Τὸ ζήτημα τῆς παρακολουθήσεως μας μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο, ἔχει καταντήσει μάστιγα.
Παραλλήλως «τρέχει» ἡ ὑπόθεσις μὲ τὴν κάρτα πολίτου, εἶτε ἀπὸ τὸ παράθυμο, εἶτε ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα.
Καὶ μέσα σὲ ὅλα δορυφόροι καὶ κινητὰ καταγράφουν κάθε μας κίνησι, ἀκόμη καὶ σκέψι.
Ἐδῶ κι ὁ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ. Πανταχοῦ παρῶν κι αὐτός.
Λιθαράκι ἢ κολόνα τοῦ συστήματος. Καμμία διαφορὰ ἀπὸ τὸν ῥουφιάνο τῆς διπλανῆς πόρτας.
Καμμία σχέσις μεταξὺ τοῦ Κίτσου καὶ τῆς μανδᾶμ!
Οἱ ὁπλαρχηγοὶ μὲ τὸ ὄνομα Τζαβέλλας, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, ἔδωσαν τὸ αἷμα τους πρὸ κειμένου νὰ διασφαλίσουν τὴν πολυπόθητη λευτεριά.
Προέρχονταν ἀπὸ τὸ Σούλι καὶ ὁ πρῶτος τους ἀντίπαλος, ὁ ὁποῖος καὶ τοὺς ἀφάνισε, ἦταν ὁ Ἀλῆ πασᾶς.
Ἀλλὰ δὲν σταμάτησαν ἐκεῖ.
Σὲ κάθε μας ἱστορικὴ στιγμὴ ἔδωσαν τὸ «ΠΑΡΟΝ» καὶ προάσπισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴν λευτεριὰ καὶ τὴν Πατρίδα.
Μεταφέρω μερικὲς χρήσιμες πληροφορίες ἀπὸ τὴν βικιπαίδεια:
Οι Τζαβελλαίοι ήταν παλιά και μεγάλη ελληνική οικογένεια αγωνιστών από το Σούλι.
Τα πιο ονομαστά μέλη της ήταν ο Λάμπρος Τζαβέλλας, ο Φώτος Τζαβέλλας και ο Κίτσος Τζαβέλλας.Γνωστά μέλη
Γιατί σήμερα; Θὰ καταλάβετε…
Η μάχη του Πέτα
Η μάχη του Πέτα το 1822 ήταν μια από τις μεγαλύτερες ήττες που γνώρισαν οι επαναστατημένοι Έλληνες κατά την διάρκεια της Επανάστασης. Η ευθύνη για την ήττα βαρύνει εξ ολοκλήρου τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο αλλά ας δούμε τα γεγονότα από την αρχή.
Όπως και οι περισσότεροι πολιτικάντηδες με την είσοδο του Δράμαλη στην Πελοπόννησο ο Μαυροκορδάτος αποφασίζει να φύγει. Πέρνει μαζί του τα πρώτα τακτικά στρατιωτικά τμήματα της επανάστασης που είχε οργανώσει ο Δημήτριος Υψηλάντης και σε αυτά υπηρετούσαν πολλοί Φιλέλληνες και πάει στο Μεσολόγγι. Καταργεί την τοπική γερουσία και βάζει δικούς του ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά. Μα υπερφύαλος όπως ήταν δεν του έφτανε η πολιτική εξουσία που την έπαιζε στα Συνέχεια
Ἀπὸ τὸν φίλο Πολύδωρο τὸ παρακάτω:
Όρκος Φιλικής Εταιρείας
«Ὁρκίζομαι εἰς τὸ Ἱερὸν Ὄνομά σου, ὦ Ἱερὰ πλὴν τρισαθλία Πατρίς,
ὅτι ἀφιερώνομαι ὅλος εἰς Σέ. Μεταξὺ ἡμῶν καὶ τῶν τυράννων τῆς Πατρίδος μας, τὸ πῦρ καὶ ὁ σίδηρος εἶναι τα μέσα τῆς διαλλαγῆς καὶ τίποτε ἄλλον».
Καλοκαίρι 1814, ὁδὸς Λιαστοτσίνα 24,
Ὀδησσὸς -Οὐκρανία. Συνέχεια
17 Ἰουνίου 1771. Ἐκείνη τήν ἡμέρα οἱ τοῦρκοι γενίτσαροι σκότωσαν (ἔγδαραν ζωντανό) τόν Ἰωάννη Δασκαλογιάννη. Τόν ἥρωα τῆς Κρήτης. Τόν πρῶτο ἐπαναστάτη. Τόν καθαρότερο ἀλλά πιό εὔπιστο ἀπ΄ ὅλους. Ἔτσι, ἐκεῖνος ἔγινε θρῦλος καί πῆρε ἐκδίκησι….χρόνια μετά! Τότε ὑπῆρχαν ἥρωες πού ἐθυσιάζοντο γιά αὐτούς πού τούς ἀκολουθοῦσαν καί γιά τίς ἰδέες τους. Τώρα, μόνον Νενέκοι……
Τό πραγματικό του ὄνομα ἦταν Γιάννης Ἀνδρουλιδάκης ( υἱός τοῦ Ἀνδρέα, δηλαδή). Δάσκαλο τόν ἀποκαλοῦσαν, προφανῶς ἐπειδή ἦταν μορφωμένος. Λίγοι, μορφωμένοι καί πολυταξιδεμένοι, ὑπῆρχαν τούς καιρούς ἐκείνους……..
Σήμερα στὸ Σύνταγμα δὲν ἔπεφτε καρφίτσα. Ἐὰν οἱ δυνάμεις τῆς ἀστυνομίας δὲν εἶχαν δημιουργήσει τόσα πολλὰ προβλήματα στὴν πρόσβασι, πολὺ πιθανόν ὁ κόσμος νὰ ξεπερνοῦσε σὲ ἀριθμοὺς τὸ 1.000.000, ἴσως κι 1.500.000.
Συμφώνως μὲ τὶς περιγραφὲς τῶν κρατικοδιαίτων δημοσιοκάφρων, πρέπει νὰ ἦταν μόλις 150.000. Συμφώνως ὅμως μὲ τὰ μάτια μας (καὶ τὰ φρύδια μας) πρέπει νὰ ἦταν περισσότεροι ἀπὸ 700.000. Μερικὲς φωτογραφίες ἀπὸ τὸ Hellenic Revenge μαρτυροῦν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.
