Καλῶς ἤλθαμε στὸν κόσμο τῶν …ἀνάρθρων κραυγῶν!!!

Σήμερα γράφω γιὰ νὰ ἐκφράσω μίαν σκέψιν μου, ἡ ὁποία, τὸ μόνον σίγουρον, εἶναι νὰ σᾶς κάνῃ νὰ θυμώσετε μαζύ μου ἤ ἀκόμη καὶ νὰ πεῖτε ψέμματα στὸν ἴδιον τὸν ἑαυτόν σας.

Πρὶν μερικὰ χρόνια, εἰς τὸν χῶρον τοῦ διαδικτύου, ἡ γραφή γκρίκλις, εἶχε τάσεις ἐποικισμοῦ! Ἔγινε μεγάλος ἀγῶνας, πιστέψτε με, κάποιοι ἀφιέρωσαν μέγιστον μέρος τοῦ χρόνου τους καὶ ὄχι μόνον, ὥστε νὰ ἡττηθῇ καὶ νὰ ὑποχωρήσῃ αὐτὸς ὁ δούρειος ἵππος… Συνέχεια





Ἡ λυπημένη ματιὰ τοῦ λύκου

Μόλις ἡ λυπημένη ματιὰ τοῦ λύκου

ἀτένισεν τὴν γοερὰν ἐλπίδα,

ἐσάστισεν! Συνέχεια





Οἱ νέοι δὲν φοβοῦνται

Τῆς Ἀθήνας ἡ ἄσφαλτος, βάζει φωτιὰ στὰ ὄνειρα.
Τῆς Ἀθήνας ὁ οὐρανός, καθιστᾶ ὠκύποδα τὰ σύννεφα. 
Ὅμως καὶ τῆς Ἀθήνας οἱ ψίθυροι, πνίγουν τὴν φθορὰ τῶν ὀστῶν. 
 

Συνέχεια





Σταγόνες καιροῦ

Βρεγμένη ἡ ὑπόσχεσις…
καὶ δὲν μπόρεσες παρὰ νὰ περιμένῃς 
τὴν ἄκρη τοῦ εὐθραύστου νεροῦ 
τὴν ἀστάθεια τοῦ βήματος τοῦ ποδηλάτου.

Συνέχεια





Κι οἱ μόνες μάχες ἄς εἶναι τῆς καρδιᾶς… (ἀναδημοσίευσις)

Κι οἱ μόνες μάχες ἄς εἶναι τῆς καρδιᾶς...
Καταστάλαξε

ὁ ἀχὸς τοῦ πολέμου
καὶ ἦλθε ἡ ὥρα
τῆς θλιμμένης σιωπῆς
ποὺ ἀγωνιᾶ

Συνέχεια





Κι ἔτσι ἁπλᾶ ἐλευθερώνεσαι…

Κι ἔτσι ἁπλᾶ ἐλευθερώνεσαι…

Κι ἔτσι ἁπλᾶ ἐλευθερώνεσαι...

σκίζεις σὰν βέλος τὸν ἀέρα…
μένω μόνο νὰ θυμᾶμαι… γκρίζες εἰκόνες… ἀρχαίους κλιβάνους…
σὰν νὰ ἤθελες τὸν πόνο νὰ ἐξαγνήσῃς… Συνέχεια