Γράφει ὁ Γιώργος-Μίλων Παπαφιλίππου
Επιστρέφοντας στις πραγματικές ρίζες μας, πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια στοιχεία που έχουμε ως πνευματική παρακαταθήκη και να ξεκαθαρίσουμε κάποιες σκέψεις μας, οι οποίες αφορούν στον πραγματικό σκοπό κατά την διάρκεια του βίου Μας και στις αλήθειες που κρύβονται μέσα στο νόημά του.
ΠΛΑΤΩΝ, ΙΠΠΙΑΣ ΕΛΑΤΤΩΝ, (ἢ περὶ τοῦ ψεύδους. ἀνατρεπτικός).
Κύριο πρόσωπο τοῦ διαλόγου εἶναι ὁ σοφιστὴς Ἱππίας ὁ Ἠλεῖος, ὁ ὁποῖος κατείχετο ἀπὸ τὸση ἀλαζονεία γιὰ τὴ σοφία του, ὥστε κατὰ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες πρόσφερε τὸν ἑαυτό του σ’ ὅποιον ἤθελε νὰ τὸν ἐρωτᾶ περὶ οἱουδήποτε θέματος. Αὐτὸν ειρωνεύεται ὁ Σωκράτης στὸν διάλογο Πρωταγόρα. Κανένας ἀπὸ τοὺς ἀθλητὲς δὲν εἶχε τοιαύτη πεποίθηση γιὰ τὶς σωματικές του ἱκανότητες, ὅση εἶχε ὁ Ἱππίας γιὰ τὴ διάνοιά του. Βεβαιότατα ἦταν πολύτεχνος καὶ πολυμαθής καὶ σεβαστὸ πρόσωπο ἀπὸ τὸ Σωκράτη, ὁ ὁποῖος, ὅπως ὁμολογεῖ, θέλει νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ τὴ συζήτηση ποὺ ἔχει μαζί του. Δείγματα τῆς πολυτεχνίας του ἦσαν τὰ δικά του ἔργα τέχνης, ἕνα δακτυλίδι, μία σφραγίδα, μία στλεγγίδα καὶ μία λήκυθος, τὰ ὁποῖα ἔφερε μαζί του στὴν Ὀλυμπία. Ἦταν σκυτοτόμος, πλέκτης, ὑφαντὴς καὶ ῥάπτης. Πέραν τῆς φιλοτέχνου κλίσεως ἦταν γνωστὸς ὡς τραγωδοποιός, διθυραμβοποιὸς καὶ λογοποιός.
Συμφωνεῖ ἡ ΝΑΣΑ μὲ τὸν μύθο τοῦ Φαέθοντος:
Δεῖτε στὴν ἐπάνω φωτογραφία, στὸν κόκκινο κύκλο, τὸ ἀποτύπωμα τῆς προσκρούσεως τοῦ (Φαέθοντος) στὴν Κίνα.
ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΕΝΩΝ, 80ab (ἢ περὶ ἀρετῆς, πειραστικός).
Ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα τοῦ διαλόγου εἶναι ὁ Μένων ὁ Θεσσαλός, μορφωμένος στὴ σχολὴ τοῦ ῥήτορα Γοργίου. Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς τῶν μυρίων ποὺ ἀκολούθησε τὸν Κῦρο καὶ μετὰ τὴ νικηφόρο μάχη στὰ Κούναξα δολοφονήθηκε μὲ τοὺς ἄλλους συστρατήγους, Κλέαρχο τὸν Λακεδαμόνιο, Πρόξενο τὸν Βοιώτιο, Ἀγία τὸν Ἀρκάδα καὶ Σωκράτη τὸν Ἀχαιό. Γιὰ τὴν προσωπικότητά του γράφει ὁ φίλος του Ξενοφῶν στὸ ἔργο του Κύρου Ἀνάβασις (Β, vi, 21-29). Ὁ Μένων εἶχε ἀκόρεστη ἐπιθυμία τοῦ πλούτου καὶ τοῦ κέρδους, ἤθελε δὲ νὰ ἔχει φίλους τοὺς πλέον ἰσχυρούς, γιὰ νὰ μὴ δικάζεται σὲ περίπτωση παρανομίας. Ἡ ἐπιορκία, ἡ ἀπάτη καὶ τὸ ψεῦδος ἦσαν προσφιλεῖς μέθοδοί του, γιὰ τὶς ὁποῖες μάλιστα ἐχαίρετο καὶ εὐχαριστεῖτο. Πίστευε ὅτι ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ταυτόσημα τῆς ἠλιθιότητας. Δὲν περιφρονοῦσε τοὺς ἐχθρούς του, ἀλλὰ ἀντίθετα γελοῦσε σὲ βάρος τῶν φίλων του ποὺ τοὺς κατέκλεβε. Φοβόταν τοὺς ἐπιόρκους καὶ τοὺς άδίκους, διότι τοὺς θεωροῦσε καλὰ ὁπλισμένους, ἐνῶ τοὺς εὐόρκους καὶ τοὺς φιλαλήθεις τοὺς θεωροῦσε ἀνάνδρους.
Συνέχεια
Εἶναι ἕν τῶν συστατικῶν τῆς Οὐσίας.
Τὸ ἕτερον συστατικὸν εἶναι τὸ εἶδος ἤ ἡ μορφή, ἥτις μετὰ τῆς ὕλης ἀποτελεῖ τὸ πραγματικὸν Ὄν.
Δὲν πρέπει ὅμως νὰ νοῶμεν τὴν αἰσθητὴν μόνον ὕλην, ἦν ἔχουσι τὰ αἰσθητά.
Διότι καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν διακρίνομεν ὕλην καὶ εἶδος· πχ. Αἱ ἔννοιαι καὶ αἱ προτάσεις εἶναι ἡ ὕλη τοῦ συλλογισμοῦ. Συνέχεια
Ο Γεώργιος Γρίβας με αγωνιστές της ΕΟΚΑ
Την 1η Απριλίου 1955 οι Ελληνοκύπριοι ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα-πατρίδα Ελλάδα. Ο αγώνας τους έληξε με τις «Συμφωνίες Λονδίνου – Ζυρίχης» (19 Φεβρουαρίου 1959), με τις οποίες η Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος.
Το αίτημα των Ελληνοκυπρίων για την αποτίναξη της βρετανικής κατοχής στη Μεγαλόνησο και την ένωση με την Ελλάδα ήρθε δυναμικά στο προσκήνιο το 1950, με το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου (το διοργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου και το 95,7% των ψηφισάντων τάχθηκε υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα) και την εκλογή του Μακαρίου Γ’ ως Αρχιεπισκόπου Κύπρου στις 20 Οκτωβρίου. Ήταν η εποχή που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και η μία μετά την άλλη οι κατακτημένες χώρες επιζητούσαν δυναμικά την ανεξαρτησία τους.
