«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»….

«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»...1Ὁμιλοῦσα μ’  ἕνα καλὸ παιδὶ στὸ Skype ὅσο βράζανε τὰ γάλατα…κι ὄμορφος εἶναι δηλαδὴ καὶ πέφτανε τὰ μπὶπ μπὶπ σὰν βροχή… Σᾶς ἀγνοοῦσα!

Ἔτσι κάνουν τὰ καλὰ παιδιά!

Μετὰ εἶδα, ἀφοῦ τὸν …ξεφορτώθηκα λόγῳ θερμοκρασίας, καὶ ξανὰ κάθησα για τὴν καθημερινή σας ἐπιτήρηση …Σὲ βλέπω Διαβολάκο…ὄχι τώρα λέμε…μετά…ξανάφαγα ψωμάκι ζυμωτὸ καὶ τζιτζίκι…ἐλιές μου τελείωσαν καὶ τομάτες βέβαια νὰ πάνε ὅλα κάτω…κι ἐσένα  Ἰάσωνα σὲ βλέπω…
Ἀφῆστε μὲ ῥέ…
…Νουθετῶ!

Λοιπόν τί σᾶς εἶπα ψές… «Ἂν καὶ θὰ αἰσθάνεσθε τιμητικὴ διάκριση γιὰ μιὰ αἴτηση φιλίας στὸ Facebook, στὸ ἐξῇς νὰ ἀποδέχεσθε προσκλήσεις ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἔχετε συναντήσει ἔστω καὶ μιὰ φορὰ καὶ ξέρετε πὼς ὑπάρχουν…»
Καλὸ ἀλλὰ καὶ ἄκυρον!«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»...2

Μοῦ ἔστειλε ἕνας ἀπὸ τὰ παληὰ μιὰ αἴτηση…
…ῥὲ σεῖς εἶμαι ἀλεποῦ καὶ περιμένω…
Τὶς κάνω χάζι ἐδῶ ποὺ μοῦ ἔρχονται στὸν κῆπο…μοῦ λιγόστεψαν καὶ τὰ σκιούρια…τέλος πάντων…

Μοῦ ἐκανε μιὰ αἴτηση καὶ τήν ἔριξα στὸ καλαθάκι. Γιατί;

Τόν ξέρω ἀπὸ τὰ παληά. Σχολειὸ μαζί! Πρὶν ἀπὸ σαράντα χρόνια καὶ βᾶλε…

Μοῦ τὴν εἶχε ξανακάνει ἀπὸ πιὸ παληὰ καὶ εἶπα ἆσε…Λαμπράκη σὲ θορῷ κι ἐσένα.. Γύρισες ἀπὸ τὸ λιομάζωμα καὶ κουρασμένος λὲς ἂς ξεκουραστῶ μέσα κι ἐγὼ ἐδῶ…

Λοιπόν…Τί μοῦ ἔκανε ὁ τύπος..καὶ θά μοῦ πεῖς ἄκομα θυμᾶσαι καὶ κρατᾶς;

…καὶ βέβαια θυμᾶμαι καὶ κρατῶ καὶ τιμωρῶ μὰ ἔχω ἤδη συγχωρέσει κιὅλας.

Εἶχα μιάν, ἂς τὴν ποῦμε Μαρία, καὶ βγαίναμε στὶς πικροδάφνες λίγο μετὰ τὸ Δημοτικό…καὶ τὰ λέγαμε…ἐντάξει ποῦ  καὶ ποῦ,  κάθε βράδυ σχεδόν, καλοκαιράκι ἀργά, να μὴ μᾶς δοῦν παίζαμε κιὅλας…

Ῥε σῦ μὲ ποιάν βγαίνεις; Ἐγώ; Ναί! Μὲ καμμία! Ἔλα  ῥέ…
…Ἔρχομαι μὰ δὲν…ἐγώ; Ἠταν ἔγκλημα νὰ μαθευτεῖ…καί τὶ θὰ εἶχε ὁ κόσμος νὰ πεῖ!

Στ’ ἀρχίδιά μου; Ὄχι καὶ τόσο τότε…

Λοιπὸν κάπως ἔμαθε, ὁ ἂς τὸν ποῦμε Νῖκος, καὶ μετὰ ἀπὸ μιὰν ἑβδομάδα τὸ πολύ, ἔπαψε ἡ μικρὴ καὶ τσοῦπ ἕνα μεσημεράκι τοὺς εἶδα νὰ πηγαίνουν μαζί!

Ἀαααχά! Γι’ αὐτὸ δὲν μοῦ μιλᾶ ξανά! Ἐντάξει δὲν μέθυσα…μ’ ἔφαγε ὅμως καὶ ἡ περιέργεια ἀλλὰ σὲ κἅνα χρόνο τσακίστηκα καὶ ἐφυγα πρὸς τάς Ἀθήνας. Μὲ πείραξε ὅμως νὰ σᾶς πῶ…Πῶς ἔμαθε…καλὰ ἀπὸ σπιουνιὲς συνηθισμένος, ἀλλὰ καὶ ἡ πράξη τῆς μικρῆς χαμηλοκώλα  θὰ ‘ναι σήμερα…anyway….δὲν τὴν ξέχασα!

Ἤξερα κι ἔμαθα μετά τὶ εἶχε γίνει…τὰ συνηθισμένα παιδιαρίσματα…Μοῦ ‘πε πὼς σὲ πήδηξε, αὐτὸν τόν θέλει ἄλλη…εἶναι κι ἀλήτης τὸ κοπρόσκυλο ὁ μαντραχαλᾶς…
…Ἐντάξει δὲν μοῦ ἔμεινε καὶ κουσοῦρι…μιὰ λιγότερη…ἄλλωστε οἱ περισσότερες πάχυναν …μετὰ εἶναι ποὺ κάπως ἔφτιαξαν…μὰ καὶ στὸ μυαλό…χμμ…ἴσως;
Εὔχομαι τουλάχιστον…«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»...3

Δὲν τὴν ξανάδα τὴν… πῶς τὴν εἴπαμε…γιὰ χρόνια… Ἀπὸ τότε δηλαδή.

Τὸν τύπο τὸν… πῶς ἦταν τ’ ὄνομά του…ἄ ναί, τὸν Νικόλα, τὸν ξανὰ τρακάρησα, μὰ ἔκανα καὶ τὸν Γερμανό…σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχε…καὶ μιὰ φορὰ ἄκομα τελευταίως, ἐκεῖ ποὺ τρώγαμε κάτω ἀπ’ ἕνα πεῦκο ἦταν κι αὐτὸς μὲ μιὰ μικροπαρέα. Καὶ πάλι τὸν Γερμανὸ ἐγώ.
«Πάνε μίλα του!» «Ἆσε μὲ ῥὲ καὶ τρώω ἀχινοὺς παρανόμους ἀπ’ τὴν Μακρόνησο..»
«Ἔλα ῥέ…»
« Ὄχι!»

Τέλος πάντων. Μοῦ ἔστειλλε ξανὰ αἴτηση φιλίας μέσα ἐδῶ.

Τί λές;

Ἔχω μάθει νὰ λέω ΟΧΙ!
Μοῦ πῆρε καιρὸ μὰ ἔμαθα!«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»...4

Δὲν ξεχνῶ καὶ μνησίκακος δὲν εἶμαι.
Ἄλλοι μοῦ ἔστειλλαν χαιρετίσματά ποὺ δεν …ἐν πάσῃ περιπτώσει …Πᾶνε πέτους πὼς σοῦ εἶπα …«Ἐπιστρέφονται»

Νὰ μὲ θυμᾶται οὔτε κἄν θέλω! Μιὰ καὶ δυὸ καὶ ἄλλοι ἀρκετοί.

Ἔτσι εἶμαι, δὲν ἀλλάζω…δὲν πῆγα ὅμως νὰ τοὺς κάνω… ν’ ἀνταποδώσω τὸ κακό…κι οὔτε ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ τὸ βροῦν. Δὲν μὲ νοιάζει.

Ἀπορρίπτεται πάντως ἡ αἰτήση.
Αἰτήσεις ἐπανα… Ἀφῆστε μὲ ῥε νά…

Ἐνας ἄλλος μὲ χαστούκησε πρὶν ἀπό…
Θυμᾶμαι καὶ τὴν ἡμέρα, ὥρα καὶ μὲ ποιὸν ἄλλον τὶς ἐφάγαμε… Ἄδικα!

Ἄ δ ι κ α! Μᾶς διέβαλλαν δυὸ καλοί.
Τοὺς ξέρω. Δεν τοὺς τὸ ‘χω πεῖ ἄκομα!

Καὶ φάγαμε κάτι σκαμπίλες…ἀπ’ ἕνα δεκαοχτάχρονο ποὺ δὲν ἦταν γιὰ γέλια.

Τραύματα κάθε ἄλλο παρά…
Θὰ σοῦ τόν πετύχω ὅμως θέλω σὲ καμμιὰ γωνία κι ἔχω φυλαμένο τό τὶ θὰ τοῦ κάνω…
…Ὄχι βέβαια σκαμπίλα…γιατὶ ἅμα σκαμπιλίσω …ἴσως ἐγώ, νὰ ..Πᾶρτε καὶ τὸ 199 γι’ ἀσθενοφόρο ….Ἄλλο τοῦ ‘χω φυλαγμένο.

Τὰ κινεζάκια ἔχουν ἔνα καλό, ποὺ λέν… Ἂν εἶσαι ὑπομονετικὸς καὶ κάτσεις στὴν ὄχθη στὸ ποτάμι…ὄμορφα κι ὡραία…. θὰ δεῖς…δὲν ξέρεις πότε…θὰ δεῖς ὅμως τὸ πτῶμα τοῦ ἐχθροῦ σου νὰ περνὰ μαζὶ μὲ τὸ ῥεῦμα…

Ἐχθροὺς δὲν ἔχω. Πτώματα δὲν περιμένω.

Ὑπομονετικὸς ὅμως εἶμαι!

Μοῦ στέλνει ἕνα φίλος νὰ νοιαστῶ γιὰ τὸ νερὸ τῆς πατρίδος!

Στ’ ἀρχίδιά μου; Δέν… δὲν λέω…μὰ ὅταν σᾶς τὰ ἔλεγα βαρούσατε στὴν λιακάδα.

Ἀφήσατε τοὺς βόθρους σας νὰ πνίξουν τὰ πηγάδια!

Πιεῖτε τώρα…Πόσες φορές ἐμάλλωσα ἄκομα καί μέ τούς δικούς μου…μὲ ἀντιμετώπησαν…μ’ ἕνα ἁπλό… «…Ἐλᾷ ῥέ!»
Ὅλοι μαζὶ καὶ κάποιοι ….ἀριστερόστροφοι …Ἔδω δὲν εἶναι Ἀμερική, μὲ σαρκασμὸ αὐτό.

Τώρα φίλοι μου σειρά μου εἶναι νὰ σᾶς πῶ…Στ’ ἀρχίδιά μου…τὸ δικό μου πάντως εἶναι καθαρό…Ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς καθήμενος!

Ἐγὼ πάντος ὅταν ἔρχομαι ἐκεῖ…καὶ τὴν μπύρα ποὺ πίνω τὴν ἐξετάζω, τὸν οἶνο, καὶ τὸ νερὸ ἀπ’ ὄξω….Pelegrino..ἃ ναὶ καὶ Perrier σὲ γυάλινες φιάλες!

Ἔχω κάτι καὶ γιὰ κάποιο ἄτομο…

Τὸ σχεδιο Ἀνῶν, τῶν δέκα (ὁλογράφως) χιλιάδων σελίδων τὸ ἔδωσαν σὲ κάποιον ἱκανὸ γιὰ νὰ διαβάσει…καὶ ἀμερόληπτος ἦταν ἐπίσης.

Στρατηγικοὺς καθηγητὲς ἔχουμε πολλούς…Ἐνας ἦταν ὁ Ἱκανός!

Οἱ ἄλλοι ἁπλᾶ θέλουν νὰ περάσουν μὲ τὴν σειρά τους κάποια μηνυματάκια ποὺ εἶναι αἰσχρά. Ἀναλύσεις κάνω κι ἐγώ.

Ὅμως ἔτσι ἦταν καὶ θὰ εἶναι γιὰ πάντα…

Πὼς …ὅσο κι ἂν τονιστεῖ τὸ… «μόνιμοι ἐχθροὶ καὶ φίλοι δὲν ὑπάρχουν» κι ὅτι πρέπει νὰ ἀναθεωροῦμε καταστάσεις…Σωστὸ αὐτό…

Ἕνα εἶναι ὅμως τὸ βέβαιον…

Πῶς μόνιμοι φίλοι δὲν ὑπάρχουν κι ὅσο γιὰ τοὺς «ἐχθρούς»….

…αὐτοὶ θὰ εἶναι πάντα μον ιμοι! Οἱ ἐχθροὶ ἐννοῶ.

Ἑλλάδα μὲ τὴν τουρκιὰ μὴ τὸ ψάχνετε…Σεβασμὸς ἴσως ναὶ καὶ τὸν ἀναζητὼ μὰ «φίλοι» Οὐχί!

Οἱ Ἀμερικανοὶ κατέστρεψάν τὶς μεγαλες οἰκονομίες τοῦ κόσμου τότε…σήμερα τάχα μας, τάχα μας, εἶναι φιλαράκια…ἄλλα τίς!

Ποτέ! Ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου κοιττάζει πὼς θὰ βγάλει τὰ μάτια.

Νὰ μαθαίνετε ἀπὸ τὸ ζωϊκὸ βασίλειο…ὕαινες καὶ λιοντάρια…μαζὶ στὸ κυνήγι μιᾶς ζαρκάδας μὰ ὑπάρχει ἀλληλοσεβασμός…Ξερει ποιὸς καὶ πότε θὰ φάει πρῶτος.

Μὰ ζαρκάδα κι ὕαινα «φίλοι» ποτέ, τὸ ἰδιο καὶ τὴν λιοντάρα…συνήθως αὐτὴ θερίζει ὁ ἄλλος κάθεται καὶ τρώει πρῶτος…ὅπως μᾶς ἔμαθαν ἐμᾶς…

…’σεῖς ἐξακολουθῆτε…ἂν θέλετε νὰ πᾶνε τὰ πράγματα μπροστὰ βάλτε καμμιᾷ φορᾷ τ’ ἀντράκια σας νὰ πλύνουν καὶ τὰ πιάτα…ἂν τὸ καταλάβαιναν κι ἀπὸ μοναχοὶ τοὺς θὰ εἴχαμε ἤδη ξεκινήσει.

Ποια, ποιός ἔχει σειρά;

Ἔχω περίπου μιὰν ὡρούλα.
…Ἄ, ναὶ ν’ ἀνάψω κι ἕνα ἀπὸ τὰ κομμενοκρυμμένα…μ’ ἕνα δὲ γίνεται δουλειά.

Εἶχα καὶ κάποια ἀποφθέγματα… Ἄλλη φορά…
Ὄχι ὅλα μαζεμένα.

Σημείωση:
Μιὰ γιὰ ὅλα:
…Ζωϊκὸν Βασίλειον…Πηγάδι βόθρος…Πηνειὸς Θεσσαλικὸ ἕνας ἄλλος βόθρος, ποὺ τρέφει τὰ ζαρζαβατικά σας ἐκεῖ…καὶ στὸ τέλος τὸ ἄλλο δὲν ξὲρω πῶς  βρέθηκε ἐκεῖ…ἔδω δηλαδή…
Βρὲ μπᾶς σὲ καλό μας!

Ἀβραὰμ Ἀτταλιάδης

(Visited 122 times, 1 visits today)




Leave a Reply