Καί τί κάνουμε γιά αὐτό;
Κατ’ ἀρχὰς νὰ ἀποσαφηνίσουμε κάτι.
Ὅταν αὐτὰ τὰ κοπρόσκυλα ἀναφέρονται στὴν «συμφωνία τῶν Πρεσπῶν», πάντα ἐπιμένουν στὰ «ὀφέλη» ποὺ θὰ ἐπιφέρη. Αὐτὴ ἡ ἀναφορά τους ὅμως διαρκῶς ἐπαναλαμβάνεται, δίχως ὄμως νὰ μᾶς παρουσιάζουν καὶ τὰ ὀφέλη. Ἀκοῦς ὅλα αὐτὰ τὰ σούργελα, ποὺ ἀπὸ κάθε κομματικὴ ἐκδοχὴ προέρχονται, νὰ παπαγαλίζουν ἔνα τσιτάτο, ποὺ ὅμως δὲν ἔχει ἐπιχειρήματα.
Θά μπορούσαν νά πιεσθοῦν, μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο, ὅλα αὐτά τά σούργελα καί νά μᾶς ἀπαριθμήσουν λεπτομερῶς τά ὀφέλη πού θά ἔχουμε ὡς χώρα καί ὡς λαός;
Διότι ἐὰν ἀναφέρονται μόνον στὰ προσωπικά τους ὀφέλη, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει. Οὔτε μᾶς ἐνδιαφέρει τὸ ἐὰν θὰ πολλαπλασιάσουν τὰ τραπεζικά τους ἀποθέματα. Συνέχεια
Κάποιαν στιγμή, τὸ 2010, μετὰ τὴν ὑπαγωγή μας στοὺς «μηχανισμοὺς στηρίξεως» (βλέπε καὶ κεκαλυμμένους μηχανισμοὺς ἐπισήμου ἐλέγχου ἤ, ἄλλως, μνημόνια) ξεκίνησε ἕνας ὀρυμαγδὸς δηλώσεων, «ἀντιδράσεων» καὶ κάθε μορφῆς προπαγανδιστικῶν ἐνεργειῶν (κινημάτων), γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν νέα, ἀπολύτως μεθοδευμένη, μορφὴ σκλαβιᾶς. Ἐκεῖ ἦταν, ποὺ μὲ πρόσχημα τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς μηχανισμούς, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἔβλεπαν (καὶ βλέπουν) ἤ ἤθελαν νὰ βλέπουν (γιὰ τοὺς προσωπικούς τους λόγους, ποὺ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως γιὰ τὸ καλό μας), τὸ ἐν λόγῳ πρόβλημα ἐπιδερμικῶς, ἑστίαζαν (κι ἑστιάζουν) μόνον στὴν