Ῥωτᾷ ὁ μέσος πολίτης σήμερα στὸ Ἑλλαδοκαφριστᾶν!!!
Κι ἐλπίζει… Ἀναμένει πὼς ἀπὸ τὴν προανακριτική, ἐὰν γίνῃ κι αὐτή, θὰ προκύψουν ἔνοχοι καὶ τελικῶς ἐπιστροφὴ χρημάτων!!!
Ἄ χὰ χὰ χά….
Ὄχι λοιπόν, δὲν θὰ μποῦν!
Δὲν θὰ μποῦν, ποὺ νὰ κτυπηθοῦμε κάτω!
Καί ξέρετε γιατί δέν θά μποῦν;
Τὰ λεφτὰ ἐδῶ καὶ καιρὸ ἔχουν φύγῃ. Δὲν τὰ προορίζουν γιὰ ἐμᾶς. Τὰ ἔχουν ἤδη «τοποθετήσῃ» κι «ἀσφαλίσῃ» καταλλήλως!
Γιατί διαφωνῶ μὲ τὸν Βάρναλη; Τὸν ὁποῖον ὅμως λατρεύω ὡς ποιητή…
Οἱ Μοιραῖοι, τοῦ Κώστα Βάρναλη:
Μὲς τὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα,
μὲς σὲ καπνοὺς καὶ σὲ βρισιές,
ἀπάνω στρίγγλιζε ἡ λατέρνα,
κι ὅλη ἡ παρέα πίναμε ἐψές.
Ἐψὲς σὰν ὅλα τὰ βραδάκια,
νὰ πᾶνε κάτου τὰ φαρμάκια….
Σφιγγόταν ὁ ἕνας πλάΐ στὸν ἄλλον
καὶ κάπου ἐφτυοῦσε καταγῆς.
Ὢ πόσο βάσανο μεγᾶλο,
τὸ βάσανο εἶναι τῆς ζωῆ!
ὅσο κι ὁ νοῦς ἂν τυραννιέται,
ἄσπρην ἡμέρα δὲν θυμιέται.
Ἥλιε καὶ θάλασσα γαλάζια
Ο πατέρας γέμισε μπροστά στα δύο του παιδιά ένα βάζο με πέτρες.
Tα παιδιά του, τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» και τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».
Αυτός πήρε ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: «Είναι γεμάτο το βάζο;» τα παιδιά απάντησαν: «Ναι, είναι γεμάτο».
Αυτός τότε, πήρε ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να τον αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα Συνέχεια
Ὅπως θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμεθα, κι ὄχι ὅπως μᾶς ἔχουν ὑποχρεωτικῶς ὁδηγήσῃ στὸ νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμεθα.
Κάποια πράγματα, ποὺ φαίνονται τόσο μεγάλα, κι ὅμως εἶναι …μικρὰ σὲ χρόνο… Στιγμές!
Ἄλλως τέ, ὅταν ἀντιλαμβανόμεθα τὸν χρόνο μὲ τὸν δικό μας, ἀτομικὸ τρόπο, σαφῶς καὶ πέφτουμε ἔξω…
Συνέχεια
Τῶν εἰκόνων ποὺ εἴδαμε, τοῦ χρήματος ποῦ χάσαμε, τῶν ὀνείρων μας ποὺ γκρεμίστηκαν…
Κάποιοι ἔχουν ἀρχίσῃ νὰ σηκώνονται, νὰ συνειδητοποιοῦν τὴν ἐξάρτησι καὶ νὰ βγαίνουν σιγὰ σιγὰ ἀπὸ τὸ τέλμα…
Δὲν θὰ τοὺς χαρακτηρίσω ὥς πρωτοπόρους… Ἁπλῶς τυχερούς… Συνειδητοποίησαν λίγο νωρίτερα…
Οἱ ἄλλοι ὅμως, ἀρκετοὶ ἀκόμη, ἐξακολουθοῦν νὰ κρέμονται ἀπὸ τὶς ἁλυσίδες τους…
Ἁλυσίδες ποὺ δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν φτώχεια ἤ μὲ τὴν πείνα ἤ μὲ τὸ κρύο…
Οὔτε μὲ τὴν ἀνεργία… Οὔτε μὲ τὰ κλεμμένα μας ὄνειρα…
Ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν πραγματική μας ταὐτότητα, ποὺ δυστυχῶς χάσαμε…
Κι ἀπὸ τότε ποὺ τὴν χάσαμε γίναμε ἐμεῖς αὐτοὶ ποὺ σέρνονται πίσω ἀπὸ τὶς εἰκόνες καὶ τὰ ἀντικείμενα καὶ ὅλα τὰ ὑλικά, ποὺ μόνον ἀγαθὰ δὲν εἶναι….
