Σὰν σήμερα τὸ 1922, ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος ἐγκαταλείπει τὴν Ἐπαναστατικὴ Κυβέρνηση καὶ ἀναλαμβάνει Διοικητὴς (στην οὐσία ἀναδιοργανωτής) τῆς Στρατιᾶς Ἕβρου.
Μετὰ ἀπὸ λίγον καιρὸ τὴν κατέστησε – διὰ τῆς ἐφαρμογῆς σιδηρᾶς πειθαρχίας, ποὺ ἔφθασε μέχρι καὶ σὲ φυλακίσεις ἀλλὰ καὶ ἐκτελέσεις ἀπειθάρχων – ἕνα φοβερὰ ἀξιόμαχο Σῶμα, τοῦ ὁποίου ὁ Κεμὰλ δὲν ἐτόλμησε νὰ ἀντιπαρατεθῇ. Συνέχεια
Ἐδιδασκόμεθα ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, ὅτι -τάχα-, οἱ ἄνθρωποι ποὺ γεννῶνται καὶ ἀνατρέφονται ἐντὸς συντεταγμένης πολιτείας, καθίστανται πνεύματα «ἐλεύθερα», μεγαλόφρονα καὶ ἄλλα τοιαῦτα λιπαρὰ καὶ παχέα ἔπεα.
Ὁ Ἐμμανουὴλ Κάντ(ιος), ἀπεβίωσε τὸ 1804, ἤτοι τεσσαράκοντα ὁκτώ ἔτη πρὸ τοῦ Συνέχεια
Θεωρητικῶς, μόνον θεωρητικῶς, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρχῃ αὐτὴ ἡ «ἑλληνοτουρκική» φιλία, γιὰ ἕναν καὶ μόνον λόγο: διότι ὁ Τοῦρκος, ἀκόμη καὶ σήμερα ποὺ μιλᾶμε καὶ θεωρεῖται …πεπολιτισμένος, μᾶς θεωρεῖ χαμένη του ἀποικία. Ὅταν λοιπὸν κάποιος σὲ θεωρῇ ἐν δυνάμει δοῦλο του (βλέπε κι ἀμέτρητες ἐναέριες παραβιάσεις γιὰ παράδειγμα), φιλίες ὁποιουδήποτε εἴδους δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ὑπάρξουν κατ’ οὐδέναν τρόπο. Ἐκτὸς ἐὰν τραβᾷ ἡ ὄρεξίς σου μερικὲς σφαγὲς ἀκόμη, γιὰ νὰ μάθῃς νὰ μὴν σηκώνῃς κεφάλι ὁριστικῶς καὶ τελεσιδίκως. Διότι ὅσο προσκυνᾷ κάποιος τὸν ἐν δυνάμει ἀφέντη, ἐθελοτυφλώντας κι ἐλπίζοντα στὸν μικρότερο δυνατὸ …πότον, τόσο πιὸ κοντὰ στὸ τέλος του ὁδηγεῖται. Οἱ προσκυνημένοι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦσαν πάντα ἀναλώσιμοι. Κατ’ ἐπέκτασιν, ἐὰν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ μία τέτοια φιλία, αὐτὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρεται σὲ ἰδίους τρόπους ἀντιμετωπίσεως, σὲ σεβασμὸ καὶ σὲ αὐτοσεβασμό. Κι ἐπεὶ δὴ ὅλα αὐτὰ μαζὺ δὲν ὑπάρχουν, παρὰ μόνον προσκυνημένοι καὶ πρόθυμοι πολιτικάντηδες, αὐτὸ τὸ ἀνέκδοτον παρακρύωσε. Ὄχι μόνον φιλία δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξῃ, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον θὰ ἔπρεπε καὶ νὰ στιγματίζονται ὅσοι τὴν προωθοῦν μά, κυρίως, νὰ στραβοκυττάζουμε ἀγριεμένα ὅποιον κι ὅ,τι πασχίζει νὰ μᾶς ἀλλοιώσῃ τὸ (λίγο) μυαλὸ ποὺ μᾶς ἀμέμεινε.
Ἐν τούτοις ὅμως τὸ παραμυθάκι καὶ διαφημίζεται καὶ ἀναπαράγεται καὶ προθεῖται κι ἂς εἶναι πλῆρες παρανοϊκότητος καὶ ἀσαφείας.
Εἴτε γιατὶ οἱ στοὲς αὐτὸ διετάχθησαν νὰ κάνουν…
Σὰν σήμερα ἐγεννήθη ἕνας ὀγκόλιθος τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων…
Ὁ ποιητὴς Νῖκος Γκάτσος!
Στὸ ποιήμα του «Κεμάλ» καταλήγει μὲ μίαν μεγάλη ἀλήθεια: Συνέχεια
Αἰῶνες μετὰ τὸν θάνατό της, αὐτὴ ποὺ παραδοσιακὰ ἐφρόντιζε τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα (Νεωκόρος) τῶν Θεσσαλονικέων, ἦταν ἡ Ὀλυμπιάς.
Ἀδιάψευστος μάρτυς, εἶναι τὰ νομίσματα τῆς Θεσσαλονίκης, μὲ μεγάλη ποικιλία πορτρέτων της καὶ ὅπου σὲ κάποια ἀπὸ αὐτὰ (1,2) ἀναγράφεται αὐτή της ἡ ἰδιότης (ΘΕCCΑΛΟΝΙΚΗ ΝΕΩΚΟΡΟC). Ποιὰ θρησκεία ἐπρέσβευε ἐκεῖ, μᾶς ἀποκαλύπτει ἄλλο νόμισμα Θεσσαλονικέων μὲ τὴν ἐπιγραφὴ ΚΑΒΙΡΕΙΑ (4). Συνέχεια
Ὁ τάφος τῆς Βεργίνας
Κάθησα καὶ μέτρησα τὶς λέξεις. Μόνον δεκαέξι εἶναι, μαζὺ μὲ δύο εἰκόνες καὶ οὐδεὶς θὰ τολμήση νὰ ξαναμιλήσῃ οὐδέποτε γιὰ τάφο τοῦ Φιλίππου στὴν Βεργίνα. Καταλαβαίνω ὅτι τὰ νομίσματα ποὺ ἀποδεικνύουν τὸ ἴδιο πρᾶγμα, δημιουργοῦν πρωτόγνωρα συναισθήματα. Τώρα ὅμως τὸ πεδίο εἶναι ἄλλο. Συνέχεια
