Ἂς μιλήσουμε γιὰ τὶς σύγχρονες αὐτοκρατορίες λοιπόν…
Φανερὲς καὶ …ἀόρατες αὐτοκρατορίες!!!
Αὐτὲς τέλος πάντων, ποὺ ἀκόμη ὑπάρχουν, φανερῶς ἢ κρυφίως, καθορίζοντας τὸ μέλον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ φορτώνοντάς την μὲ αἱματηρὲς γενοκτονίες διαρκῶς καὶ μὲ κάθε δυνατὸ πρόσχημα…
Θυσιασμένοι λαοί στά πετρελαϊκά συμφέροντα;
Ἡ πλέον βαρβαρικὴ καὶ κτηνώδης, ὅλων αὐτῶν τῶν αὐτοκρατοριῶν, ἐπισήμως πάντα (διότι, κακὰ τὰ ψέμματα… ἄλλοι ἔχουν τὸ ὄνομα κι ἄλλοι τὴν χάριν…!!!), ἦταν ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία.
Ἐμεῖς σὰν λαὸς γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια γευθήκαμε τὴν ὑψηλὴ …«φροντίδα» της!!! Τὸ ὅ,τι σήμερα θεωροῦμε ἑαυτοὺς ἀπελευθερωμένους (κάτι ποὺ θὰ πρέπη νὰ τὸ κυττάξουμε), σὲ ἕναν σημαντικὸ βαθμὸ ὀφείλεται στὸ μῖσος ποὺ ἄφησε πίσω του ὁ αἱμοσταγὴς σουλτανικὸς τρόπος διακυβερνήσεως.
Ἡ Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἐπισήμως κατέῤῥευσε, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα μερικὰ ἐδάφη της, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν λαῶν ποὺ τὰ κατοικοῦσαν, ἐπέρασαν στὴν σφαίρα ἐλέγχου ἄλλων αὐτοκρατοριῶν, πιὸ …«πεπολιτισμένων». Ἐντούτοις καλὸ εἶναι νὰ παρατηρήσουμε πὼς ἡ πορεία τῆς πάλαι ποτὲ κραταιᾶς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἀπὸ τὴν κεμαλικὴ περίοδο καὶ μετά, ἦταν μία πορεία πρὸς τὸν ἐθνικό-κομμουνιστικο-σοσιαλισμό της, ἢ ἄλλως πρὸς τὸν κεμαλικὸ (ναζιστικοῦ τύπου) σοσιαλισμό. Πρὸς τοῦτον καὶ ὁ Κεμὰλ ἐπέτυχε τοὺς πλέον πιστούς του συμμάχους στὸ ἄρτι δημιουργηθὲν τοκογλυφικὸ μόρφωμα τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, προεξάρχοντος μάλιστα τοῦ Λένιν.
Γιὰ ἀρχὴ λοιπὸν χρέος μας εἶναι νὰ γκρεμίσουμε τὰ τείχη ποὺ θεωροῦμε πὼς μᾶς ἀπομονώνουν ἀπὸ τοὺς γύρω μας. Ὥρα μας νὰ δοῦμε πὼς ὅλα ὅσα ἀντιμετωπίζουμε προέρχονται ἀπὸ ἕνα αἴτιον: τὸν ἔλεγχό μας. Γιὰ νὰ παύσῃ ὁ ἔλεγχός μας, πρέπει νὰ ἀκυρωθοῦν οἱ ἐπίπλαστες ἀντιλήψεις μας γιὰ τὸν κόσμο, νὰ ἐπανεξετάσουμε τὸ ποιὸς εἶναι ἢ ὄχι ἐχθρὸς καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ προβλήματά μας εἶναι ἀνύπαρκτα. 
Ἕνα οὐσιῶδες στοιχεῖο στὸ νὰ κατανοήσουμε τοὺς ὑπάρχοντες μηχανισμούς, ποὺ καὶ μᾶς σκοτώνουν καὶ μᾶς καθιστοῦν νοητικὰ ἐλεγχομένους, εἶναι ὁ μηχανισμὸς ποὺ στηρίζει τὸ χρῆμα, ἀλλὰ οὐδέποτε τὸ ἴδιο τὸ χρῆμα. Τὸ χρῆμα, σὲ ὅλες του τὶς μορφές, παρέμενε, παραμένει καὶ θὰ παραμένῃ μέσον ἐλέγχου ἀλλὰ ὄχι αὐτοσκοπὸς τῶν σαπροφύτων τοῦ πλανήτου. Ἡ κάθε εἴδους σύμβασις, ποὺ ὑποστηρίζει τὸ χρῆμα, σὰν (ἂς ποῦμε) φιλοσοφία, εἶναι αὐτὴ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐλέγχει παγκοσμίως τοὺς πληθυσμούς.
Ὑπάρχουν σήμερα αὐτοκρατορίες;