Σπάρτακος ἀνὴρ Θρᾷξ τοῦ γένους Ἑλληνικώτερος.

Σπάρτακος ανήρ Θραξ του γένους ελληνικώτερος,

ο διασημότερος ‘’αγανακτισμένος’’ της ιστορίας

γράφει ο Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας
Ο Σπάρτακος καταγόταν από το θρακικό φύλο των Μαίδων (ή Μαιδών), το οποίο κατοικούσε στο κεντρικό και βόρειο τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Στρυμόνα, δηλαδή ανατολικά και νοτιοανατολικά της λίμνης Κερκίνης. Το ανυπότακτο αυτό φύλο δεν επιθυμούσε την ένωση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα και επαναστάτησε στην πανελλήνια ένωση, που είχε επιβάλει ο Φίλιππος Β’. Η επανάστασή του κατεστάλη το 340 π. Χ. από τον Αλέξανδρο τον Μέγα, ο οποίος τότε ήταν μόλις 16 ετών. Συνέχεια

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἀμερική.

Βραζιλία.
Ἑλληνικοὶ ἀμφορεῖς, ποὺ ἀνεσύρθησαν ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς θαλάσσης, στὸν κόλπο τοῦ Guanabara, τῆς Βραζιλίας.

Συνέχεια

Ἡ στρατηγικὴ θέση τοῦ βάλτου τῶν Γιαννιτσῶν τὴν περίοδο τοῦ Μ. Ἀ.

      Οἱ Βούλγαροι μετὰ τὴν ἀποτυχία τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ Ἴλιντεν, τὸ 1903, καταδιωκόμενοι ἀπὸ τὰ τουρκικὰ ἀποσπάσματα εὑρῆκαν καταφύγιο στὸ βάλτο τῶν Γιαννιτσῶν. Ὁ Βάλτος αὐτός ἦταν μία ἀβαθῆς λίμνη, ποὺ ἐκτεινόταν περίπου στὸ χῶρο μεταξύ Γιαννιτσῶν – Κρύας Βρύσης – Ἁγίας Μαρίνης – Νησίου – Ν. Μοναστηρίου καὶ Παραλίμνης, καὶ ἐπικοινωνοῦσε μὲ τὴ θάλασσα μέσω τοῦ Λουδία ποταμοῦ.  Αὐτός ποὺ κυριαρχοῦσε στὸν χῶρο τοῦ Βάλτου, μποροῦσε νὰ ἐλέγχει τὶς δύο ἀρτηρίες Θεσσαλονίκης – Βέροιας καὶ Θεσσαλονίκης – Ἐδέσσης, καθῶς καὶ τὰ γύρω χωριά.  Ἡ ἀπέραντη αὐτὴ ἑλώδης ἔκταση καλυπτόταν ἀπὸ πυκνὴ βλάστηση ὑδροχαρῶν φυτῶν καὶ ἰτιῶν, τὰ ὁποῖα ἔκαναν τὸν βάλτο ἀδιαπέραστο. Σύννεφα ἀπὸ κουνούπια σκέπαζαν ὅλη ἐκείνη τὴν ἔκταση, τὰ νερὰ ἦταν γεμάτα βδέλλες καὶ ἡ ὑγρασία σάπιζε τὰ πάντα.
Συνέχεια

Ἡ ἀποκάλυψις τοῦ ἰνδικοῦ θεοῦ Σκάνδα.

Ερευνητές και μελετητές που ασχολούνται με την καταγωγή των αρχέγονων θεοτήτων της ινδικής χερσονήσου, εντρυφώντας στους μύθους, στις παραδόσεις και στα ινδικά αρχαία κείμενα, συγκλίνουν, τελικά, στην ιδιαίτερη σχέση της ινδικής με την ελληνική θεογονία.

Οι ερευνητές, αν και αποδέχονται όλη την υφή των μύθων που χάνονται στο απώτατο παρελθόν,   ωστόσο, δε διστάζουν να συσχετίσουν τους ινδικούς με τους ελληνικούς μύθους διερευνώντας τη σχέση μεταξύ τους, αρχίζοντας από την ιστορική περίοδο. Ένα χρονικό διάστημα, πολύ νεότερο, κατά το οποίο είναι αδιαμφισβήτητη η ποικιλότροπη σχέση μεταξύ του τότε ελληνικού κόσμου και της Ινδίας. Συνέχεια

Ἡ Μυθολογία μας ἤ ἡ Ἱστορία μας…

Ἡ μυθολογία μᾶς κρύβει πολλὰ πράγματα:

Ὁ καθηγητὴς Γεωφυσικὴς τοῦ Πανεπιστημίου Πάτρων, Σταυρὸς Παπαμαρινόπουλος ἔχει ξεκινήσει μιὰ  πολύχρονη ἔρευνα, προκειμένου νὰ ἀποκωδικοποιήσει τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, στηριζόμενος ὅμως, σὲ ἐπιστημονικὲς τεκμηριώσεις καὶ ἐπιχειρήματα.
«Στα Ὁμηρικὰ ἕπη, τὰ ὁποῖα γράφτηκαν τὸν 8ο αἰῶνα, ὁ θεὸς Ἄρης παρουσιάζεται σὲ μιὰ  ἐρωτικὴ σχέση μὲ τὴν Ἀφροδίτη, προκαλώντας τὸν ἐρχομὸ τῶν θεῶν Δία, Ἑρμῆ καὶ Ποσειδῶνα, οἱ ὁποῖοι πετυχαίνουν τὸ παράνομο ζευγάρι ἀκινητοποιημένο στὴν νυφικὴ παστάδα, ὕστερα ἀπὸ τέχνασμα τοῦ συζύγου τῆς Ἀφροδίτης, Ἡφαίστου. Συνέχεια

Ὁ ὑπαρκτὸς τάφος τοῦ Οἰδίποδος.

Ὅλοι οἱ μῦθοι νομίζω κρύβουν ἱστορικὰ γεγονότα:

Ἔχουμε τὴν τραγωδία τοῦ Σοφοκλέους «Ἀντιγόνη».
 Ἡ Ἀντιγόνη ἦταν κόρη τοῦ Οἰδίποδος.
Ὁ Παυσανίας μνημονεύει τοὺς τάφους τοῦ Τυδέως, τοῦ Μελανίππου καὶ τὰ «Οἰδίποδος παίδων Μνήματα».
Ὁ καθηγητής- ἀρχαιολόγος κ. Θεόδωρος Σπυρόπουλος, λέει ὅτι ὁ τάφος τοῦ Οἰδίποδος εὑρέθη κατά τὶς ἀνασκαφές του στὸν λόφο «Μεγάλο Καστέλι» τῶν Θηβῶν. Συνέχεια