Πρίν ἀπό μερικά χρόνια, τό 2007, ὅταν ἦταν ὑπουργός ἡ ἄλλη ἀνεκδιήγητη, Μαριέττα Γιαννάκου, εἶχε ξεσηκωθεῖ ὅλος ὁ Ἑλληνισμός ἔναντίον τῶν γραφομένων στό βιβλίο τῆς ΣΤ΄Δημοτικοῦ, ὑπό τῆς “προοδευτικῆς” καθηγητρίας Ῥεπούση. Ἐκτός τῶν ἄλλων, σέ κάποιο σημεῖο τοῦ βιβλίου ἔγραφε ὅτι ἡ Μικρασιατική καταστροφή ὀφείλετο στόν συνωστισμό τῶν Ἑλλήνων στό λιμάνι τῆς Σμύρνης.
Παρά τόν ξεσηκωμό ὅμως, ὅλων ἡμῶν, Συνέχεια
Μοῦ ἀνήκει τὸ σπίτι μου; Ἢ ὄχι;
Μὲ βάσιν τὴν δική μου λογική, μοῦ ἀνήκει.
Μὲ βάσιν τὴν λογικὴ κάποιων ἄλλων ὄχι.
Ὅταν καλοῦμαι γιὰ μίαν ὁλόκληρη ζωὴ νὰ πληρώνω κάτι γιὰ τὴν συντήρησί του, τὸ δικό μου σπίτι, ὁ δικός μου κόπος τίθεται ὑπὸ ἀμφισβήτησιν. Συνέχεια
Ένας πρώτος απολογισμός της μέχρι τώρα παρουσίας μας στην Χάγη, πρωτεύουσα των Κάτω Χωρών (ή, όπως έχουμε συνηθίσει, Ολλανδίας) και Συνέχεια
Treuhand. Τό Blitzkrieg (κεραυνοβόλος πόλεμος) τῶν ἰδιωτικοποιήσεων. Ἡ ἑταιρεία ἐκποιήσεων – πρότυπο γιά τήν Ἑλλάδα, κατά τόν Γιοῦνκερ – κατέστρεψε τήν οἰκονομία τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, δημιουργῶντας χρέη καί ἑκατομμύρια ἀνέργους.
Στήν καρδιά τοῦ Βερολίνου, στήν διασταύρωσι τῶν ὁδῶν Wilhemstrasse καί Leipzigerstrasse, στέκει ἀκόμη ἕνα ἀπό τά χαρακτηριστικότερα δείγματα τῆς ναζιστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς. Ἐδῶ κάποτε Συνέχεια
Εἶχα πολύ καιρό νά ‘δῶ τηλεόρασι. Προχθές, ἔπαιζε ὁ Ὀλυμπιακός μέ τόν Ο.Φ.Η. καί δέν ἄντεξα στόν πειρασμό. Θυμόμουν τήν ἐποχή τοῦ τελευταίου παγκοσμίου κυπέλλλου “ἔπεφταν” οἱ διαφημίσεις “βροχή”. Τράπεζες πού μᾶς παρότρυναν νά πάρουμε δάνεια, στεγαστικά, καταναλωτικά, διακοποδάνεια κλπ. Κατοχικά δάνεια δέν εἶχαν κάνει τήν ἐμφάνισίν τους, ἀκόμη. Αὐτοκίνητα, εἰαγωγῆς ἐδιαφημίζοντο, κυρίως Γερμανίας, Ἰαπωνίας καί Ἰταλίας. Πλυντήρια Siemens (ποῦ τό θυμήθηκα πάλι, τοῦτο;) καί ἄλλων γνωστῶν ἑταιρειῶν.
Προχθές ὅμως εἶχαν ἀλλάξει τά πράγματα. Συνέχεια
Ξέρει κανείς νά μέ πληροφορήσῃ – δέν εἶχα γεννηθῇ ἀκόμη – στήν προηγούμενη κατοχή τῆς χώρας (1941-1944) τά παιδιά εἶχαν βιβλία στά σχολεῖα; (φωτοτυπίες, σίγουρα δέν εἶχαν). Ῥητορικόν τό ἐρώτημα.
Ἡ ἀννούλα (μέ μικρό), συνεχίζει τό “θεάρεστον” ἔργον της. Τήν ὁλοκληρωτική ἀποχαύνωσι τῶν παιδιῶν μας καί τήν μετατροπήν τους σέ ὑπηκόους τῶν ἐκλεκτῶν τῆς παγκοσμίου κυβερνήσεως. Τοῦ χρόνου, ἴσως νά εἶναι πολύ χειρότερα τά πράγματα. Πρός χάριν τῆς ἐξοφλήσεως του ἀνεξέλεγκτου χρέους – τό ὁποῖον δέν ἐδημιούργησαν τά παιδιά, ὑφίστανται ὅμως τίς συνέπειες τῶν λαθῶν τῶν τενεκέδων πού ὑποτίθεται μᾶς κυβερνοῦν – νά μή ἔχουμε οὔτε αἴθουσες νά στεγασθοῦν ἤ δασκάλους νά διδάξουν ἤ…ἤ….ἤ….φαντασία χρειάζεται. Τολμηρή. Τολμηροτάτη!
Μιά μικρή γεύσις ἀπό τά σημερινή πρώτη μέρα: Συνέχεια
