
Oἱ Κλέφτες τοὺς δυὸ πρώτους αἰῶνες τῆς τουρκοκρατίας οὔτε ταξικὸ οὔτε ἐθνικὸ ἀγῶνα μποροῦσαν νὰ κάμουν, μὰ οὔτε καὶ ἤξεραν τί θὰ πῇ αὐτό. Ὁ ἀγῶνας τους ἐνάντια στοὺς Τούρκους ἦταν μιὰ ἀπελπιστικὴ αὐτοάμυνα, γιὰ νὰ ζήσουν. ’Ἐξάλλου οὔτε καὶ οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες εἶχαν ὡριμάση, γιὰ νὰ τοποθετήσουν τὸν ἀγῶνα τους μέσα σὲ πλαίσια ταξικὰ ἤ ἐθνικά. Μὰ καὶ σὲ καμμιὰ ἐποχὴ καὶ σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲ μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ ταξικὸ ἀγῶνα τῶν Κλεφτῶν ἤ τῶν Χαϊντούκων, γιατὶ αὐτοὶ δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ κοινωνικὴ τάξις καὶ οὔτε ἔπαιξαν ποτὲ κάποιον ῥόλο ο Συνέχεια
Ἡ πρώτη Ἀφὴ τῆς Ὀλυμπιακῆς φλόγας ἔγινε τὸ 1936 γιὰ τὴν Ὀλυμπιάδα τοῦ Βερολίνου…
Εἶχε αὐτὸ τὸ ἀνήμερο στὰ μάτια
