Εἴπαμε, νὰ κάνουμε ἀντίστασι. Εἴπαμε, νὰ ξανὰ πάρουμε τὴν Πατρίδα μας πίσω.
Εἴπαμε νὰ ζήσουμε ἐλεύθεροι…
Μὰ ἐδῶ πιὰ τέτοιαν παραγωγὴ «σωτήρων» ποὺ ἀποκτήσαμε, οὐδέποτε ξανὰ στὴν ἀνθρώπινο ἱστορία.
Καί τό χειρότερο;
Κάποιοι πιστεύουν πὼς πράγματι ἔτσι, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ ἐπιτύχουν κάτι. Κατὰ τὸν δικό τους τρόπο… Τὸν ὅποιον δικό τους τρόπο….
Δὲν ἀντιλαμβάνονται πὼς κουρασθήκαμε… Πὼς ἀναζητοῦμε πλέον πὶσω ἀπὸ τὸ σκοτάδι τους τὴν ἀλήθεια μας… Πὼς ἀρκετὰ ἀνεχθήκαμε τόσα χρόνια τὸ μακρὺ καὶ τὸ κοντὸ τοῦ κάθε ἀνεγκεφάλου… Πὼς ξημερώνει πράγματι ἐλευθερία γιὰ ἐμᾶς, ὄχι γιὰ αὐτούς… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπελευθέρωσις
Μὲ τὴν πέννα τῆς ψυχῆς.
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Είναι κάποιες στιγμές που κοιτάς μπροστά σου και είναι όλα μια λευκή κόλα χαρτί.
Έχεις χάσει την πίστη σου στην ζωή και θέλεις να δραπετεύσεις, να φύγεις τρέχοντας από το κορμί που κουβαλάς, να μην βλέπεις τίποτα από αυτά που σου χαρίζουν καθημερινός τα μάτια σου, θέλεις να μείνεις διψασμένος αρνούμενος όλο το νέκταρ των θεών που έχεις μέσα στο ποτήρι της ζωής σου.
Δεν θέλεις άλλο την σοφία που έχεις αποκτήσει, δεν θέλεις την γνώση που έχεις για προίκα από την εμπειρία σου μέσα στο πέρασμα των χρόνων και απλά θέλεις να κρυφτής και δεν μπορείς. Συνέχεια
Ἡ μεγαλυτέρα ἐπανάστασις ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, εἶναι τὸ νὰ γίνουμε Ἕλληνες.
Εἶναι τὸ δυσκολότερο καὶ τὸ ἐντιμότερο ἀπὸ ὅσα ἔχουμε νὰ μάθουμε.
Εἶναι μία διαρκὴς πορεία, ποὺ ὀφείλουμε, πάσῃ θυσία, νὰ διανύσουμε.
Εἶναι μία ἀνάγκη, ποὺ θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ τὴν βιώσουμε…
Μὲ μίαν διαφορά…
Γιὰ νὰ γίνουμε Ἕλληνες πρέπει πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ ξεχάσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς συμπεριφορὲς τοῦ παρελθόντος, ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους σὲ καταστάσεις τελειωμένες. Οὐσιαστικῶς, ἐὰν δὲν ἀλλάξουμε τὴν ὀπτική μας, τὴν ἀντιληπτικότητά μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ προσλαμβάνουμε πληροφορίες, δυστυχῶς, πάλι μέσα στοὺς χαμένους θὰ ἤμεθα. Συνέχεια
Τὸ αἷμα δὲν ἔχει χρῶμα πράσινο ἤ κίτρινο ἤ μαῦρο… Εἶναι πάντα κόκκινο!!!
Ἐπιλέγω αὐτὴν τὴν φωτογραφία διότι βλέπουμε τὴν λέξιν «ΕΚΔΙΚΗΣΙΣ» νὰ μᾶς προειδοποιῇ.
Ἡ Ἐκδίκησις ὅμως εἶναι ἀναγκαία μόνον γιὰ αὐτοὺς ποὺ αἰσθάνονται μισοί, μικροί, ἀνόητοι. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, αὐτοὶ ποὺ πράγματι θέλουν νὰ φτιάξουν Ἑλλάδα, δὲν χρειάζονται τέτοιες λέξεις. Μόνον γιὰ τὴν ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΙΝ των φροντίζουν.
Κι ἐμεῖς δὲν ἔχουμε περιθώρια γιὰ νὰ χάνουμε κι ἄλλους Ἕλληνες…
Οὔτε ἔχουμε περιθώριο νὰ ἀδιαφοροῦμε…
Οὕτε μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ τασσόμεθα μὲ τὴν μία ἤ τὴν ἄλλην πλευρά…
Ἡ δική μας δουλειὰ εἶναι νὰ μείνουμε ἔξω ἀπὸ κάθε μορφῆς προπαγάνδα, ἀπὸ κάθε μορφῆς φανατισμό, ἀπὸ κάθε μορφῆς ἀκρότητες…
Ἄλλως τέ, ὅπως πολὺ σωστὰ λέει ὁ πατέρας Φουντούλης, ναί, οἱ ἰδέες, ἐὰν θέλῃς νὰ παραμένουν ἰδέες, πρέπει νὰ ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὸ νὰ λύνουν τὶς διαφορές τους μὲ διάλογο. Συνέχεια
Ὀκτὼ τύποι ἀνθρώπων ποὺ πρέπει νὰ ἀπομακρύνετε ἀπὸ δίπλα σας
8 τύποι ανθρώπων που πρέπει να απομακρύνετε από δίπλα σας
Είμαστε ότι τρώμε, αλλά σίγουρα και ότι είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνδεόμαστε. Αυτοί που βρίσκονται δίπλα μας μπορούν να κάνουν τη διαφορά – είτε με καλό είτε με κακό τρόπο. Πραγματικά είναι δύσκολο να βρούμε αξιόλογους ανθρώπους για να προσθέσουμε στον εσωτερικό κύκλο μας. Ανθρώπους που θα μας στηρίξουν, βοηθήσουν, ενθαρρύνουν, παρακινήσουν και εμπνεύσουν. Είναι πολύ πιο εύκολο να εντοπίσουμε αυτούς που είναι ήδη στο στενό κύκλο μας και μας κρατάνε πίσω. Συνέχεια
Καληνύκτα Πολεμιστή; Καλημέρα σκλᾶβε;
Όταν από έναν αποχαυνωμένο και καταπιεσμένο λαό τιμάται ένας αυτόχειρας, αντί να γεννιέται ένας επαναστάτης, ξέρεις πως ο Καιρός των Πολεμιστών έχει παρέλθει… ξημέρωσε ο Καιρός των σκλάβων.
Άλλο να αυτοκτονεί κάποιος επειδή ατιμάστηκε και άλλο επειδή δεν αντέχει τον κόσμο γύρω του.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε πράξη Τιμής… στη δεύτερη πράξη Δειλίας. Συνέχεια