Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες

Ἡ φυγὴ τῶν Βρεταννῶν καὶ ὁ βομβαρδισμὸς τῆς Πλάκας στὶς 27 Ἀπριλίου 1941.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὅσον καιρὸ ὁ Μεταξᾶς ἦταν στὴν ἐξουσία, δὲν ἐδέχετο μὲ καμμίαν δύναμι νὰ εἰσέλθουν οἱ Βρεταννοὶ στὴν χώρα μας, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσουν τὸ αἴσθημα τῶν Γερμανῶν, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν νὰ μὴ δεκτοῦμε ἐπίθεσι κι ἀπὸ αὐτούς. Ὅμως ὁ Μεταξᾶς …πέθανε. Τὴν θέσι του ἀνέλαβε ὁ Κορυζῆς.
Στὶς 7 Μαρτίου 1941, ἐπισήμως, οἱ Βρετανοὶ εἰσῆλθαν στὴν χώρα μας κι ἀνηφόρισαν γιὰ τὴν Βόρειο Ἑλλάδα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα τὰ πάντα ἦσαν προδιαγεγραμμένα. Ἡ ἐπίθεσις τῶν Γερμανῶν βεβαία.

Ὅταν ὅμως οἱ Γερμανοὶ προήλαυνον, νικητὲς πλέον, πρὸς τὴν Ἀθήνα, οἱ Βρεταννοὶ ἔτρεχαν ὅπου φύγει φύγει…
Συνέχεια →

Ὁ φύλαξ τῆς νέας τάξεως πραγμάτων, Βλαντιμῆρ Πούτιν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Τί νά σᾶς πῶ;
Πάντα, ἀπὸ τότε ποὺ ξεκίνησα νὰ διαβάζω ἑλληνικὴ ἱστορία, πίστευα πὼς οὐδὲ μία δύναμις ἤ ὑπερδύναμις θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς συμπαρασταθῇ οὐσιαστικῶς. Τότε βέβαια δὲν γνώριζα τοὺς λόγους. Μόνον μία πικρὴ γεύσι μοῦ ἄφηναν οἱ μελέτες μου. Πικρότατη.

Ὅταν ἔπιασα νὰ διαβάζω, σὲ σχολικὴ ἡλικία, τὰ περὶ τῶν βίων τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, τότε ἦταν ποὺ συνειδητοποίησα πὼς ὅλοι κάτι ἤθελαν. ΟΛΟΙ!
Ἡ χειροτέρα στιγμή μου ἦταν ὅταν μελέτησα τὰ ὀρλωφικὰ καὶ τὴν γενοκτονία ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἑλληνικοὶ Συνέχεια →

Ὁ κατακλυσμὸς τοῦ Νῶε καὶ τὸ περιστέρι τοῦ Δευκαλίωνος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ας έλθουμε τώρα στην ελληνική μυθολογία!
Για την καταπληκτική και εν πολλοίς άγνωστη περιγραφή του θρυλικού κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, που διέσωσε ο Λουκιανός διαβάζουμε:

«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ’ αυτούς η μεγάλη συμφορά. Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι!
Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ’ αυτήν επιβίβασε παιδιά [1]  και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη. Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος». Lucianus Soph. De Syria dea 12.3.

Συνέχεια →

Μήπως οἱ βαρδαρσκανοί εἶναι τελικῶς Ἕλληνες;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ἡ Μακεδονία ἀναφέρεται ὡς χῶρος ποὺ ἐντός του διαβιοῦσαν Ἕλληνες Μακεδνοί. Δῆλα δὴ ψηλοί, «μακρουλοί», ὑπέρ-μεγέθεις.
Τὸ θέμα τῆς βαρδαρσκανῆς παρανοίας προέκυψε μόλις τὰ τελευταῖα ἑκατὸ χρόνια, κατὰ προτροπὴ δακτύλων ξένων δυνάμεων. (Αὐτὸ δύναται νὰ τὸ ἐλέγξῃ ὅποιος πράγματι ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνασκαλέψῃ τὴν ἱστορία.) Ἀποτέλεσμα αὐτῶν τῶν δακτύλων εἶναι καὶ ἡ βαρδάρσκα ἀλλὰ καὶ ἡ βουλγαρία. Φαινόμενα ποὺ οὐδέποτε εἶχαν ἐθνικὴ καταγωγὴ καὶ θέσι στὴν χερσόνησο τοῦ Αἵμου, ἀλλὰ στηρίζονται καὶ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ κάθε καρυδιᾶς καρύδι. Συνέχεια →

Τὸ παιδομάζωμα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἡ ἀληθινὴ ἱστορία, ἄν καὶ ἀναφέρῃ μόνον τμῆμα της στὰ σχολικὰ βιβλία, οὐσιαστικῶς δὲν ἔχει ἀκόμη καταγραφεῖ. Οὔτε καὶ θὰ καταγραφῇ συντόμως, διότι δὲν ὑπάρχουν ἀκόμη ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἀπαραίτητοι καὶ σημαντικοὶ ποὺ θὰ τὸ κάνουν.
Ἄς πιάσουμε ἕνα μικρὸ παράδειγμα, ποὺ λέγεται παιδομάζωμα.
Ἄν καὶ στὸ σχολεῖο πράγματι ἐγὼ εἶχα διδαχθεῖ τὴν ὕπαρξί του, οὐσιαστικῶς αὐτὸ ἦταν μία τόση δὰ μικρὰ ἀναφορά, μέσα στὰ τόσα ἄλλα ποὺ ἔπρεπε νὰ μάθουμε. Σὰν λεπτομέρεια, ἰδίως μάλιστα ὅταν οἱ περισσότεροι διδάσκαλοι τὴν προσπερνοῦσαν ταχύτατα, παρέμενε στὰ ἀζήτητα. Μόνον ἐὰν κάποιος ἀπεφάσιζε νὰ ἀσχοληθῇ σοβαρὰ μὲ τὴν μελέτη τῆς ἱστορίας μποροῦσε νὰ συνειδητοποιήσῃ τὸ τὶ ἐσήμαινε, γιὰ τὶς τότε κοινωνίες, τὸ παιδομάζωμα. Τὸ ὄ,τι παρέμενε μία διαρκὴς γενοκτονία κατὰ τῶν πληθυσμῶν ποὺ τελοῦσαν ὑποτελεῖς στὴν ὀθωμανικὴ παράνοια.

Συνέχεια →

Ἡ ἐκδίκησις τῶν Ἁρμενίων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1


Ἡ ἀτομικὴ ἀνάληψις τῆς τιμωρίας, ὡς ἀναφαίρετον δικαίωμα, τί εἶναι; Θεία δίκη; Νέμεσις; Σὲ μίαν γενοκτονία, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ Νέμεσις! Οὔτε θεία δίκη! Σὲ μίαν γενοκτονία ὑπάρχει τὸ θύμα κι ὁ θύτης. Ἐὰν τιμωρεῖται ὁ ἐγκέφαλος ἀθωώνεται τὸ χέρι ποὺ διέπραξε τὴν γενοκτονία; Καὶ ποῦ εἶναι ἡ ἀτομικότητα; 

Ὁ συστηματικὸς  ἀφανισμὸς παναρχαίων πληθυσμῶν ἀπὸ τοὺς νεό- ἢ παλαιό- Τούρκους, δὲν εἶναι ἕνα φαινόμενον τυχαῖον. Οὔτε πρωτοεμφανίσθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος. Ἁπλῶς τότε ἔλαβε διαστάσεις χιονοστιβᾶδος.

Συνέχεια →