ΕΚΕΙ ΣΠΟΥΔΑΣΑΝ ΣΑΛΛΑΣ, ΛΑΤΣΗΣ, ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΑΡΑΤΖΑΣ, ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ, ΤΟΥΡΚΟΛΙΑΣ, ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΠ.!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες
Ἄρης. Ὁ θεὸς τοῦ πολέμου.
αρήιος στην ιωνική και αρεύϊος στην αιολική διάλεκτο
Από τα αρχαία χρόνια οι λαοί για να λύσουν τις διαφορές τους κατέφευγαν στην πιο οδυνηρή για τον άνθρωπο πράξη, τον πόλεμο. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία δεσπόζουν δυο μεγάλες πολεμικές επιχειρήσεις: ο δεκαετής Τρωικός πόλεμος και η Αργοναυτική εκστρατεία. Οι Έλληνες λοιπόν έπλασαν έναν θεό, τον Άρη, που προσωποποιούσε αυτή τη φρικτή μάστιγα. Ήταν πάντοτε διψασμένος για αίμα και βασικό του χαρακτηριστικό ήταν η παράλογη μανία και η έλλειψη οποιασδήποτε ευγένειας.
Ο Άρης ανήκε στη δεύτερη γενιά των Ολυμπίων. Ήταν νόμιμος γιος του Δία και της Ήρας. Η αγάπη του να προκαλεί πολέμους και καβγάδες τον έκανε αντιπαθητικό όχι μόνο στους άλλους θεούς μα και στον πατέρα του τον Δία, που δεν έχανε ευκαιρία να τον προσβάλλει και να τον αποκαλεί “αγύριστο κεφάλι”. Τη μεγαλύτερη διαμάχη είχε ο Άρης με την Αθηνά, που ήταν κι αυτή πολεμική θεά. Όμως η Παλλάδα ήταν παράλληλα και θεά της σοφίας, συνδύαζε δηλαδή τη δύναμη με την εξυπνάδα. Γι’ αυτό τις περισσότερες φορές νικούσε και ντρόπιαζε τον πολεμόχαρο θεό. Οι πιο σημαντικές συγκρούσεις ανάμεσά τους έγιναν κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου.
Όπως μας πληροφορεί ο Όμηρος, ο καβγατζής θεός είχε υποσχεθεί στη μητέρα του Ήρα και στην Αθηνά να βοηθήσει τους Έλληνες. Όμως, ξελογιασμένος από την ομορφιά της Αφροδίτης, πέρασε σε μια κρίσιμη στιγμή στην αντίπαλη παράταξη. Για αρκετό καιρό παραστεκόταν στο σημαντικότερο ήρωα των Τρώων, τον Έκτορα, ο οποίος θέριζε τα κεφάλια των Αχαιών, μια και έλειπε από το πεδίο της μάχης ο Αχιλλέας.
Η Ήρα αγανακτισμένη με το γιο της που από μικρός μονάχα προβλήματα της προκαλούσε, έτρεξε στον Δία και του ζήτησε την άδεια να διώξει τον Άρη από τη μάχη, πληγώνοντάς τον. Αυτός δέχτηκε, μια και δε συμπαθούσε καθόλου το γιο του. Αμέσως η Ήρα έστειλε την Αθηνά να τον κανονίσει όπως αυτή ήξερε. Συνέχεια
Οἱ Ἑλληνικὲς Πυραμίδες καὶ οἱ Ἕλληνες Φαραῶ.
Ὁ Ἡρόδοτος μᾶς βεβαιώνει πὼς οἱ ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου τὸν ὁδήγησαν στὰ ἄδυτα τῶν Πυραμίδων καὶ καταμέτρησαν μπροστά του μεγάλη σειρὰ σκαλιστῶν ἀγαλμάτων, 341 γενεῶν, ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς ποὺ κυβέρνησαν τὴν χώρα.
Μᾶς βεβαιώνει ἐπίσης πὼς οἱ Αἰγύπτιοι βασιλεῖς ἦταν ΟΛΟΙ Ἕλληνες, ἐκτὸς ἐλαχίστων.
Τὴν πρώτη μεγάλη πόλη ποὺ ἔκτισαν στὴν Αἴγυπτο οἱ Έλληνες τὴν ἔκτισε ὁ Ἀκτὶς ὁ Ῥόδιος καὶ τὴν ὀνόμασε Ἡλιούπολη, ἐπειδὴ οἱ Ῥόδιοι λάτρευαν τὸν Ἀπόλλωνα – Ἥλιο, ὡς πρωταρχικὸ θεό.
Ἀκολούθησαν οἱ Ἀθηναῖοι μὲ τὴν πόλη Σάιδα, πρὸς τιμὴν τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, ἡ Μέμφις τοῦ Μίνωος, ἡ Πανόπολις πρὸς τιμὴν τοῦ θεοῦ Πανὸς καὶ ἀκόμη 120 πόλεις, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ Ἄβαρις. 
Συνέχεια
Ναζί: Μέ ἐμᾶς ἤ μέ τούς ἄλλους;
Ὑπάρχει ἕνα παλαιὸ ἀνέκδοτο:
“-Λέγε, μὲ ποίους εἶσαι, μὲ μᾶς ἢ μὲ τοὺς ἄλλους;
-Μὲ σᾶς, μὲ σᾶς.
-Ἔχασες, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἄλλοι…”
Μπορεῖς νὰ κατηγορήσῃς τὸν Χίτλερ γιὰ πολλά, γιὰ ἕνα καὶ μόνο πρᾶγμα ὅμως δὲν μπορεῖς νὰ τὸν κατηγορήσῃς: ὅτι σεβόταν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία. Σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀπέβλεπε σὲ μία Εὐρώπη ἐθνικῶν χωρῶν, μὲ σύνορα, ἰδιαίτερες ἐθνότητες, αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία. Αὐτὸ ποὺ οἱ Ναζὶ ἐπιθυμοῦσαν ἦταν ἡ κατασκευὴ μίας ὑπερεθνικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ διάφοροι ἄνθρωποι θὰ ἐνσωματωνόντουσαν βιαίως, εἴτε ὡς “πολίτες” εἴτε ὡς σκλάβοι. Καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ ναζισμοῦ τὸ ’45, ὅπως καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ σοβιετικοῦ κομμουνισμοῦ τὸ ’89, ἦταν ἡ νίκη τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Συνέχεια
Ὅ,τι θέλει ἡ Ἀγγλία;
«Ακόμη πιο σαφής ήταν ο Μεταξάς όταν εξηγούσε τη θέση της Ελλάδας απέναντι στην Αγγλία – και σ’ ό,τι αφορούσε την περιβόητη ουδετερότητα – μιλώντας στις αρχές Μάη του ’40 με το Βρετανό δημοσιογράφο Αρθουρ Μάρτον και ενώ ήδη η Γερμανία είχε εξαπολύσει τον πόλεμο: «Είμεθα ουδέτεροι εφ’ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές, ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης»(«Τα μυστικά αρχεία του Φόρεϊν Οφις», εκδόσεις
«Πάπυρος», σελ. 76).» Συνέχεια
Ὁ μῦθος τοῦ Γανυμήδου.
Λοιπόν:
Ὁ περὶ Γανυμήδους μῦθος ἐμφανίζεται ἀρχικῶς στὰ ὁμηρικὰ ἔπη, καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἰλιάδα (ραψωδία ΧΧ, Θεομαχία, 231-235):
«καὶ τρεῖς γιοὶ ἀπὸ τὸν Τρώα ἄψογοι ἐγεννηθῆκαν,
ὁ Ἀσσάρακος κι ὁ Ἶλος κι ὁ ἰσόθεος Γανυμήδης,
ποὺ ὁ κάλλιστος ὑπῆρξε στοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους μέσα,
τοῦτον οἱ θεοὶ ἅρπαξαν νὰ κερνᾶ κρασί στὸν Δία,
γιὰ τὸ περισσὸ του κάλλος, νά ‘ναι μὲ τοὺς ἀθανάτους»
Πολὺ ἀργότερα ἐμφανίζονται οἱ ἐκδοχές ὅτι ὁ ἀετός τοῦ Διός ἢ ὁ ἴδιος ὁ Δίας τὸν ἅρπαξε, γιὰ νὰ εἶναι οἰνοχόος τῶν Θεῶν, ἐπίσης ὅτι τὸν ἀπήγαγε ὁ Τάνταλος, ὁ Μίνως, ἡ Ἠώς, ἢ ὅτι σκοτώθηκε κατὰ τὴν ἁρπαγή καὶ θάφτηκε στὸν Ὄλυμπο τῆς Μυσίας. Συνέχεια