Ἀφορμὴ γιὰ τὴν σημερινὴ ἀνάρτησι εἶναι μία συζήτησις ποὺ εἶχα μὲ φίλους τὶς τελευταῖες ἡμέρες. Συζητήσεις γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μὲ πολλὰ πρόσωπα, σὲ διαφορετικὲς στιγμὲς καὶ σὲ διαφορετικοὺς τόπους.
Ἐπεξεργαζόμασταν, βάσει τῶν πληροφοριῶν ποὺ διαθέταμε φυσικά, τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους κάποιος μπορεῖ νὰ γίνῃ προδότης ἢ ἧρως.
Κι ὅσον ἀφορᾶ στὸ νὰ μεταμορφωθῇ κάποιος σὲ ἥρωα, εἶναι συνδυασμὸς πολλῶν παραγόντων καὶ σίγουρα καθαρῆς σκέψεως καὶ ἀπεράντου αὐτοσεβασμοῦ.
Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στόν προδότη;
Τί εἶναι αὐτό πού τόν κάνει νά προδώσῃ;
Καί τί προδίδει; Προδίδει αὐτά πού τοῦ ἔμαθαν ὡς ὀρθά ἢὐπερασπίζεται αὐτά πού ὁ ἲδιος θεωρεῖ ὀρθά καί δίκαια;
