Φωνάζουμε γιὰ τὴν Μακεδονία. Φοβούμεθα γιὰ τὴν τύχη τῆς Θρᾴκης καὶ τῆς Ἠπείρου. Τρέμουμε γιὰ τὸ ἐὰν μποροῦμε, ὡς χώρα, στρατιωτικῶς, νὰ ὑπερασπισθοῦμε τὶς νήσους τοῦ Αἰγαίου. Κρίνουμε δῆλα δὴ τὰ πάντα βάσει μίας κοινῶς ὁμολογουμένης διαπιστώσεως, ποὺ ἀναγνωρίζει καὶ ἀποδέχεται τὸν ξεπεσμό μας, ἀλλὰ οὐδέποτε ἀναζητοῦμε τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς κατάντιας καί, ἐννοεῖται, οὐδέποτε κυττᾶμε μέσα στοὺς καθρέπτες μας καθὼς φυσικὰ καὶ τὶς δικές μας …καμποῦρες!!!
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς ἔρευνες
Θά μᾶς τά πάρουν ὅλα;
Ναί, αὐτὸ σχεδιάζεται. Νὰ μᾶς τὰ πάρουν ὅλα. Νὰ μᾶς πάρουν ἐδάφη, περιουσιακὰ στοιχεία, ἱστορία, γλῶσσα, ταύτότητα…. Τὰ πάντα…
Καί, ξεκίνησε ἐπισήμως…
Γιατί ἐμεῖς;
φωτογραφία ληφθείσα ἀπὸ τὸν Ἰωσὴφ Παπαδόπουλο, στὸ συλλαλητήριον τῆς 20ης Ἰανουαρίου 2019
Γιατί; Μὰ διότι δὲν εἴμαστε αὐτὸ ποὺ μᾶς πρέπει…
Διότι δὲν μάθαμε (ἤ, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ξεμάθαμε) νὰ ἐκτιμοῦμε αὐτὸ ποὺ ἔχουμε, νὰ τὸ συντηροῦμε, νὰ τὸ καλλιεργοῦμε, νὰ τὸ ἐπαυξάνουμε, νὰ τὸ μοιραζόμεθα καὶ νὰ τὸ πολλαπλασιάζουμε.
Διότι βολευθήκαμε σὲ «περασμένα μεγαλεία ποὺ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς…» παίζοντας ῥόλους πτωχῶν συγγενῶν καὶ ἀτυχησάντων…
Διότι ἀρκούμεθα στὰ ψίχουλα ποὺ θὰ μᾶς πετάξουν οἱ …ἐλεήμονες τοῦ κόσμου μας.
Διότι ἀν τί νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας, ἀναζητοῦμε διαρκῶς μπαστουνάκια καὶ στηρίγματα καὶ «σωτῆτες»…
Διότι τελικῶς ἔχουμε παραιτηθῆ ἀπὸ τὰ δικαιώματα μά, κυρίως, ἀπὸ τὶς ὐποχρεώσεις μας… Συνέχεια
Γενοκτονίες, γενοκτονίες, γενοκτονίες…
Δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μᾶς σώσουν ἄλλοι… Ὁποία σωτηρία θὰ μᾶς συμβῆ, θὰ μᾶς συμβῆ μόνον ἐὰν κι ὅποτε ἀποφασίσουμε νὰ …ξυσθοῦμε μὲ τὰ δικά μας νυχάκια. Θὰ θυσιάζουμε λοιπὸν καὶ θὰ θυσιαζόμεθα διαρκῶς, ἔως νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἐὰν θὰ ἐλευθερωθοῦμε κάποτε, αὐτὸ δὲν θὰ συμβῆ διότι κάποιοι θὰ μᾶς …λυπηθοῦν, ἀλλὰ διότι θὰ τὸ ἔχουμε μόνοι μας κατακτήση καὶ θὰ μποροῦμε, ὡς συνεπακόλουθο αὐτοῦ, νὰ τὸ ὑπερασπισθοῦμε, προστατεύοντας διαρκῶς τὴν Ἐλευθερία μας. Συνέχεια
Δάσκαλοι μάρτυρες
Ὁ Ἕλλην δάσκαλος Βασίλειος Μαλεγκάνος μαρτυρᾶ τὸ 1905 στὴν Καστοριὰ μὲ 99 μαχαιριὲς ἀπὸ Βουλγάρους κομιτατζῆδες, γιατί μάθαινε ἑλληνικὰ γράμματα καὶ ἱστορία στοὺς Μακεδόνες.
Ὅταν ἐφηρμόζοντο οἱ Νόμοι τῶν Ἑλλήνων
Ἕνας Ἀθηναῖος βουλευτής, ὁ Λυκίδης, ποὺ εἴτε ἐπειδὴ τὸ ἐπίστευε ὡς σωστό, εἴτε διότι ἐδωροδοκήθη, προέτεινε στοὺς Ἀθηναίους νὰ δεχθοῦν τὶς περσικὲς προτάσεις καὶ νὰ προσχωρήσουν στὸ στρατόπεδο τῶν Περσῶν.
Οἱ Ἀθηναῖοι καθῄρεσαν τὸν Λυκίδη ἀπὸ βουλευτὴ καὶ τὸν ἐθανάτωσαν μὲ λιθοβολισμὸ καθὼς καὶ ὅλη τὴν οἰκογένειά του… Συνέχεια