Ὑπάρχουν δύο Ἑλλάδες

Ὑπάρχουν δύο Ἑλλάδες.
Αὐτὴ ποὺ ἐξαναγκάζεται καὶ τοὺς ίδίους τοὺς ὑπηκόους της νὰ καταπονῇ καὶ σ’ ἕναν διεθνῆ χορὸ μεταμφιεσμένων νὰ μετέχῃ μὲ τὸ φόρεμα τῆς Εὐρωπαίας (ἤ…Ἀμερικάνας).
Συνέχεια





Χορεύετε…

Καλὴν χρονιὰ στὴν Πατρίδα μας 

«Χορεύετε!… Παντοῦ χορὸς στὴν φύση βασιλεύει! Συνέχεια





Οἱ νέοι δὲν φοβοῦνται

Τῆς Ἀθήνας ἡ ἄσφαλτος, βάζει φωτιὰ στὰ ὄνειρα.
Τῆς Ἀθήνας ὁ οὐρανός, καθιστᾶ ὠκύποδα τὰ σύννεφα. 
Ὅμως καὶ τῆς Ἀθήνας οἱ ψίθυροι, πνίγουν τὴν φθορὰ τῶν ὀστῶν. 

Συνέχεια





Ποίημα τοῦ Σπάρτακου Τανασίδη γιὰ τὸν Πυθαγόρα.

«Πυθαγόρας»

Ἡ ἔμπνευσις μοῦ ἔνευσε Συνέχεια





Θυσία

Τὸ μυτερό σου τὸ σκουφί,
Μίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν ἄτριχη κορφὴ
πέτα κάτω
καὶ φέρε ἀπ᾿ τὸ χλωρὸ τ᾿ ἀχούρι
τὸ διχρονίτικο γαϊδούρι
τὸ βαρβάτο!

Ποὺ λάμπ᾿ ἡ πέτσα του γυαλὶ
καὶ κανεὶς δὲν τὸ καβαλλεῖ
καὶ τὴν νιότη Συνέχεια





Ἕνας ἕνας στὴν ἄβυσσο…

ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΔΙΗΓΗΘΗΚΕ τὴν πα­ρα­κά­τω ἱ­στο­ρί­α ἕ­νας κα­λὸς φί­λος μου, ἔ­τσι τὴν γρά­φω κι ἐ­γώ.Ἕνας ἕνας στὴν ἄβυσσο...

«­.­..Κι ἤ­τα­ν μιὰ νύκτα βρο­χῆς. Πα­ρα­μο­νὴ Χρι­στου­γέν­νων. Τὰ με­σά­νυ­κτα κτυ­ποῦν τὴν πόρ­τα μου. Τα­ρά­χθη­κα. Ἡ ὥ­ρα τῆς κυ­κλο­φο­ρί­ας ἤ­τα­ν πε­ρα­σμέ­νη. Δὲν θὰ μπο­ροῦ­σε νἄ­τα­ν τί­πο­τ’ ἄλ­λο. Κα­νείς μας δὲν ἤ­ξαι­ρε τό­τε τὶ τὸν πε­ρί­με­νε ἀ­πὸ τὴν μιὰ ἡμέ­ρα στὴν ἄλ­λη. Καὶ πραγ­μα­τι­κά. Ἕ­νας Γερ­μα­νὸς ψη­λὸς ὥς ἀ­πά­νω μπῆ­κε στὸ σπί­τι μας. Ἡ γυ­ναῖ­κα μου ἔ­τρε­με πί­σω μου σὰν τὸ κα­λά­μι. Ὁ Γερ­μα­νὸς κά­νει ἕ­να βῆ­μα ἀ­κό­μα.
Συνέχεια