Κρήτη, νησί μου…

Τὸ καλοκαῖρι τοῦ 1945, ὁ Νῖκος Καζαντζάκης περιοδεύει στὴν Κρήτη ὡς μέλος τῆς κυβερνητικῆς Ἐπιτροπῆς Διαπιστώσεως Γερμανικῶν Ὠμοτήτων.

Τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

     Σοβαρὸ εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Κρήτης, πολυβασανισμένο. Μαδάρες γυμνές, τραχειές, ἀγέλαστες. Κυττάζεις ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο τὴν Κρήτη ν΄ ἁπλώνεται στὴν θάλασσα καὶ νοιώθεις πὼς ἀληθινὰ τὸ νησὶ ἐτοῦτο εἶναι γιοφύρι ἀνάμεσα σὲ τρεῖς ἠπείρους. Σημαδεμένο κι΄ ἀπ΄ τὶς τρεῖς τοῦτες μεγάλες Μοῖρες. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Εὐρώπη πήδησε κι΄ ἔκτισε φωλιὰ στὴν Κρήτη τὸ πεινασμένο ἀρπακτικὸ πουλὶ ποὺ τὸ λέμε πνεῦμα. Ἄπλωσε τὶς φτεροῦγες του στὸ Κρητικὸ χῶμα καὶ γέννησε τὸν μυστηριώδη, βουβὸ ἀκόμη, ὅλο ζωή, χάρη, κίνηση καὶ λαμπρότητα Κρητικὸ πολιτισμό. Συνέχεια





Γερμανῶν Στρατηγεῖο

Στὶς 27 Ἀπριλίου 1941, ξεκινᾶ ἡ γερμανικὴ κατοχὴ στὴν Ἀθήνα.
Στὴν φωτογραφία βλέπουμε τὴν εἴσοδο τοῦ γερμανικοῦ στρατηγείου ποὺ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Κατοχῆς στεγαζόταν στὸ ξενοδοχεῖο «Μεγάλη Βρεταννία».

Συνέχεια





Μεσολόγγι. Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο… (ἀναδημοσίευσις)

«Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…» Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

«Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…»
Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

***

     Ποιός εἶναι ἰκανὸς νὰ περιγράψῃ τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες τοῦ σπαρακτικοῦ μεσονύκτιου ἀποχαιρετισμοῦ, ὅταν οἱ Μεσολογγίτες καὶ οἱ Μεσολογγίτισσες χωρίσθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους καὶ τοὺς ἀσθενεῖς, ἔδωσαν τὸν τελευταῖον ἀσπασμόν καὶ κατευθύνθηκαν πρὸς τὰ τέσσερα ξύλινα γεφύρια· τὰ γυναικόπαιδα χωριστὰ πρὸς τὸ τελευταῖο πρὸς τὴν θάλασσα γεφύρι ὡς «ἀπέχον περισσότερον τῶν προμαχώνων» τοῦ ἐχθροῦ; Ἀλλὰ οἱ περισσότερες γυναῖκες φοροῦσαν φουστανέλλα καὶ ἦταν ζωσμένες τὴν σπάθη, ἔτοιμες πρὸς τὴν ἔσχατη πάλη· καὶ τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα, τὰ παιδιὰ ἔπαιρναν μαχαίρια καὶ πιστόλια μακρύτερα τῶν χεριῶν τους… 
 

Συνέχεια





Ἱερὰ Ἑλλὰς

Ἱερὰ ἙλλὰςΤέκος Θεοῦ εἶ ὦ Ἑλλάς,
σοφίας θυγάτηρ,
ἀνδρείαν μεδέουσα,
φρονεῖν καὶ λέγειν ἄρειον
διδοίης μοι.

Συνέχεια





Σὲ αὐτὸ τὸ φέρετρο ἀκουμπᾶ ἡ Ἑλλάδα!

Σὲ αὐτὸ τὸ φέρετρο ἀκουμπᾶ ἡ Ἑλλάδα!Ἦταν 28 τοῦ Φλεβάρη τοῦ 1943. Κατοχὴ, πείνα καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ θρηνῇ ἐπάνω στὸ φέρετρο τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ.
Ἡ κηδεία τοῦ ποιητοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ, ποὺ ἔγινε στὸ Α΄ νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, ἐξελίσσεται σὲ μεγάλη ἀντικατοχικὴ ἐκδήλωση, μὲ τὴν συμμετοχὴ χιλιάδων κόσμου καὶ ὁ Ἄγγελος Σικελιανός, νὰ ἀπαγγέλῃ τὸ συγκλονιστικὸ
«Ἠχῆστε σάλπιγγες…»
Συνέχεια





Ἡ σπουδαία Θάλεια Φλωρᾶ…

Ἦταν 17 Ἰανουαρίου τοῦ 1960, ὅταν πέθανε στὴν Ἀθήνα ἡ ζωγράφος Θάλεια Φλωρᾶ-Καραβία.
Γεννήθηκε στὴν Σιάτιστα στὰ 1871 καὶ ἦταν τὸ μικρότερο παιδὶ τοῦ ἱερέως Χριστοδούλου Φλωρᾶ. Ἦταν ἡ πρώτη Ἑλληνίδα τῆς νεώτερης Ἑλλάδος ποὺ ὕψωνε τὸ ἀνάστημά της γιὰ νὰ κατακτήσῃ μία ἐπίζηλο θέση στὸν διεθνὴ καλλιτεχνικὸ στίβο. Στὸ σύνολό τους τὰ ἔργα της ξεπερνοῦν τὰ 2500.

Ἡ Θάλεια Φλωρᾶ-Καραβία στὸ Ἐμὶν Ἀγᾶ κατὰ τὴν πολιορκία τῶν Ἰωαννίνων τὸ 1913.

Ἡ σπουδαία Θάλεια Φλωρᾶ... Συνέχεια