Ἡ ῥάτσα εἶναι λέξις Ἰταλικὴ σημαίνει φυλή· μεταφορικὰ χρησιμοποιεῖται καὶ σημαίνει ἔξυπνος, τετραπέρατος (διαβόλου ῥάτσα)· καὶ ρατσισμὸς εἶναι θεωρία περὶ ἀνωτέρας φυλῆς (ῥάτσας).
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Θέλουμε λοιπόν ἕναν νέον Μέγα Ἀλέξανδρο;
Κι ἐγὼ τὸν θέλω… Μόνον ποὺ ἐγὼ τὸν θέλω γιὰ τελείως διαφορετικοὺς λόγους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν θέλουν κάποιοι ἄλλοι…
Ὄχι διότι τιμῶ λιγότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὴν Ἱστορία μου, ἀλλὰ γιατὶ γνωρίζω πολὺ καλὰ τὸ τὶ σημαίνει ἕνας στρατηλάτης βεληνεκοῦς Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Γνωρίζω τὸν σκοπό του καὶ γνωρίζω τὰ τιμήματα ποὺ θὰ κληθοῦν νὰ πληρώσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Γνωρίζω τὸν πόνο ποὺ θὰ ἀφήση πίσω του. Γνωρίζω τὴν δόξα ποὺ θὰ προπορεύεται τῶν βημάτων του. Γνωρίζω ὅμως ἀκόμη καὶ τὴν εὐθύνη του, ποὺ ἐὰν δὲν τὴν ἀναλάβῃ ἐξ ὁλοκλήρου, πίσω του θὰ μείνουν νέα ῥημάδια, σὰν αὐτὰ ποὺ ἄφησε ὁ προηγούμενος.
Διότι ἄφησε πολλὰ ῥημάδια πίσω του ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Πολλοὶ οἱ ἐπίγονοι καὶ λιγοστὲς οἱ ἱκανότητές τους, ἀναλογικῶς μὲ αὐτὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου. Κι ἀν τὶ καλοῦ ἔσπειραν θάνατο…
Συνέχεια
Χαρά, ὑπερηφάνεια κι ἀνδρεία γιὰ τὸ …«παράλογον»!!!
Ξέρω καλὰ πὼς ὁ θάνατος δὲν νικιέται.
Μὰ ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἡ νίκη, παρὰ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν Νίκη. Συνέχεια
Τὰ δενδρόσπιτα…
Τὰ δενδρόσπιτα, λέει, φανερώνουν ἐνδόμυχα ἀντικοινωνικὸ χαρακτῆρα.
Δωρεὰν μαθήματα Ἱστορίας στὸ Ἀνοικτὸ Λαϊκὸ Πανεπιστήμιο
Ἀπὸ τὸν ἀξιολογότατο Ἱστορικό μας ἐρευνητή, Δημήτριο Μιχαλόπουλο, μὲ γενικὸ τίτλο: «Ἡ Ἑλλὰς στὸν στρόβιλο τῶν διεθνῶν κρίσεων, 1944-1974».
Τὰ μαθήματα, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Ἀνοικτοῦ Λαϊκοῦ Πανεπιστημίου, θὰ γίνουν στὴν ὁδὸ Εὑριπίδου 12, στὸν 4ον ὄροφο (κοντὰ στὴν πλατεία Κλαυμῶνος), τὶς ἐξῆς ἡμέρες:
Χρέος μας τό …«χρέος» ἤ ἡ Ἐλευθερία;
Κάποιαν στιγμή, τὸ 2010, μετὰ τὴν ὑπαγωγή μας στοὺς «μηχανισμοὺς στηρίξεως» (βλέπε καὶ κεκαλυμμένους μηχανισμοὺς ἐπισήμου ἐλέγχου ἤ, ἄλλως, μνημόνια) ξεκίνησε ἕνας ὀρυμαγδὸς δηλώσεων, «ἀντιδράσεων» καὶ κάθε μορφῆς προπαγανδιστικῶν ἐνεργειῶν (κινημάτων), γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ αὐτὴν τὴν νέα, ἀπολύτως μεθοδευμένη, μορφὴ σκλαβιᾶς. Ἐκεῖ ἦταν, ποὺ μὲ πρόσχημα τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς μηχανισμούς, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἔβλεπαν (καὶ βλέπουν) ἤ ἤθελαν νὰ βλέπουν (γιὰ τοὺς προσωπικούς τους λόγους, ποὺ δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως γιὰ τὸ καλό μας), τὸ ἐν λόγῳ πρόβλημα ἐπιδερμικῶς, ἑστίαζαν (κι ἑστιάζουν) μόνον στὴν μερικὴ πλαστότητα τοῦ «χρέους» καὶ οὐδέποτε στὴν ὁλικὴ πλαστότητα τοῦ κράτους ἤ στὴν ὁλικὴ πλαστότητα τῶν νόμων ποὺ τὸ δομοῦν καὶ τὸ ὑποστηρίζουν καὶ τὸ κάνουν νὰ φαίνεται ὡς κάτι ποὺ ὀφείλουμε νὰ ὑπερασπισθοῦμε. Ὅλοι αὐτοί, φανεροὶ καὶ κρυφοί, δουλεύουν μόνον γιὰ νὰ καλύψουν τὴν ἔμμεσο νομιμοποίησιν τοῦ τόκου, ποὺ οὐδὲ ἕνα Σύνταγμα παγκοσμίως ἀναφέρει. Ὅλοι αὐτοί, ποὺ ἀναφέρονται ἐπιλεκτικῶς καὶ μόνον στὴν ἀνάγκη (ἢ μή) ὑπάρξεως τῶν μνημονίων, ὑπερασπίζονται στὴν πραγματικότητα τοὺς τοκογλύφους καὶ τοὺς μηχανισμούς τους. Ὅλοι αὐτοί, ποὺ μᾶς ὑποδεικνύουν τὸ «χρέος» ὡς πρόβλημα, ἀρνοῦνται νὰ ἐμβαθύνουν καὶ νὰ ἀναλύσουν τὴν πραγματικὴ μορφὴ τοῦ ἐν λόγῳ μηχανισμοῦ, εἴτε διότι ἀρέσκονται σὲ ὁπαδοὺς καὶ χειροκροτητές, εἴτε διότι εἶναι ἐντεταλμένοι πράκτορες. Συνέχεια