Αἰθροβάτης: αὐτὸς ποὺ περπατάει στὸν ἀέρα, ἢ τὸν αἰθέρα, ποὺ μπορεῖ νὰ περάσῃ πάνω ἀπὸ ποταμοὺς καὶ θάλασσες καὶ νὰ εἰσέλθῃ σὲ ἄδυτα.
Ἕνας πολὺ ὡραῖος ἀρχαῖος ἑλληνικὸς ὅρος Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φρούριον
Τὸ 84% τῶν μὴ καπνιστῶν πεθαίνουν ἀπὸ ἀσθένειες σχετικὲς μὲ τὸ κάπνισμα.
Μήπως ὁ Γεωργιάδης φέρνει χασοῦρες;
Ἔχουμε λοιπὸν συρθεῖ σὲ ἕναν νέο θρησκευτικὸ πόλεμο.
Ἀνήρτησα τὴν πρόσφατη συνέντευξη τοῦ Alain de Benoist, στὸ περιοδικὸ American Renaissance,
Ὁ,τιδήποτε εἶναι νέο ἔχει ἀξία μόνον καί μόνον ἐπειδὴ εἶναι νέο;
διότι πέραν ἀπὸ τὰ ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέροντα ποὺ ἀναφέρει, κυρίως θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ καὶ νὰ σχολιάσω ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ ζήτημα:
Ἡ ἄνοδος τοῦ παλαιοτέρου καπιταλισμοῦ (δηλαδὴ 17ος καὶ 18ος αἰ.) πέραν τοῦ ὅτι «καθόταν» ἐπάνω στὶς παλαιότερες ἀξίες τῆς ἐμπορικῆς κάστας, εἶχε ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ χαρακτηριστικό: τὴν θρησκευτικὴ ὁπτικὴ Συνέχεια
Ὁ,τιδήποτε εἶναι νέο ἔχει ἀξία μόνον καί μόνον ἐπειδὴ εἶναι νέο;
Alain de Benoist: ” Ὅταν κάποιος ἀναφέρεται στὴν νεωτερικότητα (modernity), θὰ πρέπει νὰ δοῦμε τὰ δύο νοήματα τοῦ ὅρου. Τὸ πρῶτο εἶναι γνωστὸ στὸν καθέναν: εἶναι οἱ ἀλλαγὲς τῆς ζωῆς ποὺ ἔρχονται μὲ περισσότερο ὑλικὸ πλουτισμό. Ἀλλὰ ἡ νεωτερικότητα εἶναι ἐπίσης καὶ τὸ προϊὸν μίας ἰδεολογίας ποὺ ἐνεφανίσθη τὸν 17ο καὶ 18ο αἰ. μὲ τὸν Διαφωτισμό. Εἶναι μία ἰδεολογία προόδου, τῆς ὁποίας ἡ βασικὴ ἰδέα εἶναι ὅτι τὸ ἀνθρώπινο εἶδος θὰ εἶναι συνεχῶς καλλίτερο. Τὸ μέλλον θὰ εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ παρὸν καὶ τὸ παρὸν καλλίτερο ἀπὸ τὸ παρελθόν. Γιὰ τὴν ἰδεολογία αὐτήν, τὸ παρελθὸν δὲν ἔχει ἀπολύτως τίποτε νὰ μᾶς διδάξῃ. Τὸ παρελθὸν εἶναι ἕνα νεκροταφεῖο ἀπαρχαιωμένων συνηθειῶν καὶ παραλόγων περιορισμῶν. Συνέχεια
Ἱστορικὸ πλαίσιο συμφώνου συμβιώσεως.
Ἐπειδὴ οἱ ἐντόπιοι “προοδευτικοί” ἰθαγενεῖς δὲν φαίνεται νὰ γνωρίζουν πῶς προέκυψαν τὰ καθρεφτάκια καὶ χάντρες ποὺ τόσο πολὺ τοὺς ἀρέσουν, νὰ ποῦμε καὶ τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τοῦ συμφώνου συμβιώσεως. Πρὸς τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος προέκυψε μία ἀνωμαλία σχετικὰ μὲ τὸν θεσμὸ τῶν κληρονομιῶν, ἐξ αἰτίας ἀλλοτρίων ἀντιλήψεων ποὺ παρείσφρησαν στὶς τότε κοινωνίες (κυρίως τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ καὶ σκανδιναυικοῦ κόσμου). Παρατηρήθη λοιπὸν τὸ γενικευμένο φαινόμενο τῶν ἐκβιασμῶν σὲ νέους ἀνθρώπους ποὺ ἔπρεπε νὰ παντρευτοῦν ὅποιους τοὺς ὑποδείκνυαν οἱ συγγενεῖς τους (συνήθως μὲ μόνον οἰκονομικὸ κριτήριο, μία καὶ τότε εἶχαν παρουσιασθεῖ φαινόμενα νεοπλουτισμοῦ στὸ πλαίσιο τῆς βιομηχανικῆς ἐπαναστάσεως) ἀντὶ αὐτῶν ποὺ ἐπέλεγαν οἱ ἴδιοι, μὲ τὴν ἀπ Συνέχεια





