δῆλα δή ἀκριβῶς τὸ ἴδιο πρᾶγμα μὲ ἄλλα λόγια. Διότι ναὶ μὲν ἡ ταχύτης θὰ ἦταν μεγαλυτέρα στὴν Γῆ καὶ κατ’ ἐπέκτασιν θὰ ἀπαγορεύονταν τὰ βουνὰ καὶ τὰ ὑψηλὰ δένδρα ἀλλὰ ἡ βαρύτης θὰ ἐπέτρεπε μόνον τὴν ὕπαρξιν ὑψηλοτέρων ὄντων καὶ δημιουργημάτων.
      Ἕνα φαινόμενο ποὺ θὰ ὁλοκλήρωνε τὴν εἰκόνα του ἐὰν ἦταν διαφορετικὴ ἡ πυκνότης.
      Τί γνωρίζουμε ὅμως γιὰ τὴν πυκνότητα ἐκείνων τῶν χρόνων; Τί πυκνότητα εἶχαν τὰ ὕδατα, τὰ βουνά κι ὁ ἄνθρωπος (ἐὰν ὑπῆρχε);

  2. “Τὸ ἐν λόγω ἄρθρο εἰς τὰ σημεῖα πού πραγματεύεται τὴν προέλευσιν τῆς Σελήνης διέπεται..”

    Σταχυολογῶ μερικὲς ἀναφορές ἀπὸ τίς δεκάδες:

    ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
    “…Ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ, χαρακτήρισε κάποτε τη Σελήνη σαν “το βασίλειο των ονείρων, τη χώρα της φαντασίας”. Κατά παράξενο τρόπο, ο χαρακτηρισμός του ισχύει και για τους επιστήμονες. Πίστευαν πως η Σελήνη αποτελεί τη διαστημική στήλη της Ροζέτας σε αρχαιολογικό επίπεδο, το κλειδί για την αποκάλυψη του αινίγματος της καταγωγής του ηλιακού μας συστήματος. Το πίστευαν πριν στείλουν ανθρώπους εκεί.
    Αλλά οι αποδείξεις που περίμεναν δεν ήλθαν ποτέ. Τα αποτελέσματα των διαστημικών πτήσεων ήταν απογοητευτικά. Αντί να λύσουν προβλήματα, προσέθεσαν καινούργια. Έτσι μία νέα σύγχυση επεκράτησε στους επιστημονικούς κύκλους που ασχολούνται με τη Σελήνη. Μία σύγχυση που διαθέτει μία μόνο διέξοδο…

    Πριν ο άνθρωπος αποκτήσει τη δυνατότητα να ταξιδέψει στη Σελήνη, ο “φυσικός” δορυφόρος της Γης αντιπρόσωπευε ήδη μια σειρά προβλημάτων για τους επιστήμονες. Ιδιαίτερα στο πρόβλημα της καταγωγής της κανένας ερευνητής δεν ήταν σε θέση να απαντήσει με βεβαιότητα.
    Βασικά είχαν προταθεί τρεις διαφορετικές θεωρίες που εξηγούσαν τη δημιουργία της Σελήνης και ιδιαίτερα τον τρόπο που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, μία εκ των οποίων παραμένει εν ενεργία επισήμως και σήμερα. Σύμφωνα με την πρώτη θεωρία, η Σελήνη γεννήθηκε από το ίδιο κοσμικό σύνεφο ύλης και αερίων απ’όπου προήλθε και η Γη, πριν από 4,6 δισ. Χρόνια. Σύμφωνα με τη δεύτερη, η Σελήνη ήταν τμήμα της Γης, που αποσπάστηκε κάτω από ειδικές συνθήκες και έγινε δορυφόρος της. Σύμφωνα τέλος με την τρίτη και πιο “φευγάτη”, η Σελήνη δημιουργήθηκε χωριστά, “κάπου αλλού” και στη συνέχεια συγκρατήθηκε από την έλξη της Γης και μεταβλήθηκε σε δορυφόρο της…”

    Οι περισσότεροι επιστήμονες πάντως είχαν υιοθετήσει εδώ κι αρκετές δεκαετίες την πρώτη θεωρία. Οι οπαδοί της δεύτερης ήταν πολύ λιγότεροι. Ο Τζωρτζ Ντάρβιν, υιός του διάστημου Τσάρλς Ντάρβιν (Δαρβίνος), υποστήριξε από τους πρώτους τη θεωρία της απόσπασης της Σελήνης από τη Γη. Ο εξίσου διάσημος αστρονόμος Ουίλιαμ Πίκερινγκ προχώρησε ακόμη περισσότερο τη θεωρία αυτή και υποστήριξε ότι η Σελήνη αποσπάστηκε από την περιοχή που καλύπτουν σήμερα τα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού, σε κάποια φάση της εξέλιξής της.
    Πράγματι ο κενός χώρος που καλύπτουν σήμερα τα νερά του Ωκεανού, ανταποκρίνεται στον όγκο της Σελήνης. Παράλληλα, ο Ειρηνικός περιβάλλεται από μία σειρά ηφαιστείων, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν μάρτυρες ισχυρών γεωλογικών αναστατώσεων. Αλλά από τη μεριά του, άλλοι επιστήμονες απέρριψαν τη θεωρία αυτή από την άποψη της διαστημικής μηχανικής. Παράλληλα αποκαλύφτηκε πως ο Ειρηνικός Ωκεανός σχηματίστηκε σχετικά πρόσφατα και πολύ αργότερα από τη φάση εξέλιξης της Γης, που θα μας επέτρεπε να υποθέσουμε μία τέτοια απόσπαση. Για όλους αυτούς του λόγους, η θεωρία της απόσπασης απορρίπτεται.
    Αλλά τη χαριστική βολή στη θεωρία αυτή την έδωσε η ίδια η Σελήνη μέσα από τις αστρονομικές αποστολές. Οι αποστολές του προγράμματος “Απόλλων” συγκέντρωσαν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η σύσταση του εδάφους της Σελήνης είναι πολύ διαφορετική από αυτήν της Γης. Αν η Σελήνη είχε αποσπαστεί από τη Γη αυτό δε θα συνέβαινε.
    Οι ίδιες ανακαλύψεις συνηγορούν για την απόρριψη της θεωρίας που θέλει τη Σελήνη δημιουργημένη από το ίδιο κοσμικό σύννεφο ύλης και αερίων που γέννησε τη Γη. Αντίθετα μάλιστα όλα τα ευρήματα τείνουν προς το συμπέρασμα ότι η Σελήνη είναι ίσως πολύ παλαιότερη από τη Γη.
    Έτσι μένει μόνο η Τρίτη θεωρία, της “προσελκύσεως” της Σελήνης από τη Γη, την οποία οι επιστήμονες δεν ήταν και τόσο πρόθυμοι να τη δεχτούν, πριν τα πρώτα αποτελέσματα του προγράμματος Απόλλων. Όλοι οι αστροφυσικοί και οι άλλοι ειδικοί της διαστημικής μηχανικής, θεωρούσαν μια τέτοια περίπτωση απίθανη και το απέδιξαν με ισχυρά επιχειρήματα.
    Αλλά και στη μοναδική εκείνη περίπτωση που κάτω από εξαιρετικά σπάνιες περιστάσεις, η Γη, με το σχετικά ασθενές μαγνητικό πεδίο της, σε σύγκριση με τον όγκο της Σελήνης, κατάφερε να τη συγκρατήσει σε τροχιά γύρω της, η περίφημη αυτή τροχιά δε θα μπορούσε να είναι τόσο κυκλική όπως τη βλέπουμε σήμερα! Από την άποψη της διαστημικής μηχανικής κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, αλλά από την πλευρά της αστρονομικής παρατήρησης, το “Αδύνατο” αντιπροσωπεύει μία κοινή πραγματικότητα! Ποιά λοιπόν θεωρία θα μπορούσε να ερμηνεύσει το ”αδύνατο”; Καμία άλλη εκτός από αυτή που πρότειναν οι δύο Σοβιετικοί Επιστήμονες…

    Οι Σοβιετικοί επιστήμονες Μιχαήλ Βάζιν και Αλεξάντερ Τσερμπάκωφ σ’ ένα άρθρο που δημοσίευσαν σε επίσημο Σοβιετικό κυβερνητικό έντυπο, υποστήριξαν πως η Σελήνη στο εσωτερικό της είναι κούφια και δεν αποκλείεται να αποτελεί στην πραγματικότητα ένα διαστημόπλοιο, κατασκευασμένο από ανώτερα τεχνολογικά όντα κάποιου μακρινού ηλιακού συστήματος.
    Οι Σοβιετικοί επιστήμονες υποστήριξαν πως ο κενός εσωτερικός χώρος ήταν γεμάτος από καύσιμα για τους κινητήρες, εργαλεία, όργανα ελέγχου και παρατήρησης. Ήταν ένα διαστημόπλοιο που ήταν ικανό να ταξιδεύει απίστευτες αποστάσεις, χιλιάδες χρόνια στο διάστημα. Τα όντα που το κατασκεύασαν το έκαναν από ανάγκη για να εγκαταλείψουν τον αρχικό κόσμο απ’ όπου κατάγονται.
    Η νέα αυτή θεωρία στηρίζεται σ’ ένα σύνολο ενδείξεων που λύνουν το αίνιγμα της καταγωγής της Σελήνης.
    Η Σελήνη δεν αποτελούσε ποτέ μέρος της Γης από το οποίο να αποσπάστηκε και αυτό φαίνεται από τη σύσταση του εσωτερικού και του εξωτερικού της. Η μεγάλη διάφορα πυκνότητας ανάμεσα τους (3,33 gr.: cmm³ για τη Σελήνη και 5,5 gr.: cmm³ για τη Γη), ο μεταλλικός φλοιός πάχους 32 χιλιόμετρων που υπάρχει αρκετά κάτω από την επιφάνεια και η σύσταση του εδάφους της ( τιτάνιο, σίδηρος και σπάνια μέταλλα), δείχνουν ένα πλανήτη εντελώς διαφορετικό από τον δικό μας. Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν επίσης ότι δεν σχηματίστηκε ούτε από το ίδιο σύννεφο σκόνης και αέριων που σχηματίστηκε η Γη, αφού δεν διαθέτει την ίδια χημική σύσταση εδάφους.
    Επίσης αποκλείεται και το ενδεχόμενο η Σελήνη να μπήκε σε τροχιά γύρω μας (θεωρία της ‘’προσέλκυσης‘’) αφού ένα τόσο μεγάλο σώμα είναι αδύνατον να μπει κάτω από φυσιολογικές συνθήκες σε τροχιά γύρω από έναν τόσο μικρό πλανήτη όπως η Γη.
    Το 1970 αλλά και το 1971, οι αποστολές «Απόλλων 13» και «Απόλλων 14» με μικρή ποσότητα εκρηκτικών προκάλεσαν αρμονικές δονήσεις που κράτησαν 3ωρες και 30λεπτά. Εκτός από τις τεχνητές δονήσεις που προκάλεσαν οι άνθρωποι, διαπιστώθηκαν δονήσεις σε βάθος 800 χιλιομέτρων που δεν ξεπέρασαν την βαθμίδα 2 της κλίμακας Ρίχτερ. Ήταν απόλυτα αρμονικές, φαινόμενο που επιβεβαιώνει την άποψη ότι η σελήνη είναι κούφια. Οι δονήσεις αυτές επαναλαμβάνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα, μια φορά τον μήνα και με την ίδια ένταση, για αρκετό καιρό. Η ΝΑΣΑ δήλωσε για το περιστατικό: ‘’Κάτι περίεργο συμβαίνει στο εσωτερικό της σελήνης για να έχουμε αυτήν την αρμονικότητα με την οποία μπορούμε να συντονίσουμε τα ρολόγια μας. Οι πιθανότητες να είναι κούφια η σελήνη είναι πολύ μεγάλες.’’

    Από που ήλθε λοιπόν η Σελήνη;

    “Αυτό είναι το μεγαλύτερο αίνιγμα” ομολογεί ένα επίσημο κείμενο της ΝΑΣΑ, αλλά και οι επιστήμονες όλου του κόσμου, παρά τις προσπάθειες, τις παρατηρήσεις, τις δειγματοληψίες και τους υπολογισμούς.
    Η αλήθεια είναι ότι μέχρι σήμερα οι επιστήμονες δεν κατάφεραν να ενσωματώσουν σε μια νέα θεωρία όλα τα παράξενα και αντιφατικά στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει σχετικά με τη Σελήνη. Κανένα δεν κατάφερε να βρει το νήμα της Αριάδνης για να βγει από τον λαβύρινθο των αντιφατικών ενδείξεων. Κανένας, εκτός από τους δύο Σοβιετικούς επιστήμονες, των οποίων η θεωρία χαρακτηρίστηκε και φαίνεται από πρώτη άποψη “τρελή”!!
    Ωστόσο, όπως θα δούμε, όλα τα στοιχεία μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Σελήνη ήρθε από κάποια άλλη μακρινή περιοχή του Σύμπαντος, κι ένας επιστήμονας που εξέφρασε αυτή την υπόθεση, πριν την έναρξη του προγράμματος Απόλλων, ήταν ο Δρ. Χάρολντ Γιούρεϋ, τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ. Αυτός το 1960 έλεγε:

    “Ανάμεσα σε δύο γειτονικά σώματα είναι φυσικό να συμβούν ανταλλαγές υλικών που θα οδηγήσουν σε μια αξιόλογη διαφορά πυκνότητας. Αλλά η διαφορά αυτή θα ήταν δικαιολογημένη, εάν τα χαμηλής πυκνότητας υλικά συγκεντρώνονταν στο μεγάλο σώμα (τη Γη) και τα υψηλής πυκνότητας στο μικρό (Σελήνη). Φοβάμαι όμως ότι δεν θα αργήσουμε να διαπιστώσουμε πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!…”

    Ο Γιούρεϋ προέβλεψε πως τα ευρήματα πάνω στη Σελήνη θα προκαλούσαν το θαυμασμό του ανθρώπου, επειδή ακριβώς το ουράνιο αυτό σώμα κατάγεται από έναν διαφορετικό με τη Γη Κόσμο. Σύμφωνα με τα λόγια του: “Η εξερεύνηση της Σελήνης θα είναι πιο ενδιαφέρουσα από εκείνη του Άρη ή της Αφροδίτης”

    Εάν η Σοβιετική θεωρία είναι σωστή τότε υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα πάνω και …μέσα στη Σελήνη!
    Ο Δρ. Ρόμπιν Μπρέτ, επιστήμονας της ΝΑΣΑ έγραφε στις σημειώσεις του: “Όλα όσα ξέρουμε για το διάστημα μας οδηγούν στο γελοίο συμπέρασμα πως η Σελήνη δεν είναι δυνατόν να υπάρχει! Όλες οι θεωρίες που υιοθετήσαμε στο παρελθόν, παρουσιάζουν αδύνατα σημεία σε σύγκριση με τις νέες γνώσεις που αποκτήσαμε. Η χημική σύνθεση του σεληνιακού εδάφους, σύμφωνα με τα δείγματα που έχουμε πλέον στα χέρια μας, είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του φλοιού της Γης. Η διαπίστωση αυτή απορρίπτει από μόνη της τη θεωρία απόσπασης! Αλλά παράλληλα, απορρίπτει και τη θεωρία του σχηματισμού της Σελήνης από το ίδιο σύννεφο ύλης και αερίων που γέννησε τη Γη. Από την άλλη μεριά, η θεωρία της “προσέλκυσης” παρουσιάζει προβλήματα από την άποψη της διαστημικής μηχανικής. Γι αυτό είναι ευκολότερο να αποδείξει κανείς την ανυπαρξία της Σελήνης παρά την ύπαρξή της! Απλά η Σελήνη δε θα έπρεπε να υπάρχει!!” (Τζων Ουίλφορντ: “Πατήσαμε στη Σελήνη!”-1971)

    Ο Δρ. Ούλλιαμ Χάρτμαν του Ινστιτούτου Πλανητικών Επιστημών της Αριζόνας, γράφει τα εξής στο περιοδικό Αστρονομία: “Μετά τα αποτελέσματα των πτήσεων του προγράμματος Απόλλων, όλες οι παλαιότερες θεωρίες τινάχτηκαν στον αέρα. Γι αυτό το λόγο, πολλοί επιστήμονες πρότειναν το αστείο συμπέρασμα πως η Σελήνη δεν είναι δυνατόν να υπάρχει, εφόσον κανένας δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την καταγωγή και την παρουσία της…”

    Δεν είναι λίγοι οι σύγχρονοι επιστήμονες που θεωρούν τη Σελήνη μια ιδιοτροπία της Φύσεως. Γιατί; Γιατί σύμφωνα με όλους τους κοσμικούς νόμους, η Σελήνη δεν θα έπρεπε να βρίσκεται σε τροχιά (και μάλιστα κυκλική) γύρω από τη Γη. Πώς έφτασαν όμως σε αυτό το συμπέρασμα διακεκριμένοι επιστήμονες, όπως ο Ισαάκ Ασίμωφ, για παράδειγμα; Απλούστατα επειδή η Σελήνη είναι δυσανάλογα μεγάλη για δορυφόρος της Γης! Ο όγκος της αντιπροσωπεύει το 1/4 του όγκου της Γης και αναλογικά πρόκειται για το μεγαλύτερο δορυφόρο ηλιακού συστήματος! Ο Γανυμήδης, για παράδειγμα που είναι μεγαλύτερος από τη Σελήνη, αντιπροσωπεύει μόλις το 1/27 του όγκου του Δία, ο οποίος περιστρέφεται γύρω του, όχι όμως σε κυκλική τροχιά…
    Τα παράξενα της Σελήνης δεν σταματούν εδώ. Εκτός από το δυσανάλογο μεγάλο της μέγεθος, βρίσκεται και σε αφύσικα μεγάλη απόσταση από τη Γη. Ο διάσημος συγγραφέας και επιστήμονας, Ισαάκ Ασίμωφ, θέτει καθαρά το ερώτημα: “Για ποιό λόγο η Σελήνη βρίσκεται τόσο μακριά; Γιατί βρίσκεται πολύ μακριά για να είναι ένας αληθινός δορυφόρος της Γης. Είναι πολύ μεγάλη για να δεσμεύτηκε κάποτε από την έλξη της Γης. Οι πιθανότητες μιας τέτοιας δέσμευσης είναι ελάχιστες και γίνονται ακόμη μικρότερες από το γεγονός της κυκλικής Τροχιάς” –Ισαάκ Ασίμωφ και Αστρονομία-1974
    Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν με αυτές τις παρατηρήσεις, αλλά από την άλλη μεριά δεν είναι σε θέση να δώσουν μια κάποια εξήγηση. Σαν “φυσικό”ουράνιο σώμα δεν μπορεί να δικαιολογήσει ούτε το μέγεθος, ούτε την τροχιά του. Σαν “φυσικό” όχι! Αλλά σαν…”Τεχνητό”;

    Σύμφωνα λοιπόν με το συμπέρασμα του Ισαάκ Ασίμωφ, η Σελήνη δεν αποτελεί έναν φυσιολογικό δορυφόρο της Γης. “Εάν ήταν”, προσθέτει, “θα περιφερόταν στο επίπεδο του γήινου ισημερινού, πράγμα που δε συμβαίνει”. Και υπάρχουν και άλλοι λόγοι που αποδεικνύουν τον ισχυρισμό αυτόν, υποστηρίζει ο Ασίμωφ. Ένας από αυτούς είναι το είδος της τροχιάς της Σελήνης.
    “Ο Ήλιος προσελκύει τη Σελήνη με διπλάσια δύναμη από τη Γη!” Η δυσαναλογία της έλξης του Ηλίου προς εκείνη της Γης, θα έπρεπε να έχει αποσπάσει τη Σελήνη από τη θέση της. Κι όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, για ανεξήγητους βασικά λόγους.
    Σύμφωνα με την άποψη του Ασίμωφ, η ίδια η Σελήνη προσφέρει όλες τις ενδείξεις που μαρτυρούν ότι δεν πρόκειται για φυσιολογικό δορυφόρο της Γης. Και παράλληλα, αποκλείει τη θεωρία της προσέλκυσης. Έτσι βρίσκεται απέναντι στο δίλλημα: “Εάν η Σελήνη δεν είναι φυσιολογικός δορυφόρος της Γης, και εάν δεν αποτελεί ένα μεγάλο πλανητοειδή, που δεσμεύτηκε κάποτε από την έλξη της Γης, τότε τί είναι;” (Ασίμωφ και Αστρονομία)
    Ο Ασίμωφ προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα, υποστηρίζοντας ότι τελικά η Σελήνη είναι ένας ανεξάρτητος πλανήτης. Αλλά όλα τα στοιχεία που συγκέντρωσαν οι αμερικανικές και σοβιετικές αποστολές, αποκλείουν επίσης την υπόθεση του διπλού πλανήτη. Ταυτόχρονα οι ίδιες πηγές προσφέρουν τις ενδείξεις πως η Σελήνη είναι πολύ παλαιότερη από τη Γη. Στην περίπτωση αυτή πρέπει να ανακαλύψουμε την καταγωγή της. Έτσι στρεφόμαστε και πάλι πίσω, στη θεωρία της προσέλκυσης. Αλλά η θεωρία αυτή έχει ήδη απορριφθεί για συγκεκριμένους αστροφυσικούς λόγους και διαστημική μηχανική. Έτσι καταλήγουμε σε ένα ατέρμονο φαύλο κύκλο επιστημονικών θεωριών! Πέρα από τους άλλους μηχανικούς λόγους, ενάντια στην περίπτωση της προσέλκυσης, υπάρχει και το γεγονός της κυκλικής- και απόλυτα αινιγματικής τροχιάς του δορυφόρου μας. Έτσι καταλήγουμε να αναζητήσουμε τη λύση πέρα από την υπόθεση της “τυχαίας” τοποθέτησης –προσέλκυσης της Σελήνης στη θέση που βρίσκεται σήμερα!…”

    ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ

    Κοιτάζοντας από τη Γη, οι φαινομενικοί δίσκοι του Ηλίου και της Σελήνης μοιάζουν να έχουν το ίδιο μέγεθος. Βέβαια, τα φαινομενικά μεγέθη τους εξαρτώνται από το πραγματικό τους μέγεθος και την απόσταση που διατηρούν από τη Γη. Η πραγματική διάμετρος της Σελήνης είναι μόλις 3.456 χιλιόμετρα, ενώ του Ηλίου φτάνει στα 1.353.600 χιλιόμετρα. Με άλλα λόγια, η πραγματική διάμετρος του Ηλίου είναι 400 περίπου φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Σελήνης. Η μαθηματική σχέση των διαμέτρων των δύο σωμάτων, λοιπόν είναι 1/400.
    Η μέση απόσταση του Ηλίου από τη Γη είναι 148.800.000 χιλιόμετρα, ενώ η Σελήνη απέχει μόλιες 400.000 χιλιόμετρα από εδώ. Το παράξενο είναι πως η μαθηματική σχέση ανάμεσα στις δύο αποστάσεις είναι και πάλι περίπου 1/400. Εφόσον λοιπόν, η σχέση της απόστασης και του μεγέθους είναι ίδια, το φαινομενικό μέγεθος των δύο σωμάτων είναι επίσης ίδιο και η μικροσκοπική Σελήνη φαίνεται ίση με τον Ήλιο.
    Η σχέση αυτή γίνεται ακόμη πιο σημαντική στην περίπτωση της ολικής έκλειψης. Ο Ισαάκ Αίμωφ έγραψε μια παρατήρηση σχετικά με το φαινόμενο, που το χαρακτηρίζει σαν “σύμπτωση”!
    Στο βιβλίο του “Διάστημα, Χρόνος και Άλλα Πράγματα” (1965) σημειώνει: “Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ολικής έκλειψης είναι το γεγονός πως ο δίσκος της Σελήνης καλύπτει ακριβώς τον Ηλιακό δίσκο! Στη διάρκεια της έκλειψης ο Ήλιος εξαφανίζεται εντελώς, η Γη σκοτεινιάζει και διακρίνονται τα άστρα. Το μόνο που διακρίνεται από τον Ήλιο είναι το στέμμα του, με άλλα λόγια τα ελάχιστα σημεία της περιφέρειάς του από όπου ξεπηδούν φλόγες!”
    Αλλά η συνέχεια του κειμένου είναι απογοητευτική! Γιατί σύμφωνα με τον Ασίμωφ, η εκπληκτική αυτή εξίσωση του φαινομενικού μεγέθους αποτελεί μία “εντυπωσιακή σύμπτωση”, η οποία συμβαίνει εδώ και πουθενά αλλού σε ολόκληρο το Ηλιακό σύστημα.
    Σύμπτωση λοιπόν μία τέτοια φαινομενική εξίσωση του ηλιακού και του σεληνιακού δίσκου; Αλλά η πιθανότητα μίας τέτοιας σύμπτωσης είναι κυριολεκτικά …Αστρονομική! Η “σύμπτωση” αυτή είναι τόσο προκλητική, ώστε κραυγάζει από μόνη της πως δεν πρόκειται για σύμπτωση! Και χάρη στη θεωρία του “διαστημοπλοίου”, τόσο η σύμπτωση αυτή, όσο και όλα τα άλλα παράξενα που σημειώσαμε στη συμπεριφορά της Σελήνης, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο δορυφόρος μας δεν μπήκε τυχαία στη θέση που τον βλέπουμε σήμερα!
    Από την άλλη μεριά, εάν γίνει αποδεκτή η θεωρία του “Διαστημοπλοίου-Σελήνη”, όλα τα ως τώρα αναφερθέντα προβλήματα εξαφανίζονται! Εάν λογικά εξωγήινα όντα τοποθέτησαν τη Σελήνη σε τροχιά γύρω από τη Γη στη θέση που τη βλέπουμε, για καθαρά δικούς τους λόγους, δεν τίθεται πλέον θέμα για την προβληματική θέση της Σελήνης, εφόσον εκεί…”τοποθετήθηκε”!
    Ένας από τους φυσικούς του πανεπιστημίου του Μιντ-γουέστ, που πήρε στα σοβαρά τη θεωρία των δύο Σοβιετικών Επιστημόνων (Μιχαήλ Βάζιν και Αλεξάντερ Στσερμπάκωφ, σημ.ιστολογίου: τους αναφέρει η Ο.Ε.Α.) κι αποφάσισε να τη μελετήσει από κάθε άποψη, εξέφρασε την παρακάτω σκέψη σε σχέση με τη θέση της Σελήνης: “Θα έλεγε κανείς ότι οι “εξωγήινοι” τοποθέτησαν τη Σελήνη στη θέση που όλοι γνωρίζουμε μόνο και μόνο για να πούν στους ανθρώπους ότι η Σελήνη είναι κάτι περισσότερο από απλός δορυφόρος, είναι ένας …Ήλιος της νύχτας!!”, ενώ ο ίδιος ο Στσερμπάκωφ καταλήγει: “Ένας από τους συναρπαστικότερους γρίφους που απησχόλησαν ποτέ το ανθρώπινο μυαλό, είναι η διερεύνηση αυτού του “κάτι”, που έθεσε σε τροχιά τη Σελήνη γύρω από τη Γη, υπολογίζοντας το δυσανάλογο μεγάλο μέγεθός της, τον τρόπο περιφοράς της, την απόσταση της από τη Γη και την ταχύτητά της. Το πρόβλημα αυτό απασχολεί ότι εκλεκτότερο διαθέτει η σύγχρονη επιστήμη στον τομέα της αστρονομίας και της αστροφυσικής!…”
    Είμαστε βέβαιοι ότι οι δύο Σοβιετικοί επιστήμονες βρήκαν κιόλας τη λύση ετούτου του γρίφου…

    ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

    “Το Εσωτερικό της Σελήνης πρέπει να είναι γεμάτο τεράστιες σπηλιές. Μέσα στις σπηλιές αυτές πρέπει να υπάρχει ατμόσφαιρα και στο κέντρο τους από μία μεγάλη λίμνη… Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το εσωτερικό της Σελήνης είναι Κούφιο!…”
    Χ. Τζ. Ουέλλς (1901)

    Μια σειρά από συγκλονιστικά ερωτήματα τα οποία θα κληθούμε παρακάτω να απαντήσουμε είναι τα εξής:
    * Γιατί η περίεργη πυκνότητα της Σελήνης οδηγεί στο συμπέρασμα πως το εσωτερικό της είναι κούφιο;
    * Γιατί ένας διάσημος Βρετανός επιστήμοντας, προϊστάμενος των σεληνιακών μελετών της Βρετανικής Αστρονομικής Ένωσης, δήλωσε υπεύθυνα πως: “Τα πάντα τείνουν να μας αποδείξουν πως το εσωτερικό της Σελήνης είναι κούφιο, κάτω από τον διπλό φλοιό της που φτάνει σε πάχος 30-40 χιλιομέτρων;”
    * Γιατί οι περισσότεροι επιστήμονες του κόσμου δεν παραδέχονται πως ένας φυσικός δορυφόρος δεν μπορεί να είναι κούφιος στο εσωτερικό; Γιατί η ένδειξη του κούφιου εσωτερικού της Σελήνης μας οδηγεί στο συμπέρασμα της τεχνητής μετασκευής της;
    * Γιατί οι ερευνητές της ΝΑΣΑ πριν την έναρξη του προγράμματος “Απόλλων”, παραδέχτηκαν την πιθανότητα πως ο δορυφόρος μας είναι κούφιος;
    * Γιατί η μελέτη του μαγνητικού πεδίου οδηγεί με τη σειρά της, στο συμπέρασμα πως η Σελήνη είναι κούφια; Γιατί το συμπέρσμα αυτό θεωρείται “τρομακτικό”;
    * Γιατί τα δείγματα του σεληνιακού εδάφους που έφεραν μαζί τους οι αστροναύτες, αποδεικνύουν κι αυτά πως η Σελήνη είναι κούφια;
    * Γιατί η πτώση των γήινων μηχανημάτων στη Σεληνιακή επιφάνεια (σεληνάκατοι, πύραυλοι, άχρηστα τμήματα διαστημοπλοίων), την κάνουν να αντηχεί σαν μία τεράστια … “καμπάνα” ή γκογκ; Γιατί η Σελήνη πάλλεται μετά από κάθε τέτοια πτώση για τέσσερις ολόκληρες ώρες;Γιατί αυτές οι παρατηρήσεις μας οδηγούν και πάλι στο συμπέρασμα ότι η Σελήνη είναι Κούφια;
    * Γιατί οι μελέτες της περιστροφής της Σελήνης, αποτελούν μία πρόσθετη ένδειξη πως είναι κούφια;
    * Ποιές ενδείξεις υπάρχουν πως η ΝΑΣΑ πραγματοποίησε απόρρητες μελέτες για να εξετάσει το ενδεχόμενο να υπάρχουν μεγάλες τρύπες ή σπηλιές στο εσωτερικό της Σελήνης; Γιατί το έκαναν αυτό και το κρύβουν;
    * Γιατί οι μελέτες της κλίσης του άξονα της Σελήνης απέδειξαν πως τα πυκνότερα στρώματα του όγκου της βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια; Γιατί οι μελέτες αυτές αποδεικνύουν πως η Σελήνη είναι κούφια και γιατί τα συμπεράσματά τους αποσιωπήθηκαν; Γιατί όλες αυτές οι ενδείξεις ενισχύουν τη θεωρία του …διαστημοπλοίου;
    * Γιατί το σύνολο των ενδείξεων που αναφέραμε μέχρι στιγμής (θα παραθέσουμε κι άλλες), συγκλίνουν προς το συμπέρασμα ότι η Σελήνη είναι ένας τεχνητά μετασκευασμένος δορυφόρος;

    Ας δούμε λοιπόν από κοντά τις …συγκλονιστικές αυτές ενδείξεις!!

    “Το εσωτερικό της Σελήνης είναι κούφιο;”
    Πρόκειται για τίτλο κεφαλαίου από το βιβλίο “Η Σελήνη μας”, ένα από τα καλύτερα και πιο υπεύθυνα κείμενα που γράφτηκαν ποτέ για τη Σελήνη, από τον Χ.Π. Ουίλκινς, πρώην προιστάμενο του τμήματος Σεληνιακών Ερευνών της Βρετανικής Αστρονομικής Ένωσης. Δημοσιεύτηκε στη δεκαετία του 1950 περίπου, 20 χρόνια περίπου πριν την διατύπωση της θεωρίας του διαστημοπλοίου από τους δύο Σοβιετικούς επιστήμονες, μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών.
    Ο Δρ. Ουίλκινς, υπήρξε από τους επιστήμονες που μελέτησαν βαθιά τα προβλήματα του δορυφόρου μας. Ποτέ δεν έκρυψε τη βεβαιότητά του πως η Σελήνη είναι κούφια, τουλάχιστον κατά ένα μεγάλο μέρος. Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου του γράφει: “Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, κάτω από το εξωτερικό στρώμα που φτάνει μέχρι μέχρι τα 30-40 χιλιόμετρα, η Σελήνη είναι κούφια!”
    Επανάληψη των λόγων του Ουέλλς κι επιβεβαίωση της θεωρίας των δύο Σοβιετικών.
    Αλλά πώς έφτασε ο Ουίλκινς σε αυτό το συμπέρασμα;
    Πρώτα απ’ όλα ήταν γνωστό, ακόμη και πριν την αποστολή ανθρώπων εκεί, πως η Σελήνη διαθέτει περίπου τη μισή πυκνότητα σε σύγκριση με τη Γη. Πράγματι σε σύγκριση με τη Γη, η Σελήνη εμφανίζει μόνο το 60& της πυκνότητάς της, πράγμα που σημαίνει ότι ένα κυβικό μέτρο υλικού από την επιφάνεια του δορυφόρου μας ζυγίζει κατά 40% λιγότερο από ένα κυβικό μέτρο χώματος της Γης. Γιατί;
    Στο περίφημο λοιπόν σύγγραμμά του, “Η Σελήνη μας”, ο Βρετανός επιστήμονας εξηγεί αναλυτικά το εκπληκτικό του συμπέρασμα :
    “Εδώ και πολύ καιρό έχω υπολογίσει πως εάν η Σελήνη αποτελείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της από γρανίτη, τότε στο εσωτερικό της πρέπει να υπάρχουν κενά, τα οποία να αντιπροσωπεύουν ένα χώρο τουλάχιστον 14 εκατομμυρίων κυβικών μιλίων”. Σύμφωνα με τον Ουίλκινς η Σελήνη πρέπει να είναι γεμάτη από σπηλιές και τεράστιες εσωτερικά κενά. Και προσθέτει: “Πάντως αποκλείεται να αποτελείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της από γρανίτη. 14 εκατομμύρια κυβικά μίλια κενού, είναι μία υπερβολική τιμή…, πάντως σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, πρέπει να υπάρχουν τεράστιοι κενοί χώροι στο εσωτερικό της…και να βρίσκονται σε βάθος 30-40 μιλίων από την επιφάνεια. Τίποτα δεν αποκλείει το γεγονός της σύνδεσης των σπηλαίων μεταξύ τους, καθώς και με την επιφάνεια, με μεγάλους διαδρόμους και άνετες εισόδους!”
    Στη συνέχεια θα δούμε να γίνεται και πάλι λόγος για τις εισόδους των κενών εσωτερικών χώρων.
    Ο Ουίλκινς συνεχίζει:
    “Χωρίς να φτάσουμε στη μυθιστορηματική υπερβολή του Χ. Τζ Ουέλλς, ο οποίος φαντάστηκε μία ιδιαίτερη φυλή, τους Σεληνίτες, να κατοικούν σε αυτές τις σπηλιές και να εργάζονται στο εσωτερικό τους, μπορούμε να προβλέψουμε πως μία μελλοντική εξερεύνηση των σπηλαίων και όλων των εσωτερικών κενών χώρων της Σελήνης θα μας αποκαλύψει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα”

    …Τα ενδιαφέροντα πράγματα, που αναφέρει ο Ουίλκινς, είναι τα δείγματα του πολιτισμού των εξωγήινων, σύμφωνα με τη θεωρία των δύο Σοβιετικών επιστημόνων. Γιατί εάν επιβεβαιωθούν οι ενδείξεις πως το εσωτερικό της Σελήνης είναι κούφιο, τότε ο δορυφόρος μας πρέπει να αποτελεί ένα τεράστιο διαστημόπλοιο. Και δεν είναι λίγοι οι επιστήμονες-και ιδιαίτερα οι αστρονόμοι που συμφωνούν σε αυτό το σημείο. Η διαδικασία όμως της εξέλιξης των ουρανίων σωμάτων είναι πλέον γνωστή. Κατά συνέπεια, ούτε ένας αστρονόμος δεν μπορεί πλέον να παραδεχτεί την ύπαρξη ενός κούφιου σώματος, δημιουργημένου έτσι από τη φύση. Εάν το σώμα είναι κούφιο, τότε έχει υποβληθεί σε κάποια τεχνική επεξεργασία.
    Ακόμη και ο συντηρητικός, κατά τη γνώμη μας, αλλά διάσημος επιστήμονας, του πανεπιστημίου του Κόρνελ, ο Καρλ Σάγκαν, είναι σύμφωνος σε αυτό το πράγμα. Πριν από μερικά χρόνια (από το 1979) ο Δρ. Σάγκαν συνεργάστηκε με ένα Σοβιετικό συνάδελφό του, μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών, τον Δρ. Ιωσήφ Σκλόφσκυ, για τη συγγραφή μίας αστρονομικής τριλογίας. Ο Δρ. Σκλόφσκυ είχε παραδεχτεί στην αρχή της δεκαετίας του 1960 πως οι δορυφόροι του Άρη είναι κούφιοι στο εσωτερικό τους και κατά συνέπεια δεν αποκλείεται να επρόκειται για πανάρχαιους διαστημικούς σταθμούς.
    Ο Καρλ Σάγκαν συμφώνησε μαζί του λέγοντας: “Ένας φυσιολογικός δορυφόρος δεν μπορεί να είναι κούφιος στο εσωτερικό του.”
    Βλέπουμε λοιπόν, ότι με άμεσο ή έμμεσο τρόπο ακόμη και οι διασημότεροι αστρονόμοι της εποχής μας παραδέχονται το συλλογισμό πως εάν η Σελήνη είναι κούφια στο εσωτερικό της, τότε πρόκειται για τεχνητό ή τεχνητά μετασκευασμένο ουράνιο σώμα! Αλλά η παραδοχή αυτή μας φέρνει και πάλι στη θεωρία των Βαζίν-Στσερμπάκωφ.
    Σύμφωνα με τις μελέτες πυκνότητας που πραγματοποίησαν οι δύο Σοβιετικοί επιστήμονες, όλες οι ενδείξεις υποδεικνύουν πως κατά πάσα πιθανότητα η Σελήνη είναι κούφια! Και σημειώνουν: “Είναι αυτονόητο πως η κατασκευή ενός τεχνητού δορυφόρου απαιτεί κενό στο εσωτερικό του… Στη συγκεκριμένη περίπτωση βρισκόμαστε εμπρός σε ένα πανάρχαιο διαστημόπλοιο, που ο κενός εσωτερικός του χώρος ήταν γεμάτος καύσιμα για την τροφοδοσία των μηχανών του”
    Οι Βαζίν και Στσερμπάκωφ υπογραμμίζουν ότι μόνο η μελέτη της πυκνότητας της Σελήνης αρκεί για να υποδείξει ότι στο εσωτερικό της είναι κούφια: ”Γιατί υπάρχει μια τόσο σημαντική διαφορά ειδικής βαρύτητας ανάμεσα στη Γη και τη Σελήνη; Μία λύση μόνο υπάρχει στο πρόβλημα. Η Σελήνη Κούφια! Εφόσον η διάμετρος της Σελήνης φτάνει στα 3460 χιλιόμετρα, αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για μία κούφια σφαίρα με πολύ λεπτά τοιχώματα…Στα 1959, ο καθηγητής Ιωσήφ Σκλόφσκυ εξέφρασε την ίδια άποψη σχετικά με τους δύο δορυφόρους του Άρη. Υποστήριξε, ύστερα από τις σχετικές μελέτες πυκνότητας, πως πρέπει να είναι κούφιοι και κατά συνέπεια τεχνητοί!”
    *Αργότερα ο Σκλόφσκυ αναθεώρησε την άποψή του και δήλωσε ότι οι δορυφόροι του Άρη μπορεί και να μην είναι κούφιοι…”

    Όμως υπάρχει κάποια αξιόλογη επιστημονική ένδειξη πως η Σελήνη είναι κούφια και κατά συνέπεια …διαστημόπλοιο;
    Το παράξενο είναι πως οι ειδικοί επιστήμονες της ΝΑΣΑ, πολύ πριν την πραγματοποίηση του προγράμματος Απόλλων, διέθεταν στα χέρια τους μία τέτοια ένδειξη!!
    Οι μελέτες σχετικά με την κίνηση της Σελήνης υποδεικνύουν ότι το εσωτερικό της είναι Κούφιο! Η ανακάλυψη αυτή με έπεισε τελικά πως η θεωρία των δύο Σοβιετικών επιστημόνων δεν είναι και τόσο “τρελή” από όσο φαινόταν αρχικά! Γιατί, είμαι υποχρεωμένος να ομολογήσω πως στην αρχή η επιχειρηματολογία των δύο Σοβιετικών δεν μου φάνηκε πειστική. Αρχικά θεώρησα τις παρατηρήσεις τους συμπτωματικές, παρά ενδεικτικές. Η ιδέα τους μου άρεσε σαν βάση για ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, το οποίο άρχισα μάλιστα να το γράφω. Αλλά δεν μπόρεσα να την πάρω από την αρχή στα σοβαρά. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Γουέλτερ Σάλιβαν με τίτλο με τίτλο: “Η Αμερικανική φυλή στη Σελήνη -1962”. Το βιβλίο με υπότιτλο “Η Ιστορία του προγράμματος Απόλλων”, αντιπροσωπεύει μία συλλογή επιστημονικών άρθρων γύρω από τη Σελήνη και την προετοιμασία του Διαστημικού Προγράμματος που θα επακολουθούσε. Στο συναρπαστικό αυτό βιβλίο μελέτησα την ανάλυση του Δρ. Γκόρντον Μακ Ντόναλντ σχετικά με την κίνηση της Σελήνης, στην οποία έγραφε:

    “ Σύμφωνα με τη σχετική ανάλυση της κινήσεως της Σελήνης, την οποία πραγματοποίησε ένας διακεκριμένος επιστημονικός συνεργάτης της ΝΑΣΑ, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο δορυφόρος μας είναι κούφιος”

    Βέβαια, όπως μας πληροφορεί το σχόλιο του Γουώλτερ Σάλλιβαν, ο Δρ. Μακ Ντόναλτν δεν θέλησε να αποδεχτεί τελικά το ίδιο το συμπέρασμα της μελέτης του, ότι δηλαδή η Σελήνη είναι κούφια! Ο διακεκριμένος αυτός αστρονόμος κατάλαβε αμέσως την αντίφαση που περιείχε το συμπέρασμά του, εφόσον σύμφωνα με τις δεδομένες αστρονομικές γνώσεις, δεν μπορεί να υπάρξει φυσιολογικός δορυφόρος χωρίς πυρήνα και με τεράστιους κενούς χώρους στο εσωτερικό του. Και ο Σάλλιβαν συμπληρώνει:
    “Ο Δρ. Μακ Ντόναλντ προτίμησε να υποθέσει πως κάποιο λάθος υπάρχει στις ενδείξεις ή στους υπολογισμούς”
    Στο περιοδικό όμως “Αστροναυτική”-Φεβρουάριος 1962, ο ίδιος ο Μακ Ντόναλντ εξηγεί γιατί απέρριψε την υπόθεση της Κούφιας Σελήνης: “Το συμπέρασμα δεν είναι λογικό και κατά συνέπεια πρέπει να υπάρχουν σφάλματα είτε στις παρατηρήσεις, είτε στους αναλυτικούς υπολογισμούς”
    Έτσι ο Δρ. Μακ Ντόναλτντ, αντί να παραδεχτεί το συμπέρασμα της μελέτης του, προτίμησε να αναζητεί υπολογιστικά σφάλματα…
    …Όταν δάβασα για το εκπληκτικό συμπέρασμα του Δρ. Μακ Ντόναλντ συγκλονίστηκα! Μία εντελώς προκλητική σκέψη άρχισε να με κυνηγάει: Μήπως τελικά οι δύο Σοβιετικοί επιστήμονες έχουν δίκιο:Μήπως η Σελήνη είναι πράγματι κούφια και κατά συνέπεια ένα τεράστιο διαστημόπλοιο;…
    … Ο Δρ. Σήν Σόλομον του Τεχνολογικού ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, υποστηρίζει ότι η αναλυτική μελέτη του πεδίου βαρύτητας της Σελήνης προσφέρει μία σειρά ενδείξεων πως το εσωτερικό της Σελήνης είναι κενό. Ο Δρ. Σόλομον δημοσίεψε τη μελέτη του στο περιοδικό Σελήνη και καταλήγει:
    “Η αποστολή του Όρμπιτερ σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη πλούτισε σημαντικά τις γνώσεις μας για το μαγνητικό πεδίο του δορυφόρου…Οι γνώσεις αυτές μας οδηγούν στην τρομακτική πιθανότητα πως η Σελήνη είναι κούφια!”
    Τρομακτική; Γιατί; Γιατί απλούστατα, εάν πράγματι η Σελήνη είναι κούφια, αυτό σημαίνει πως κάποιος την έσκαψε. Αλλά αυτός ο “κάποιος” δεν μπορεί να είναι άλλος από μία φυλή εξωγήινων λογικών και υπερπολιτισμένων όντων, που έσκαψε τα έγκατα της Σελήνης για να τη μεταμορφώσει σε ένα τεράστιο διαστημόπλοιο. Χωρίς αμφιβολία εάν η θεωρία των δύο Σοβιετικών αποδειχτεί σωστή, τότε η απόδειξή της θα αποτελέσει και τη μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπινου γένους και της παγκόσμιας Ιστορίας!

    Η ΠΥΚΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΕΛΗΝΙΑΚΩΝ ΠΕΤΡΩΜΑΤΩΝ

    Όπως είδαμε πολύ πριν την έναρξη του προγράμματος Απόλλων, οι επιστήμονες γνώριζαν, με βάση τις μελέτες, τους υπολογισμούς και τα στοιχεία που τους έφεραν οι τεχνητοί δορυφόροι, πως η ανώμαλη πυκνότητα του σεληνιακού όγκου αποτελούσε μία ένδειξη ότι το εσωτερικό της Σελήνης είναι κενό. Πρόσθετες ενδείξεις στη διαπίστωση αυτή έφερε η μελέτη των εδαφολογικών δειγμάτων από την επιφάνεια της Σελήνης. Χάρη στις έξη επανδρωμένες πτήσεις, μέχρι την επιφάνεια της Σελήνης, συγκεντρώθηκαν τελικά περίπου 400 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων. Ήξερα πως η μελέτη των πετρωμάτων αυτών θα οδηγούσε στη διαπίστωση της πυκνότητας του σεληνιακού εδάφους, αλλά και της ίδιας της Σελήνης σαν σύνολο. Έψαξα πολύ για να βρω τα αποτελέσματα των μελετών αυτών…
    …Οι συνηθισμένοι βράχοι της επιφάνειας της Γης έχουν πυκνότητα της τάξης των 2,7 έως 2,8. Κατά συνέπεια, οι βράχοι της Σελήνης θα έπρεπε να διαθέτουν πολύ μικρότερη πυκνότητα. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Αλλά εάν τα εξωτερικά πετρώματα της Σελήνης είναι τόσο πυκνά, πώς δικαιολογείται ο χαμηλός δείκτης πυκνότητας του συνόλου του δορυφόρου μας; Μόνον με έναν τρόπο. Πώς κάτω από την εξαιρετικά σκληρή επιφάνεια, υπάρχουν τεράστιοι κενοί χώροι, ή πώς ολόκληρη η Σελήνη είναι μία μεγάλη κούφια σφαίρα!!… Ήταν πράγματι μία ακόμα επιβεβαίωση των προηγούμενων διαπιστώσεων. Σκληρή στην επιφάνεια, κενή στο εσωτερικό. Η Σελήνη είναι πράγματι μία κούφια σφαίρα.
    Παρά το γεγονός τώρα ότι δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ επίσημες ανακοινώσεις σχετικά με την πυκνότητα των σεληνιακών πετρωμάτων, ο παλαίμαχος επιστημονικός συντάκτης Ρίτσαρντ Λιούις, ο οποίος διέθετε πολλές γνωριμίες στους ηγετικούς κύκλους της ΝΑΣΑ, κατάφερε να συγκεντρώσει μερικές πληροφορίες γύρω από την πυκνότητα των σεληνιακών πετρωμάτων. Στο βιβλίο του “Τα ταξίδια του προγράμματος Απόλλων”(1976), σημειώνει πως τα δείγματα πετρωμάτων που έφεραν στη Γη τα διαστημόπλοια Απόλλων 11 και 12, αποδείχτηκαν πυκνότερα από το έδαφος της Γης.
    Και θέτουμε το ερώτημα: Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Εάν υποθέσουμε πως η Σελήνη αποτελεί ένα συμπαγές σώμα-σύμφωνα με τις κλασικές θεωρίες- πώς είναι δυνατόν ο δείκτης πυκνότητας των σεληνιακών πετρωμάτων να είναι μεγαλύτερος από τον μέσο δείκτη πυκνότητας των πετρωμάτων της Γης; Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, τη στιγμή που όλες οι αστρονομίες του κόσμου μας βεβαιώνουν ότι η Σελήνη σαν σύνολο διαθέτει τη μισή πυκνότητα από τη Γη; Μόνο με έναν τρόπο εξηγείται το φαινόμενο. Στο εσωτερικό της Σελήνης πρέπει να υπάρχουν τεράστιοι κενοί χώροι που να εξισορροπούν τη μεγάλη πυκνότητα των εξωτερικών στρωμάτων. Η χημική διαπίστωση μας οδηγεί σε έναν αλάνθαστο μαθηματικό συλλογισμό. Και το συμπέρασμα του επιβεβαιώνεται από τα υπαρκτά δεδομένα!! ”
    Η ΣΕΛΗΝΗ ΑΝΤΗΧΕΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΥΦΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑ

    … Μια άλλη ομάδα ενδείξεων προέρχεται από το εσωτερικό της ιδίας της Σελήνης. Χάρη στα επιστημονικά όργανα, οι επιστήμονες της ΝΑΣΑ κατάφεραν να μάθουν πολλά για το εσωτερικό της Σελήνης. Πάνω στην επιφάνεια της τοποθετήθηκαν επιστημονικοί σταθμοί παρατηρήσεων. Ανάμεσα στα όργανά τους συμπεριλαμβάνοντο υπερευαίσθητοι σεισμογράφοι. Ο πρώτος σταθμός του είδους εγκαταστάθηκε από τους αστροναύτες του διαστημοπλοίου Απόλλων-11 στη Θάλασσα της Γαλήνης, και ο δεύτερος από το πλήρωμα του Απόλλων 11, στη Θάλασσα των Καταιγίδων. Οι σεισμογράφοι που χρησιμοποιήθηκαν στους σταθμούς αυτούς, ήταν τόσο ευαίσθητοι, ώστε κατέγραψαν ακόμη και τα βήματα των αστροναυτών στο έδαφος της Σελήνης.
    Για να μελετηθεί το εσωτερικό της Σελήνης, οι αστροναύτες του διαστημοπλοίου Απόλλλων 12 πραγματοποίησαν ένα σεισμογραφικό πείραμα. Μετά την εγκατάσταση του σταθμού παρατηρήσεων έβαλαν σε λειτουργία ένα σεισμογράφο, ο οποίος συνδεμένος με ένα πομπό αναμετέδιδε τις καταγραφές του, τόσο στο κύριο διαστημόπλοιο, που ήταν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, όσο και στους διαστημικούς σταθμούς της Γης. Στη συνέχεια, οι αστροναύτες, αφού συμπλήρωσαν τις εργασίες τους, ανέβηκαν στη σεληνάκατο κι επέστρεψαν στο διαστημόλοιο. Μόλις εξασφάλισαν την επιστροφή τους ελευθέρωσαν τη σεληνάκατο και την άφησαν να πέσει με ορμή πάνω στην επιφάνεια της Σελήνης. Με άλλα λόγια προκάλεσαν ένα τεχνητό σεισμό.
    Οι παλμικές δονήσεις από τη σύγκρουση της σεληνακάτου με το έδαφος της Σελήνης καταγράφτηκαν από το σεισμογράφο. Το πείραμα πέτυχε απόλυτα, αλλά από εδώ και πέρα άρχισαν οι πονοκέφαλοι για τους επιστήμονες της Γης. Οι τελευταίοι παρατήρησαν κατάπληκτοι πως οι δονήσεις που προκάλεσε η σύγκρουση αυξήθηκαν προοδευτικά κι έφτασαν στο αποκορύφωμά τους, κι ύστερα έσβησαν αργά-αργά! Η περίοδος των διαφόρων φάσεων ήταν εντυπωσιακή και αδιανόητη, εφόσον κάτι τέτοιο, δεν παρατηρήθηκε 8 ολόκληρα λεπτά για να φτάσουν στο αποκορύφωμα, ενώ για να σταματήσουν εντελώς απαιτήθηκε μία ολόκληρη ώρα. Μάλιστα αναφέρθηκε πως οι ανεπαίσθητες δονήσεις συνεχίστηκαν και μετά το διάστημα της μία ώρας.
    Η σεληνάκατος συγκρούστηκε με το σεληνιακό έδαφος σε απόσταση 65 περίπου χιλιομέτρων από τον κοσμογράφο. Οι καταγραφές του τελευταίου προκάλεσαν μεγάλη εντύπωση στους επιστήμονες, γιατί ποτέ δεν είχαν παρατηρήσει κάτι τέτοιο στη Γη.
    Η σύγκρουση συνέβη στις 4.15’ π.μ. ώρα Γκρήνουιτς στις 20 Νοεμβρίου 1969. Στις 4.30’ είχε προγραμματιστεί μία τηλεοπτική συζήτηση για τα αποτελέσματα της αποστολής, με τους επιστήμονες της ΝΑΣΑ. Οι σεισμολόγοι της τελευταίας μόλις έφτασαν στον τηλεοπτικό σταθμό από τα εργαστήριά τους, πληροφόρησαν το κοινό πως η Σελήνη εξακοουθούσε να αντηχεί! Ο προϊστάμενος της σεισμολογικής υπηρεσίας της ΝΑΣΑ, Μόρις Έγουιν, ομολόγησε πως αγνοούσε το λόγο της παράξενης σεισμογραφικής συμπεριφοράς της Σελήνης.
    “Προτιμώ να μην προχωρήσω σε εξηγήσεις αυτή τη στιγμή. Είναι προτιμότερο να ελεγχθούν πρώτα και άλλα στοιχεία. Το μόνο που μπορώ να πω για την ώρα, είναι ότι ένα απλό χτύπημα στην καμπάνα μιας εκκλησίας αντηχεί περίπου 30 λεπτά της ώρας!!” , δήλωσε ο Έγουιν!
    Κι όμως! Η Σελήνη αντηχούσε για 60 λεπτά της ώρας ή και περισσότερο, πράγμα που δεν μπορούσε να προβλέψει ο Έγουιν τη στιγμή που έκανε την παραπάνω δήλωση.
    Από τη μεριά του, ο Φρανκ Πρες του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης ήταν πιο σαφής:

    “΄Εχει συχνά αποδειχτεί ότι όποιος βιάζεται να μιλήσει για τέτοια θέματα κάνει συνήθως σφάλματα. Ωστόσο μπορώ να δηλώσω αυτή τη στιγμή υπεύθυνα ότι κανείς από εμάς δεν παρατήρησε ποτέ κάτι ανάλογο στις σεισμογραφικές παρατηρήσεις που γίνονται στη Γη. Το σεισμογραφικό πείραμα, που πραγματοποιήσαμε πριν από λίγο στη Σελήνη, έφερε εντελώς απρόσμενα αποτελέσματα. Κανείς από εμάς δεν περίμενε να κρατήσει η δόνηση περισσότερο από 30’λεπτά. Κι όμως συνεχίζεται και ίσως ξεπεράσει την ώρα! Πρόκειται για μία νέα συνταρακτική ανακάλυψη σε ό,τι αφορά τη φύση της Σελήνης, και ομολογώ πως οι συνάδελφοί μου και εγώ δεν την περιμέναμε…”
    Στο σημείο αυτό πρέπει

  3. να παρατηρήσουμε πως η παράξενη σεισμολογική συμπεριφορά της Σελήνης δικαιολογείται και πάλι θαυμάσια από την οπτική της θεωρία των Βάζιν και Στσερμπάκωφ. Εάν το εσωτερικό της Σελήνης είναι κενό, και εάν το κενό αυτό περιβάλλεται από ένα τεράστιο μεταλλικό φλοιό, που βρίσκεται σε βάθος αρκετών χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης, τότε οι δονήσεις που προκάλεσε η πτώση της σεληνακάτου, ισοδυναμούν με το χτύπημα πάνω στην επιφάνεια μιας μεγάλης μεταλλικής καμπάνας. Οι δονήσεις που θα προκαλούσε το χτύπημα αυτό , θα κρατούσαν παραπάνω από μισή ώρα. Όπως και πράγματι συνέβη…
    Βέβαια οι επιστήμονες πρότειναν διάφορες θεωρίες, αλλά καμία από αυτές δεν προσέφερε ικανοποιητικές εξηγήσεις.
    Ο Δρ. Πρες του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, ήταν από τους πρώτους που πρότειναν μία εξήγηση. Υπέθεσε πως η σεληνάκατος χτύπησε πάνω στα χείλη ενός γκρεμού και πως οι δονήσεις δεν ήταν τίποτα άλλο από τους βράχους και τις πέτρες που παρασύρθηκαν στο βάραθρο!!
    Βέβαια η εξήγηση αυτή δεν ανταποκρίνεται τέλεια στη σεισμογραφική καταγραφή. Η τελευταία έδειξε μία έξαρση οκτώ λεπτά μετά τη σύγκρουση και στη συνέχεια αποδυναμώθηκε με σταθερό ρυθμό. Χρειάστηκαν 20 ολόκληρα λεπτά για να πέσουν τα κύματα των δονήσεων κάτω από το μισό της έξαρσης. Αλλά συνέχισαν να καταγράφονται για άλλη μία ώρα. Δεν μπορούμε λοιπόν μιλήσουμε για βράχους που κυλούν σε βάραθρο από το χείλος κάποιου γκρεμού!
    Ένας άλλος επιστήμονας υποστήριξε πως η σύγκρουση της σεληνακάτου στο έδαφος της Σελήνης, τίναξε ψηλά πέτρες και χώματα, τα οποία χρειάστηκαν περίπου μία ώρα για να ξαναπέσουν. Ένας τρίτος υπέθεσε πως την όλη φασαρία την έκανε η σεληνάκατος. “Σαν μία άδεια μεταλλική σφαίρα έπεσε με ορμή πάνω στην επιφάνεια και άρχισε να αναπηδάει δεξιά κι αριστερά για μία ολόκληρη ώρα, μέχρι να καθίσει εν τέλει στο σεληνιακό έδαφος, δεδομένου ότι η σεληνιακή βαρύτητα είναι πολύ μικρή!”
    Τα Επιστημονικά Νέα πάντως του Νοεμβρίου 1969 απέρριψαν όλες αυτές τις εξηγήσεις:
    “Καμία από τις θεωρίες που πρότειναν οι διάφοροι επιστήμονες δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις καταγραφές του σεισμογράφου, που ομολογούμε είναι πολύ εντυπωσιακές!”

    Μετά το συναρπαστικό πείραμα του Απόλλων 12, οι σεισμολόγοι και οι άλλοι επιστήμονες περίμεναν με αγωνία το επόμενο. Πράγματι, ο τρίτος όροφος του διαστημοπλοίου βγήκε από την τροχιά γύρω από τη Γη και με τηλεκατευθυνόμενη εντολή στράφηκε προς τη Σελήνη. Η πτώση του επάνω στο έδαφός της ισοδυναμούσε με μία έκρηξη 11 τόνων ΤΝΤ. Έπεσε 139 περίπου χιλιόμετρα απόσταση από το σημείο που βρίσκονταν οι σεισμογράφοι του Απόλλων 12.
    Αυτή τη φορά, η διάρκεια των δονήσεων ήταν πολύ μεγαλύτερη. 3 ολόκληρες ώρες! Ή μάλλον 3 ώρες και 20’λεπτά για την ακρίβεια! Σύμφωνα με τις σεισμογραφικές πληροφορίες, οι δονήσεις δεν έφτασαν σε βάθος μεγαλύτερο από 30-35 χιλιόμετρα στο εσωτερικό της Σελήνης. Και πάλι οι επιστήμονες έμειναν κατάπληκτοι. Αναζήτησαν θεωρίες για την εξήγηση του φαινομένου, αλλά καμιά δεν μπόρεσε να τους ικανοποιήσει.
    Αντίθετα, το φαινόμενο είναι απόλυτα φυσιολογικό από την άποψη της σοβιετικής θεωρίας. Εάν επαναλάβετε το πείραμα με μία μεγάλη μεταλλική σφαίρα, κούφια στο εσωτερικό της, θα διαπιστώσετε ότι θα συμπεριφερθεί ακριβώς όπως και η Σελήνη…

    …Παρ’ όλες τις έρευνες οι ακαδημαϊκοί επιστήμονες δεν μπορούν να παραδεχτούν πως η Σελήνη είναι κούφια στο εσωτερικό της, ή τουλάχιστον στο κέντρο της. Οι περισσότεροι επιμένουν, παρά τις σεισμολογικές ενδείξεις, πως ο πυρήνας της Σελήνης είναι μία συμπαγής μάζα. Εάν η σοβιετική θεωρία ανταποκρίνεται στην αλήθεια, τότε στο εσωτερικό της Σελήνης υπάρχουν τεράστιοι κενοί χώροι, που φιλοξενούν κάθε λογής εγκαταστάσεις… Αλλά για την επιβεβαίωση αυτής της θεωρίας απαιτούνται αποδείξεις. Οι σεισμογραφικές ενδείξεις δεν αρκούν για να πείσουν τους ακαδημαϊκούς επιστήμονες.
    Το πρόβλημα με τους σεισμογράφους που τοποθετήθηκαν στη Σελήνη από τους αστροναύτες, είναι πως βρίσκονται σε σχετικά μικρές αποστάσεις μεταξύ τους. Γι αυτό το λόγο οι ενδείξεις τους δεν μπορούν να αποδείξουν καθοριστικά πως στο εσωτερικό της Σελήνης υπάρχουν κενά. Η μικρή απόσταση κάνει να συγχέονται τα πρωταρχικά με τα δευτερεύοντα κύματα των δονήσεων κι έτσι τα θετικά συμπεράσματα αποκλείονται.
    Εάν το κέντρο της Σελήνης είναι κούφιο, τότε τα πρωταρχικά κύματα θα σβήσουν εκεί και τα δευτερεύοντα θα κάνουν τον κύκλο της εξωτερικής επιφάνειας. Η χρονική διαφορά ανάμεσα στην καταγραφή των δύο ειδών κυμάτων, θα αποτελέσει την καθοριστική απάντηση, στο ερώτημα εάν η Σελήνη είναι κούφια ή όχι!
    Παράλληλα γεννιέται κι ένα άλλο ερώτημα: Υπάρχει τελικά κάποιος πυρήνας στη Σελήνη; Ο Ρίτσαρντ Λιούις γράφει ότι οι περισσότεροι από τους επιστήμονες δεν παραδέχονται την ύπαρξη ενός τέτοιου πυρήνα, εξαιτίας του χαμηλού δείκτη πυκνότητας της Σελήνης. Από την άλλη μεριά όμως, ορισμένοι γεωφυσικοί διαφωνούν μαζί τους.
    Ίσως την τελική απάντηση να την έδινε μία μεγάλη δόνηση στη Σελήνη, δημιουργημένη από την πτώση κάποιου μετεωρίτη. Αλλά και σε αυτό το σημείο οι επιστήμονες στάθηκαν τυχεροί! Στις 13 Μαΐου 1972, ένας μεγάλος μετεωρίτης συγκρούστηκε με την επιφάνεια της Σελήνης. Η σύγκρουση ισοδυναμούσε με την έκρηξη 200 τόνων ΤΝΤ. Κατά παράξενο τρόπο όμως καταγράφτηκαν πρωταρχικά κύματα αλλά όχι δευτερεύοντα…”

    Ο Δρ. Λάθαμ σχολίασε την απρόσμενη εξέλιξη ως εξής: “Περιμέναμε την αντανάκλαση του σεισμικού κύματος από τον Πυρήνα της Σελήνης. Αλλά δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Και οι επιστήμονες αγνοούν τον λόγο.”
    Γιατί; Μήπως επειδή δεν υπάρχει πυρήνας στη Σελήνη όπως υποστήριξε ο Δρ. Γιούρευ; Ή μήπως γιατί η Σελήνη είναι κούφια, όπως λένε οι δύο Σοβιετικοί επιστήμονες;
    Ο Δρ. Γιούρεϋ είπε: “Τα σεισμικά κύματα απορροφήθηκαν από τα μαλακά στρώματα μάζας, που βρίσκονται στο κέντρο της Σελήνης και γι αυτό το λόγο δεν παρατηρήσαμε το φαινόμενο της αντανάκλασης.”
    Όμως το ίδιο ακριβώς θα συνέβαινε εάν η Σελήνη είναι κούφια! Πώς θα διαπιστωθεί η διαφορά; Μήπως όλες οι δυσκολίες ξεκινούν από το γεγονός ότι η Σελήνη δεν είναι ένας φυσιολογικός δορυφόρος; Σύμφωνα με την άποψη του Ίρβιγκ Μίτσελσον, που διατυπώνεται στο βιβλίο του “Ο άνθρωπος στη Σελήνη” (1969), “το παράξενο με τη Σελήνη είναι πως ενώ εδώ και τρεις αιώνες γνωρίζουμε με ακρίβεια τις λεπτομέρειες της περιστροφικής της κίνησης, δεν μπορέσαμε ποτέ να καταμετρήσουμε τις στιγμές της αδράνειας”.
    Για ποιό λόγο; Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνάμε ότι πως εάν η Σελήνη είναι πραγματικά ένα διαστημόπλοιο, τότε πρέπει να κρύβει στο εσωτερικό της κάθε λογής τεχνητές κατασκευές… Κατά συνέπεια, τα σεισμικά κι αντανακλαστικά κύματα δεν πρόκειται ποτέ να καταγραφτούν με απόλυτη σαφήνεια. Κι όπως είδαμε, αυτό ακριβώς συμβαίνει! Η παράμετρος της αδράνειας του σώματος, η οποία έχει μεγάλη σημασία για την κατανόηση της διανομής των υλικών στο εσωτερικό της Σελήνης, υπολογίστηκε στην τάξη των 0,6, πράγμα που αποδεικνύει ότι το σώμα είναι κούφιο. Οι επόμενες μελέτες όμως, οδηγήθηκαν στη σύγχυση, εφόσον δεν θέλησαν να παραδεχτούν αυτή την αλήθεια. Αλλά και πάλι σημειώνουμε πως μία σειρά από τεχνητές κατασκευές στο εσωτερικό έχουν τη δυνατότητα να συγχέουν τις ενδείξεις και τους υπολογισμούς. Και το γεγονός αυτό πρέπει να συνυπολογίζεται σε κάθε μελέτη για τη δομή της Σελήνης.
    Από την άλλη μεριά, υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι επιστήμονες της ΝΑΣΑ, εξετάζουν την περίπτωση της κούφιας Σελήνης πολύ σοβαρότερα απ’ όσο το παραδέχονται δημόσια. Σύμφωνα με την ομολογία του Δρ. Φαρούκ Ελ Μπάζ, πρώην επιστημονικού συνεργάτη της ΝΑΣΑ και σήμερα (1979) διευθυντή του τμήματος διαστημικών ερευνών του Ινστιτούτου Σμιιθσόνιαν, οι αρχές της ΝΑΣΑ υποψιάστηκαν το ενδεχόμενο της κούφιας Σελήνης και πραγματοποίησαν μία σειρά πειραμάτων για να το αποδείξουν ή να το απορρίψουν. Ο Δρ. Φαρούκ Ελ Μπαζ υποστηρίζει ότι τα αποτελέσματα των πειραμάτων αυτών κρατήθηκαν απόρρητα από τη ΝΑΣΑ και δε δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα. Σύμφωνα με τα λόγια του Ελ Μπαζ…“Κάτω από την επιφάνεια της Σελήνης πρέπει να υπάρχουν τεράστιοι κενοί χώροι ή σπηλιές. Μια σειρά πειραμάτων της ΝΑΣΑ απέβλεπαν ακριβώς στον εντοπισμό τους! ” (Σάγκα, Μάρτιος 1974)

    …Αλλά εδώ μπαίνει ένα σημαντικό ερώτημα: Εάν πράγματι η ΝΑΣΑ, όπως λέει ο δρ. Ελ Μπάζ, πραγματοποίησε πειράματα και έρευνες για τον εντοπισμό κενών χώρων και σπηλαίων στο εσωτερικό της Σελήνης, γιατί κρατάει μυστικό το γεγονός και απόρρητα τα αποτελέσματα; Γιατί όλη αυτή η μυστικότητα; Μήπως η ΝΑΣΑ και η κυβέρνηση υποψιάστηκαν την παρουσία εξωγήινων βάσεων μέσα στις σπηλιές αυτές; Μήπως τελικά δεν πρόκειται για σπηλιές, αλλά για έναν τεράστιο κατοικήσιμο χώρο, στη θέση που βρισκόταν πριν εκατομμύρια χρόνια ο πραγματικός πυρήνας της Σελήνης; Και τί υπάρχει σε αυτό τον χώρο;
    “…Αλλά αφού τα πυκνότερα στρώματα βρίσκονται στην επιφάνεια και τα αραιτότερα στο εσωτερικό, αυτό πράγματι μας αφήνει να υποθέσουμε ότι εκεί ακριβώς κρύβονται τεράστιοι κενοί χώροι. Εάν πρόκειτο όμως για φυσικό δορυφόρο, εδώ δημιουργούνται προβλήματα από την θέση της αστροφυσικής, γιατί κατά Αυτήν, ένα σώμα με σκληρό κέλυφος και κούφιο στο εσωτερικό του, δε θα μπορούσε να διατηρεί θεωρητικά τη θέση του στο διάστημα. Έτσι οι επιστήμονες πιστεύουν πως είτε κάποιο λάθος υπάρχει στους υπολογισμούς των γεωφυσικών μελετών, είτε πρέπει να αναθεωρήσουμε ριζικά τις γνώσεις μας σχετικά με τους νόμους της αστροφυσικής” – Ίρβινγκ Μίτσελσον “Ο Άνθρωπος στη Σελήνη”

    Βέβαια η απάντηση στους προβληματισμούς του Μίτσελσον βρίσκεται στα στοιχεία της θεωρίας των δύο Σοβιετικών. Γιατί η παράξενη και αδικαιολόγητη συμπεριφορά της Σελήνης εξηγείται μόνο εάν παραδεχτούμε ότι το σώμα αυτό δεν είναι απόλυτα φυσιολογικό, αλλά έχει υποστεί μία ειδική τεχνολογική επεξεργασία η οποία το μετέτρεψε σε ένα τεράστιο διαστημόπλοιο…
    Πράγματι σύμφωνα με τους αστροφυσικούς νόμους που διατυπώσαμε μέχρι τώρα, η Σελήνη δε θα έπρεπε να βρίσκεται στη θέση της!! Αυτό θα συνέβαινε και πράγματι συμβαίνει, μόνο εάν η Σελήνη λογαριαστεί ως ένα μη απόλυτα φυσικό σώμα, με πυκνή επιφάνεια και κούφιο εσωτερικό! Και το κούφιο εσωτερικό υπάρχει! Η πυκνή εξωτερική επιφάνεια, υπάρχει επίσης! Αλλά ανάμεσα τους υπάρχει και κάτι άλλο. Ένα εσωτερικό πανίσχυρο μεταλλικό κέλυφος καλυμένο κυρίως από τιτάνιο(!) και το στοιχείο 115, το οποίο ισορροπεί τη Σελήνη και τη διατηρεί στην τροχιά της!! Πράγματι…………….

    ΕΠΙΠΛΕΟΝ:

    Ανώνυμες διαρροές ιθύνοντων επιστημόνων της ΝΑΣΑ του Σεληνιακού προγράμματος Απόλλων προς Έλληνες συναδέλφους επιστήμονες:

    “Kανείς δεν κατάλαβε τι επιχειρούμε συνολικά σαν τελικό στόχο. Από το απόλλων11 τελειωσε το παιχνίδι. Είναι ξένη ιδιοκτησία (η σελήνη) με υπέρτερη τεχνολογία. Τώρα ξέρουμε ότι είναι ένα πλοίο από τιτάνιο και άσπρη πούδρα. Είναι σαν να λες ότι θα εξορύξεις μέταλλα από ένα εν ενεργεία αεροπλανοφόρο, ή θα στήσεις επάνω του το σπίτι σου. Ή όλοι στην Ουάσιγκτον είναι ηλίθιοι, ή γνωρίζουν κάτι που δεν γνωρίζουμε εμείς”!

    “Με όσα κάναμε εκεί πάνω απορώ που δεν μας κατέρριψαν από τον Απόλλωνα11! Δεν είχε νόημα να συνεχίσουμε. Ήταν επικύνδινο για την ασφάλεια των ανθρώπων που στέλναμε εκεί. Όποια κι αν είναι τα αφεντικά της Σελήνης… αν ήμουν εγώ στη θέση τους θα είχα αντιδράσει πολύ άσχημα απέναντι στους επισκέπτες που βάζουν 100 φορές δυναμίτη στη θωράκιση του σκάφους μου (Απόλλων11 – 17) ενώ ήξεραν από την πρώτη αποστολή ότι πατούν πάνω σε πλοίο από τιτάνιο. Γι’αυτό απορρώ πως δεν μας κατέρριψαν. Από το Απόλλων12 και μετά η στάση μας ήταν σαφώς εχθρική”.
    Πηγή: Don Wilson “Τὰ μυστικά τῆς Σελήνης” ἐκδόσεις ῾Ωρόρα” 1981.

    Ἐπίσης:
    Πλήρης δικαίωση όσων παλιών επιστημόνων ανάφεραν για κοίλη και άρα ημιτεχνητή – υβριδιακή σελήνη:

    6/7/2010 Στην πίσω όψη του φεγγαριού αποκαλύφθηκε μια παράξενη τρύπα ,σε λεπτομέρειες από φωτογραφίες.
    http://www.huforc.gr/new%20projects/exploring_the_moon__news.htm

    Νέες τρύπες που φωτογραφήθηκαν και που οδηγούν σε βαθύτερα τούνελ στο κοίλο εσωτερικό της Σελήνης βαθειά κάτω από το σκληρό επιφανειακό θώρακα τιτανίου.:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=94862

    Πηγή:http://ellhnkaichaos.blogspot.com/2010/12/blog-post_03.html

  4. Ἀς μᾶς ὑποδείξη ὁ κύριος Κλεομένης Τσιγάνης, ὡς λέκτορας στον Τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης καὶ ποιὸς ξέρει τἰ ἄλλο …
    ἔστω καὶ (1) ἑνα φυσικὸ ουράνιο σῶμα στὸ σύμπαν μὲ τὴν ἰκανότητα τῆς Σελήνης, τοῦ Δείμου καὶ τοῦ Φόβου νὰ ἀψηφοῦν ὅλους τοὺς νόμους τῆς βαρύτητος, τῆς μηχανικῆς καὶ τῆς λογικῆς κατὰ τὴν περιστροφή των…

    Ντροπὴ!
    Εύφυία καὶ ἤθος χρειάζονται οἱ Ἕλληνες εἰδικότερον σήμερον.

    Σταματῶ ἐδῶ διὰ νὰ μἠ καταχρῶμαι πλέον τὸν χώρον φιλοξενίας καὶ ευχαριστῶ σε Φιλονόη.

    • Βρὲ Περσέα, γράφεις γιὰ κάτι ἄλλο.
      Διότι τὸ ἐὰν ἢ ὄχι ἡ Σελήνη εἶναι δορυφόρος τεχνητός (ἢ φυσικός) δὲν εἶναι τὸ ζητούμενον.
      Τὸ ζητούμενον εἶναι τὸ τί θὰ εἴχαμε στὴν Γῆ ἐὰν δὲν εἴχαμε τὴν Σελήνη. (Σχετικῶς μὲ τὴν «φυσικότητα» τοῦ δορυφόρου μας ἔχουμε κάνει ἀναφορὰ ἐδῶ: http://filonohpontou.com/2011/06/09/selhnh/
      Δὲν διαφωνοῦμε σὲ κάτι ἀπὸ ὅσα μᾶς ἔφερες. Ἁπλῶς θεωρῶ πὼς εἶναι τὸ ἐπόμενον ἐπίπεδον μελέτης.
      Σαφῶς καὶ οἱ «θεωρήσεις» του καταγράφονται στὸ παρὸν ἄρθρον. Ἀλλὰ εἶναι δευτερεύουσες σὲ σχέσι μὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρουν. (Ἐπαναλαμβάνω, ἡ ἀπουσία τῆς Σελήνης ἀπὸ τὴν θέσι ποὺ τὴν γνωρίζουμε μᾶς ἐνδιαφέρει. Θὰ τὸ σημειώσω καὶ στὴν ἀνάρτησι πρὸ κειμένου νὰ γίνῃ σαφέστερον.)

      • «Προσέλληνοι ᾽Ηρόδοτος τοὺς ᾽Αρκάδας οὔτω λέγει, τουτέστιν ἀρχαίους πρὸ τῆς Σελήνης» γράφει τὸ λεξικὸ τοῦ Σουίδα.῾Υπῆρξαν δῆλα δή οἱ Αρκάδες πρὶν ἀπ’ τὴν ἐμφάνισιν τῆς Σελήνης εἰς τὸν οὐρανόν! Τὸ ἴδιο ἀναφέρει καὶ ὁ ᾽Απολλώνιος ὁ Ρόδιος εἰς τὰ Αργοναυτικά του ἀλλά καὶ ὁ Παυσανίας εἰς τὰ ᾽Αρκαδικά του. Παρόμοιες ἀναφορές ἔχουμε ἀπό τὸν Πλούταρχον, τὸν ᾽Οβίδιον, τὸν ᾽Ιππόλυτον καὶ τὸν Λουκιανόν ἑνῶ ὁ Δημόκριτος καὶ ὁ ᾽Αναξαγόρας ἐδίδασκον ότι ὑπῆρχε μιά ἑποχή ὅπου ἡ Γῆ ἦταν χωρίς φεγγάρι.

        «…ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΔΕ ΕΝ ΤΗ ΤΕΓΕΑΤΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΦΗΣΙΝ ΟΤΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΤΗΝ ΑΡΚΑΔΙΑΝ ΩΚΗΣΑΝ, ΟΙΤΙΝΕΣ ΕΞΕΒΛΗΘΗΣΑΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΑΡΚΑΔΩΝ ΕΠΙΘΕΜΕΝΩΝ ΑΥΤΟΙΣ ΠΡΟ ΤΟΥ ΕΠΙΤΕΙΛΑΙ ΤΗΝ ΣΕΛΗΝΗΝ, ΔΙΟ ΚΑΤΩΝΟΜΑΣΘΗΣΑΝ ΠΡΟΣΕΛΗΝΟΙ.»
        FRAGMENTA VARIA – “SCHOL. IN APOLLON. RH. 4, 264.”

        Καὶ ἐμφανίζονται σήμερον οἱ βλακώδεις φαντασιώσεις τοῦ κυρίου Τσιγάνη καὶ τῆς μασονικῆς παρέας του ὡς πανεπιστημιακαὶ θεωρήσεις, κατευθείαν ἐκ τῆς ἔδρας τοῦ λέκτωρος, ἀσυνάρτητα φλυναφήματα, ὅπως, τὶ θὰ συνέβαινε στὴν Γῆν ἄν ἔλειπε ἡ Σελήνη καὶ πόσο μᾶς ἔχει ὡφελήσει ἡ παρουσία της!!!

        Ὀ ἀείμνηστος όξύνους νομικὸς Εὐάγγελος Λεμπέσης άναφέρθηκε ἀκριβῶς σὲ αὺτὴν τὴν κατηγορία ἀνθρώπων στὸ ἔργο του ¨ Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ
        ¨
        http://users.uoa.gr/~nektar/arts/prose/evangelos_lempesis_idiots.htm

        Ἀγαπητὴ μου Φιλονόη δὲν γράφω γιὰ κάτι ἄλλο ἐγὼ, ἀλλὰ ὁ κύριος Τσιγάνης εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ξαναγράφει τὴν ἱστορία τῆς Ἀστρονομίας, τῆς Φυσικῆς, τῶν Μαθηματικῶν καὶ τῆς Λογικῆς
        μέσω ἑνὸς παραμορφωτικοῦ ἀντιληπτικοῦ πεδίου πραγματικότητος ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἰδιοτελεῖς καὶ σκοτεινοὺς σκοποὺς.

        Εὐχαριστῶ διὰ τὴν φιλοξενίαν.

      • Ἡ σταθερή τους στάσις νὰ πασχίζουν νὰ ἀλλοιώσουν ἀλήθειες εἶναι δεδομένη. Ἐπὶ τοῦ παρόντος ὅμως, βασιζομένη στὸ ἄρθρον ποὺ προανέφερα (δοκίμιον γιὰ τὴν ἀκρίβεια) ἀπὸ τὸ βιβλίου τοῦ Σέργουεϊ ξεκαθαρίζει τὰ ὅσα λέει ὁ κάθε Τσιγάνης. Βέβαια τὸ ὀρθότερον θὰ ἦταν νὰ τὸ μετέφερα κι αὐτό. Ἀλλὰ εἶναι πράγματι πολὺ μεγάλο κι αὐτὴν τὴν στιγμή ἀδυνατῶ ἀπὸ πλευρᾶς χρόνου.
        Ἐλπίζω νὰ τὸ καταφέρω στὸ μέλλον.

    • Ἕνα ἀκόμη παράδειγμα τῆς ἀσυνεπείας του Τσιγάνη καὶ τῶν θεωριῶν του: ὅλοι συζητοῦν (ἐπιστήμονες τῆς θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως) γιὰ προβιοτικὴ σούπα μὲ ἐξωγήινα ὑλικά. (Ὅ,τι κι ἐὰν σημαίνῃ κάτι τέτοιο.) Ὁ γράφων δὲν ἀναφέρεται κἂν. Μᾶς κρατᾶ σὲ ὅσα θεωροῦνται ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἀστεῖα καὶ δὲν διδάσκονται οὔτε κἂν σὰν παραμύθια γιὰ μικρὰ παιδιά.

  5. ΠΕΡΣΕΑ,
    ΕΥΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ – ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΟΥ.
    Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΕΚΔΟΧΗ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΟΥΦΙΑ
    ΤΕΧΝΗΤΗ ΣΕΛΗΝΗ, ΣΥΜΠΙΠΤΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΩΘΙ ΑΝΑΡΤΗΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΒΕΒΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΡΗ :

    http://andrasteia.blogspot.com/2011/10/1.html#more

Leave a Reply