«Χάνι μὲ λέγαν τῆς Γραβιᾶς
γιὰ χάν’ μ’ εἶχαν κτίσῃ
μὰ ὁ γιὸς τοῦ Ἀνδρούτσου
μ’ ἔκανε τῆς δόξας ῥημοκκλήσι»
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἥρωες
Τὴν θέλω ἐγὼ τὴν προτομὴ βρὲ Ἄτιμοι!!!
Τά μάθατε τά νέα χαΐρια τους;
Ἡ προτομὴ τοῦ ἥρωος Πατατούκου (ἤ Ἰωάννου Δημουλίτσα) ἔχῃ λάβῃ τὴν ἄγουσα πρὸς τὴν χωματερή!!!
Γιὰ τὴν πόλι τῆς Πάργας εἶναι ἀχρείαστη!!! Ἄχρηστη!!! Ἔχουν ἄλλα, σημαντικότερα νὰ θαυμάσουν, νὰ τιμήσουν καὶ νὰ μελετήσουν!!! Οἱ Πατατοῦκοι περισσεύουν!!!
Ἀντιλαμβάνομαι λοιπὸν πὼς δὲν ἔχουν χῶρο. Δὲν ἔχουν διάθεσι νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν προβολὴ τῆς προτομῆς!!! Δὲν ἔχουν βρὲ ἀδελφὲ χρόνο νὰ ἀφιερώσουν γιὰ νὰ βροῦν ἕναν τόπο νὰ τὴν τοποθετήσουν. Οὔτε χρῆμα ἔχουν. Οὔτε Ἀνάγκη. Οὔτε τέλος πάντων κάποιαν πρόθεσι νὰ διατηρήσουν τὰ προσχήματα.
Ἔ λοιπὸν τὴν θέλω ἐγὼ τὴν προτομή!
Συνέχεια
Ἡ «ἐφιαλτικὴ» ἀπὸ τοὺς κυβερνῶντες Ἀντιμετώπισις τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821
Οι Βαυαροί, (Γερμανοί) που ήρθαν με τον Όθωνα και κυβέρνησαν την Ελλάδα απολυταρχικά επί τριάντα ολόκληρα χρόνια (1833-1862), θα περιφρονήσουν και θα αγνοήσουν και τους φτωχούς λαϊκούς αγωνιστές του ’21, που είχαν ποτίσει με ποταμούς αιμάτων το δέντρο της λευτεριάς και που τώρα ζητούσαν αποκατάσταση.
Συνέχεια
Φιλέλληνες ποὺ ἔγιναν θρῦλοι…
Το θέμα που θα διαβάσετε πιο κάτω,το είδα στο προσωπικό προφίλ του καλού φίλου Εχετλαίου Θαργηλίωνος και ομολογώ δεν το είχα συναντήσει ποτέ ξανά.
Εξεπλάγην και μέχρι αυτή την ώρα που γράφω,δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου πως…
Ευχάριστα;; Δυσάρεστα;;
Ευχάριστα, για τον πραγματικό και συνειδητοποιημένο φιλελληνισμό που υπήρξε κάποτε ή δυσάρεστα που τέτοια αυτοθυσία κι αγάπη για την Ἑλλάδα δύσκολα θα την συναντήσει κανείς ακόμα κι ανάμεσα σε Ἕλληνες;;
Τώρα ποὺ θὰ γυρίσῃ, θὰ τοὺς γ@μήσῃ…
Τὸ εἶπε, διὰ χειρὸς Καλογεροπούλου καὶ διὰ στόματος Παπακωνσταντίνου.
Τὸ εἶπε καὶ λίγες στιγμὲς πρὶν φύγει…
Ἀλλὰ κι ἔτσι νὰ μὴν τὸ ἔλεγε, τώρα ποὺ ξεκίνησε, διότι ξεκίνησε, κι ἔρχεται, καὶ στέλνει μηνύματα σὲ παλληκάρια καὶ κοπελιές, θὰ μᾶς τὰ πῇ ὁ ἴδιος…
Συνέχεια
23 Μαρτίου 1821, ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Καλαμάτας.
Ὁ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης δὲν ἤθελε νὰ λάβῃ μέρος στὴν ἐπανάστασι, διότι οἱ ἐγγυήσεις δὲν ἦσαν καὶ τόσο σαφεῖς. Ὁ Κολοκοτρώνης ὅμως, ποὺ ἀπὸ τὶς 6 Ἰανουαρίου 1821, εἶχε ἐπιστρέψει στὴν Πελοπόννησο, εἶχε ξεκινήσει ἤδη, μαζὺ μὲ ἄλλους ὁπλαρχηγούς.
Μὲ ἕνα θαυμάσιο τέχνασμα, ποὺ μᾶς περιγράφει ὁ Φωτιάδης, μαθαίνουμε τὸ πῶς κατάφερε νὰ «πείσῃ» τὸν Συνέχεια