Θλίψις κι ἀπογοήτευσις ἀναμένει τὸν εὐσυνείδητο ἀριστερὸ ὅταν ἀνακαλύπτῃ πὼς πίσω ἀπὸ τα τσιτάτα καὶ τὶς «ἰδεολογικές» κορῶνες κρύβονται τὰ ἴδια ἀκριβῶς ἀνθρωπάρια πού, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, ὑπὸ ὁποιονδήποτε μανδύα πολιτικό, κοινωνικὸ ἢ θρησκευτικό, ἔπαιζαν τὸν ῥόλο τοῦ καθεστωτισμοῦ, τῆς ἐξαπατήσεώς μας καὶ τῆς τελικῶς τῆς, μὲ κάθε τρόπο, καταστολῆς μας.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἄνθρωποι τῶν τοκογλύφων
Χαρούμενες (καὶ ἠλίθιες) ἀναχωροῦσες κουδουνισμένες μαριονέτες
Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν τὸ GAPατο παρῃτήθη ἀπὸ πρωθυπουργός, ἀνακουφισμένο ἀπὸ τούς, ἔως ἐκείνην τὴν στιγμή, φόβους γιὰ τὴν ζωή του, περιεδιάβαινε τὸν Ἐθνικὸ Κῆπο, δίδοντας περιχαρὲς συνεντεύξεις. Τὸ χαμόγελό του δὲ ἦταν τόσο πλατύ, ποὺ δύσκολα, ἀκόμη καὶ οἱ ἀδαεῖς, ἀμφισβητοῦσαν τὸ μέγεθος τῆς ἀνακουφίσεώς του.
Χάθηκε ἡ εὐκαιρία μας στό καπελωμένο συλλαλητήριο;
Συζητώντας μὲ ἀπογοητευμένους φίλους, γιὰ τὸ εἶδος τοῦ (ἐκ πρώτης ὄψεως) ἀρίστως καπελωμένου κι ἐλεγχομένου συλλαλητηρίου, προσπαθῶ νὰ τοὺς ἀνοίξω τὸ ὁπτικό τους πεδίον, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν πὼς ὄχι μόνον δὲν χάθηκε κάτι, ἀλλὰ πὼς ὅλα τώρα ξεκινοῦν. Καὶ δὲν ξεκινοῦν διότι ἐκεῖ ἦσαν μόνον, στὴν πλειοψηφίαν τους (κατὰ τὰ φαινόμενα) συμπολῖτες μας ποὺ ἐμπρὸς σὲ ἕναν νέο «ἐθνοσωτῆρα» (ἢ ἀκόμη καὶ …Μακεδονάρχη), θὰ σπεύσουν νὰ χειροκροτήσουν ἀγελαδηδόν, ἀλλὰ διότι κάτι ἄλλο, πολὺ μεγαλύτερο, ἔβγαλε ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν ἡσυχία του. Συνέχεια
Χρέος μας τό …«χρέος» ἤ ἡ Ἐλευθερία;
Κάποιαν στιγμή, τὸ 2010, μετὰ τὴν ὑπαγωγή μας στοὺς «μηχανισμοὺς στηρίξεως» (βλέπε καὶ κεκαλυμμένους μηχανισμοὺς ἐπισήμου ἐλέγχου ἤ, ἄλλως, μνημόνια) ξεκίνησε ἕνας ὀρυμαγδὸς δηλώσεων, «ἀντιδράσεων» καὶ κάθε μορφῆς προπαγανδιστικῶν ἐνεργειῶν (κινημάτων), γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν νέα, ἀπολύτως μεθοδευμένη, μορφὴ σκλαβιᾶς. Ἐκεῖ ἦταν, ποὺ μὲ πρόσχημα τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς μηχανισμούς, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἔβλεπαν (καὶ βλέπουν) ἤ ἤθελαν νὰ βλέπουν (γιὰ τοὺς προσωπικούς τους λόγους, ποὺ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως γιὰ τὸ καλό μας), τὸ ἐν λόγῳ πρόβλημα ἐπιδερμικῶς, ἑστίαζαν (κι ἑστιάζουν) μόνον στὴν μερικὴ πλαστότητα τοῦ «χρέους» καὶ οὐδέποτε στὴν ὁλικὴ πλαστότητα τοῦ κράτους ἤ στὴν ὁλικὴ πλαστότητα τῶν νόμων ποὺ τὸ δομοῦν καὶ τὸ ὑποστηρίζουν καὶ τὸ κάνουν νὰ φαίνεται ὡς κάτι ποὺ ὀφείλουμε νὰ ὑπερασπισθοῦμε. Ὅλοι αὐτοί, φανεροὶ καὶ κρυφοί, δουλεύουν μόνον γιὰ νὰ καλύψουν τὴν ἔμμεσο νομιμοποίησιν τοῦ τόκου, ποὺ οὐδὲ ἕνα Σύνταγμα παγκοσμίως ἀναφέρει. Ὅλοι αὐτοί, ποὺ ἀναφέρονται ἐπιλεκτικῶς καὶ μόνον στὴν ἀνάγκη (ἢ μή) ὑπάρξεως τῶν μνημονίων, ὑπερασπίζονται στὴν πραγματικότητα τοὺς τοκογλύφους καὶ τοὺς μηχανισμούς τους. Ὅλοι αὐτοί, ποὺ μᾶς ὑποδεικνύουν τὸ «χρέος» ὡς πρόβλημα, ἀρνοῦνται νὰ ἐμβαθύνουν καὶ νὰ ἀναλύσουν τὴν πραγματικὴ μορφὴ τοῦ ἐν λόγῳ μηχανισμοῦ, εἴτε διότι ἀρέσκονται σὲ ὁπαδοὺς καὶ χειροκροτητές, εἴτε διότι εἶναι ἐντεταλμένοι πράκτορες. Συνέχεια
Φαντάσου, λέει, νὰ εἴχαμε Ἕλληνες ὁμιλητές…
Φαντάσου, λέει, στο συλλαλητήριο της Κυριακής, αντί των ομιλητών «Μικύ Μάους»… ν’ανέβαινε στο βήμα κάποιος να εξηγήσει στον κόσμο πως αυτή η Εθνοπαρασιτική «δημοκρατία», (το τελευταίο καταφύγιο των κλεφτών, των δοσιλόγων και των διεφθαρμένων) έχει φροντίσει να ευνουχίσει συνειδησιακά τους Έλληνες ώστε να μην επαναστατήσουν ποτέ, ονομάζοντας πραξικόπημα κάθε επανάσταση κατά του καθεστώτος της.
Θά κυττᾶμε γιά πολύ ἀκόμη τούς ἐθνομηδενιστές νά μᾶς γελοιοποιοῦν;
Διαβάζω συχνὰ πυκνὰ τώρα τελευταία γιὰ τὸν «φασισμό» τῶν Ἑλλήνων, ποὺ τείνουν πλέον πρὸς τὴν χρυσῆ αὐγή, διότι συμμετεῖχαν στὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης… (Ἀλλὰ δὲν διαβάζω κάπου γιὰ τὴν ἀδιαφορία τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὴν χρυσῆ αὐγή, ποὺ οὐδόλως τοὺς προσήλκυσε γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὸ συλλαλητήριο).
Διαβάζω ἐπίσης πὼς ἐὰν κοιμᾶσαι πατριώτης, ξυπνᾷς, λέει, φασίστας.
Διαβάζω ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς ἐξαγγελίες τῶν ἐπαγγελματιῶν «ἀνθρωπιστῶν» ποὺ θὰ ἤθελαν, ἐὰν πέσῃ ἀρκετὸ χρῆμα ἀπὸ τὸν ἀγαπημένο τους πSoros, νὰ δημιουργήσουν θέματα στὸ συλλαλητήριο, πρὸ κειμένου νὰ τρομάξῃ ὁ κόσμος καὶ νὰ μὴν συμμετάσχῃ. Συνέχεια