Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐθνικὰ θέματα

Κύριε Ῥιτσούδη Μαρίνε, εὐχαριστοῦμε πολύ!

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Τὸ περιστατικὸ δὲν τὸ ἐγνώριζα, ἔως καὶ πρὸ μερικῶν ἐτῶν, καὶ αἰσθάνομαι ἰδιαιτέρως ὑπερήφανη γιὰ αὐτὸν τὸν Ἄνθρωπο, ποὺ ἔθεσε πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ τὰ πάντα τὶς ἀξίες του.
Δὲν εἶναι θέμα θρησκευτικὸ ἤ θεοκρατικὸ τὸ νὰ μὴ πολεμᾶς κάποιον λαὸ ποὺ δὲν σοῦ πταίει. Εἶναι θέμα ἀξιῶν. Κι αὐτὸς ὁ Ἄνθρωπος ἠρνήθῃ νὰ πολεμήσῃ κατὰ ἄλλου λαοῦ, κι ἄς τὸν ἀντιμετώπισαν ὥς ἐχθρὸ τῆς Πατρῖδος του.
Ὁ στρατός, γιὰ κάθε χώρα, εἶναι τὸ μέσον νὰ ὑπερασπίζεται τὰ σύνορά της καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τὴν ἐλευθερία τῶν πολιτῶν της κι ὄχι τὸ ἐργαλεῖο τοῦ κάθε «ἀφέντου» ποὺ θὰ τὸ χρησιμοποιῇ κατὰ τὸ δοκοῦν.
Πάντα ἐπίστευα πὼς ἡ κάθε χώρα ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διαχειρίζεται τὰ ἐσωτερικά της ζητήματα κατὰ πῶς Συνέχεια →

Εἶναι ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι Ἕλληνες;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὅλοι οἱ Εὐρωπαιοι Ἕλληνες εἶναι καὶ μᾶς τὸ κρύβουν:

Τὸ 1857 στὸ Λονδίνο ἐξεδόθη τὸ βιβλίο τοῦ Ρ. Μόργκαν, στὸ ὁποῖο διαβάζουμε:

«Ἡ καταγωγὴ τοῦ Βρεταννικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν Τροία καὶ τοὺς Τρῶες οὐδέποτε ἀμφισβητήθη, ἐδῶ καὶ δεκαπέντε αἰῶνες.
Οἱ γενεαλογίες ὅλων τῶν Βρεταννῶν βασιλέων ἀνάγονται στὸν Αἰνεία.»

Ἀπὸ τοὺς θρύλους τῶν Κελτῶν γράφω ἔνα μικρὸ ἀπόσπασμα:

«Λὲς κι ὁ οὐρανὸς βοσκὸς πίσω στὴν γῆ γύριζε τὸ κοπάδι. Οἱ θεοὶ προέβαλαν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος τοὺς σκιεροὺς ναούς, καθὼς ἡ ὁμίχλη στροβιλίζετο καὶ ἐλαμπύριζε ἔτσι ἀπὸ ψηλὰ τὰ ἄστρα ἀφουγκραζόταν ἐπάνω ἀπὸ τὰ ἄδεια βάθη.»

Συνέχεια →

Οἱ ἱεροδιδάσκαλοι, ἡ ἐξαπάτησις καὶ ἡ τουρκολαγνεία τῆς ΔΗΜΑΡ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἔχω δηλώσῃ πολλὲς φορὲς πὼς τὸ σχολεῖο δὲν εἶναι χῶρος ἐκφράσεως καὶ διδασκαλίας κάποιας θρησκευτικῆς θεωρήσεως. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ σχολεῖο θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι μόνον χῶρος διδασκαλίας ἐπιστημῶν, σκέψεως, ἀντιλήψεως, ἐρεύνης, ἀναζητήσεως τοῦ Ἀνθρώπου, ἀναδείξεως αὐτοῦ…
Στὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν τὸ ἔχουμε πιάσῃ ἀνάποδα.
Ἐξ ἀρχῇς κάναμε τὰ σχολεῖα μας ἱεροδιδασκαλεῖα. Ἐφ΄ ὅσον λοιπὸν τὰ κάναμε ἱεροδιδασκαλεῖ ἐπιτρέπουμε αὐτομάτως νὰ μετατρέπονται σὲ χώρους προπαγάνδας καὶ νὰ λειτουργοῦν ὡς μέσα ἀσκήσεως πιέσεως γιὰ κάθε δράσι ἤ ἀπόφασι.
Τώρα λοιπὸν προσθέσαμε ἱεροδιδασκάλους τοῦ ἰσλαμισμοῦ. Φυσικὰ καὶ εἶναι παράλογον. Ἔχουμε ἑστιάσῃ στὸ τὶ θὰ διδαχθῇ στὰ παιδιά μας κι ὄχι στὸ ἐὰν πρέπῃ ἤ δὲν πρέπῃ κάτι νὰ διδαχθῇ. Ἀγώνας δρόμου κυριολεκτικῶς γιὰ τὸ ποιὸς θὰ προλάβῃ νὰ «δαγκώσῃ» περισσοτέρους ὑπηκόους καὶ νὰ τοὺς κάνῃ κτῆμα του. 

Συνέχεια →

Ἐάν οἱ βαρδαρσκανοί δέν εἶναι σλαῦοι, τί εἶναι;

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ἐὰν δὲν εἶναι σλαῦοι εἶναι ἤ ἀλβανοὶ ἤ  Ἕλληνες.
Γιὰ ἀλβανοὺς μὴ τοὺς πεῖτε κάτι, θὰ σᾶς …ἐκκαθαρίσουν! Οὔτε νὰ τοὺς ἀκούσουν.
Γιά Ἕλληνες ὅμως; Τί θά γίνῃ ἐάν τούς πεῖτε πώς εἶναι Ἕλληνες; Θά τό δεκτοῦν;
Μήπως θά δεκτοῦν πώς ἔχουν φιμώσῃ ἐδῶ καί δεκαετίες ὅλους τούς Ἕλληνες πού διαβιοῦν στήν περιοχή;
Μήπως θά παραδεκτοῦν πώς πίσω ἀπό τήν ὅποιαν βλακεία τους βρίσκεται μία μεγάλη ἀλήθεια πού λέγεται Ἑλλάς καί πασχίζουν μέ κάθε δυνατόν τρόπο νά τήν οἰκειοποιηθοῦν;

Συνέχεια →

Ἡ ξενομανία εἶναι…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἡ ξενομανία εἶναι χωριατιά. Εἶναι προστυχιά. Εἶναι κουταμάρα. Εἶναι ἀφιλοτιμία. Εἶναι ἀφιλοπατρία. Καὶ εἶναι ξιπασιά. Καὶ εἶναι ἀμάθεια.»

«Ἑλληνικὴ Φυλὴ τί φωνάζεις; Μπῆκαν κλέφτες στὸ μανδρί; Ἐὰν Σοῦ βαστᾷ ἔμπα διώχτους.»

Συνέχεια →

Ὁ δάσκαλος τῶν Πομάκων.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὑπάρχουν κάποιοι ἄνθρωποι, τοὺς ὁποίους ἡ Φύσις τοὺς ἔφτιαξε μὲ τέτοιον τρόπο, πρὸ κειμένου νὰ δίδουν ὅλο τους τὸ εἶναι στὸν συνάνθρωπο.
Ἔτσι κι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος. Ὁ δάσκαλος τῶν Πομάκων, ποὺ οὐσιαστικῶς ἀφιέρωσε τὴν ζωή τους στὴν ἀνάδειξί τους, στὴν καταγραφὴ τῶν ῥιζῶν τους καὶ στὴν γνωστοποίησι τῶν προβλημάτων τους σὲ ἐμᾶς.
Ὅταν λοιπὸν συναντῶ τέτοιους ἀνθρώπους ὑποκλίνομαι ἐμπρὸς στὸ μεγαλεῖο τους καὶ τὴν ὀμορφιά τους.
Συνέχεια →