Ὅταν οἱ Ἕλληνες ἔλεγαν «ΟΧΙ». Ἡ Ἐποποιία τοῦ ’40!

Πρωτοσέλισα ἐφημερίδων

Ὁ Ἐμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβυς τῆς Ἰταλίας στὴν χώρα μας τὸ 1940, περιγράφει τὰ γεγονότα στὸ βιβλίο του, ποὺ τὸ ὀνομάζει μὲ μία πρωτοφανή ὀξυδέρκεια γιὰ τὸ μέλλον τοῦ καθεστῶτος Μουσολίνι: «Ἡ αρχὴ τοῦ τέλους – ἡ ἐπιχείρησις κατὰ τῆς Ἑλλάδος»:

«Ἡ ὥρα εἶχε ἤδη φθάσει τρεῖς (3). Ἐπιτέλους τὸ κουδούνισμα ἐξύπνησε τὸν ἴδιο τὸν Μεταξᾶ, ποὺ ἔκαμε τὴν ἐμφάνισὴ του σὲ μιὰ μικρὴ πλαϊνὴ πόρτα καὶ ἀναγνωρίζοντάς με, μὲ ἄφησε νὰ περάσω. … Μοῦ ἔσφιξε τὸ χέρι καὶ μὲ ἒβαλε νὰ καθίσῳ σὲ ἕνα μικρὸ φτωχικὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ. Μόλις καθίσαμε, καὶ ἐπειδὴ ἡ ὥρα ἦταν λίγα λεπτὰ μετὰ τὶς 3, τοῦ εἶπα ἀμέσως ὅτι ἡ Κυβέρνησίς μου, μοῦ εἶχε ἀναθέσει νὰ τοῦ ἐγχειρίσω προσωπικὰ ἕνα κείμενο, ποὺ δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο, παρὰ τὸ τελεσίγραφον τῆς Ἰταλίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸ ὁποῖον ἡ Ἰταλικὴ Κυβέρνησις ἀπαιτοῦσε τὴν ἐλεύθερη διέλευση τῶν στρατευμάτων της στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο, ἀπὸ τὶς 6 πρωϊνῆς…….

Συνέχεια

28 Ὀκτωβρίου 1940. Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι.

28 Ὀκτωβρίου 1940. Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι.Γιὰ αὐτὴν τὴν ἡμέρα δὲν μποροῦμε νὰ γράψουμε πάρα πολλά.
Μόνον ἀναφορὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε, πρὸ κειμένου νὰ «ξεσκονίζουμε» κάπως τὶς μνῆμες μας, κάπου κάπου, καὶ νὰ μὴ μᾶς ἰσοπεδώνῃ ἡ ἀμνημοσύνη.
Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι λοιπόν, βάσει ἱστορικῶν καταγραφῶν,  ποὺ εἰπώθη σὲ μίαν ἥσυχη οἰκία στὴν Κηφισιά, σὲ κάποιον Ἰταλό, ὀνόματι Γκράτσι, λίγο μετὰ τὴν 3η πρωϊνή, στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940, ἀπὸ ἕναν κοντόχονδρο μεσήλικα, ποὺ τὸ ὄνομά του ἦταν Ἰωάννης Μεταξᾶς, δὲν ἦταν Ὄχι, ἀλλὰ ἀνακοίνωσις πολεμική.
Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι, ποὺ δὲν ἦταν ἀκριβῶς Ὄχι, ἀλλὰ τελικῶς τὸ γνωστό: «Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο».
Τὸ πρῶτο Μεγάλο Ὄχι, τοῦ τελευταίου ἔπους τῆς φυλῆς μας, ποὺ ἐλέχθῃ διὰ στόματος Ἰωάννου Μεταξᾶ… Συνέχεια

Κάπως ἔτσι τελειώνουν ὅλα…

Λίγο δύσκολο νὰ τὸ πιστέψουμε, ἀλλὰ ἡ ἱστορία μᾶς δείχνει τὸν δρόμο γιὰ τὴν κατάληξι τόσων καὶ τόσων ἐπιδόξων κατακτητῶν.
Τί κι ἐάν ἔφθασαν ἔως ἐδῶ;
Τί κι ἐάν κατάφεραν νά πατήσουν τό πόδι τους στήν Πατρίδα μας;
Τί κι ἐάν πίστεψαν πώς ναί, νίκησαν τόν Ἕλληνα…
Ἡ κατάληξίς τους πάντα ἦταν αὐτή:

Συνέχεια

Ὅταν οἱ σοσιαλΗστὲς ἦσαν φασίστες.

Το αρχικό καταστατικό του κόμματος που ίδρυσε ο Γεώργιος Μερκούρης.

Δέν ἰσχυρίζονται ὅλοι πώς  ἡ δικτατορία εἶναι ἐχθρός τῆς δημοκρατίας;
Ἔ, θὰ ἀποδεκτῶ τὴν ἄποψί τους καὶ θὰ ἐπαναφέρω στὴν μνήμη μας, γεγονότα ποὺ ἔχουν ἤ ξεχαστῇ ἤ παραχαραχθῇ.
Ὁ Κόκκαλης, πατήρ, γιὰ παράδειγμα, ἦταν ἰατρὸς τοῦ ΔΣΕ. Ὁ διάδοχός του, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους καπιταλιστὲς τῆς χώρας μας.
Ὁ Παπακωνσταντίνου πατήρ, ἦταν γνωστὸς συνεργάτης τῶν Γερμανῶν. Ὁ διάδοχος γνωστὸς σοσιαλΗστής, ποὺ κατέστρεψε τὴν χώρα.
Ὁ Μερκούρης, θεῖος, ἦταν γνωστὸς φασίστας. Ἡ θυγατέρα του γνωστὴ σοσιαλΗστρια.
Ὁ Σημίτης πατὴρ ἦταν θαυμαστὴς τοῦ Μεταξᾶ, ἀλλὰ μετὰ «ἀπελευθερωτής». Ὁ διάδοχός του γνωστὸς σοσιαλΗστής, κι ἐπίσης καταστροφέας τῆς χώρας.
Ἀπό ποῦ νά τούς πιάσῃ κάποιος καί νά μήν λερωθῇ; Συνέχεια

Ἡ «περίεργος» σχέσις Γκαίμπελς-Μέρκελ.

Η επίσκεψη του Γιόζεφ Γκαίμπελς στη βίλα της οικογένειας Μέρκελ στην Αθήνα (31 Μαρτίου 1939). Η κυρία Μέρκελ τον υποδέχεται στην είσοδο, κρατώντας το κοριτσάκι της.

Ἐπεὶ δὴ οὐδὲν τυχαῖον γύρω μας… Κι ἐπεὶ δὴ οἱ συμπτώσεις, ἰδίως αὐτοῦ τοῦ ἐπιπεδου, παύουν νὰ εἶναι συμπτώσεις, κι ἐπεὶ δὴ βαρέθηκα νὰ εἶμαι καλοπροαίρετος ἄνθρωπος… ἄς κρατήσουμε κι αὐτὴν τὴν πληροφορία.
Γιατί; Μὰ διότι δὲν εἶναι ἡ Μέρκελ… δὲν εἶναι ὁ Γκαίμπελς… Δὲν εἶναι ὁ Κάιζερ… Εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο, πολὺ βαθύτερο καὶ  πολὺ παλαιότερο… Συνέχεια

Ὅταν ἡ πληροφορία εἶναι μισή…

Δὲν τὸ ἀποφεύγεις τὸ λάθος συμπέρασμα… Ἤ τὴν λάθος ἀπόφασιν… Ἤ τὸ λάθος …πήδημα!!!
Μὰ μὲ καμμίαν δύναμιν…

Ἕνας φίλος μου λοιπὸν τὴν ἐπάτησε ἄσκημα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν…
«Βρὲ στάσου νὰ σοῦ πῶ… νὰ σοῦ ἐξηγήσω…» τοῦ ἔλεγα, σχεδὸν ἀπελπισμένη, ὅταν κατάφερα νὰ ξεπεράσω τὸν πρῶτο ἐκνευρισμό μου, διότι δὲν ἄκουγε…
Τίποτα αὐτός…
Εἶχε πάρει φόρα, φόρα κατηφόρα κι ἔτρεχε…
«Βρὲ ἔλα νὰ σοῦ πῶ κάτι ποὺ δὲν προέλαβα…»
Κουφὸς …Λούης ὁ φίλος μου…
Ποῦ νά τόν μαζεύσῃς; Καί πῶς νά τόν προλάβῃς; Προλαβαίνει κάποιος τήν …καταστροφή; Συνέχεια