Οἱ χαλύβδινοι κανόνες τοῦ πολιτικοῦ γίγνεσθαι

Οἱ χαλύβδινοι κανόνες τοῦ πολιτικοῦ γίγνεσθαι καὶ οἱ συνέπειες τῆς τηρήσεώς τους.

Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Τὸν δημόσιο βίο τῶν ἀνθρώπων διέπουν κανόνες – «νόμοι» κατὰ τὴν μαρξιστικὴ φρασεολογία. Εἶναι λάθος -ὀλέθριο μάλιστα- τὸ νὰ νομίσῃ κάποιος πὼς οἱ κανόνες αὐτοὶ «εἶναι γιὰ πέταμα». Κάθε ἄλλο! Ἐπειδὴ ὅμως, ὅπως ἐτόνισε καὶ ὁ Δημήτρης Χατζής, «ἀλέθεται [καθημερινὰ] ὁ ἄνθρωπος μὲ τοῦτο καὶ μὲ ἐκεῖνο καὶ τὸ ἄλλο καὶ δὲν προλαβαίνει νὰ πάρῃ χαμπάρι τὸ τί γίνεται γύρω του», καλὸ εἶναι νὰ θυμηθοῦμε τὸν βασικό, τὸν χαλύβδινο κανόνα, ποὺ ἀπαρέκκλιτα ὀφείλει νὰ τηρῇ ὁποιοσδήποτε ἀπευθύνεται σὲ πλήθη∙ συγκεκριμένα:
Συνέχεια





Γιατί μᾶς ζαλίζουν μέ τό «Ὅλοι μαζὺ μποροῦμε»;

«Ὅλοι μαζὺ μποροῦμε»…
Καὶ ἄλλα τέτοια, πολλά, εὐτράπλεα καὶ γραφικά…

Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Τὸ ἀνωτέρω -δῆθεν- ὑπὲρ τῆς «Ἐθνικῆς Ἑνότητος» σύνθημα εἶχε πρωτολανσαρισθῆ, ἐὰν θυμᾶμαι καλά, περὶ τὶς ἀρχὲς τῆς «ἐποχῆς τῶν μνημονίων». Τότε, πράγματι, ἦταν ὁ καιρὸς κατὰ τὸν ὁποῖο οἱ «εἰδήμονες» ἀφ’ἑνὸς «προφήτευαν» πὼς ἡ Ἑλλὰς ἔμελλε ταχύτατα νὰ ξαναπέσῃ στὴν πολὺ δύσκολη ἐποχὴ τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 (πῶς τὸ ἤξεραν;) καί, ἀφ’ἑτέρου, πρότειναν τὴν τόνωση τοῦ -κατ’αὐτοὺς μελλοθάνατου- Ἑλληνικοῦ Λαοῦ μέσῳ… διαλέξεων γιὰ τόν… Βενιζέλο καὶ τοὺς ἐπιγόνους του ποὺ εἴχαν καταφέρη «νὰ κάνουνε τὴν μικρή, φτωχὴ καὶ ταπεινωμένη Ἑλλάδα, Μεγάλη Δύναμη τῶν δύο ἠπείρων καὶ τῶν πέντε θαλασσῶν».

Τὸ κόλπο μὲ τὶς διαλέξεις (!) δὲν ἔπιασε, ἐπειδὴ ὄχι μόνο ἤταν, ἀλλὰ καὶ προδήλως φαινόταν κοροϊδία τεραστία. Ὁπότε… τσοῦπ… ἀνεφάνη (ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ παλαιότεροι) τὸ slogan «Ὅλοι μαζὺ μποροῦμε», μέσῳ τοῦ ὁποίου γινόταν ἐπίκλησις στὸν «ἔμφυτο πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων», μὲ σκοπό, ἐξυπακούεται, τὴν «ἀποτροπὴ τῶν συμφορῶν ποὺ ἐλλοχεύουν, ὁποτεδήποτε ἐκδηλώνονται τάσεις διχαστικὲς στοὺς κόλπους τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους».
Συνέχεια





Τὸ μακρὺ χέρι τῆς ἀποχῆς

Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Ἱστορικὴ ἀνασκόπησις καὶ μελλοντολογικὴ προοπτικὴ

Ὄλβιος ὃς Ἱστορίης ἔσχε μάθησιν, ἔλεγαν οἱ Ἀρχαῖοι μας∙ καὶ ἐπειδὴ σπανίως τὰ ῥητὰ τῶν Ἀρχαίων, Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων, ἀποδεικνύονται ἀναληθῆ, θὰ ἀρχίσω τὴν διήγησή μου μὲ ἀναφορὰ ἱστορικοῦ χαρακτήρος. Συνέχεια





Μητσοτάκης καὶ ἄκρα δεξιὰ

Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος

Ἀδιαλείπτως ἐμμένοντας στὸ πατρογονικὸ ἔθος, εἶχα ξυπνήσει λίγο μετὰ τὴν ἀνατολή∙ καὶ ἔτσι, κατὰ τὶς 8:00΄ τὸ πρωὶ εὑρισκόμουν στὸ κατώφλι βιβλιοπωλείου, μὲ τὸν ἰδιοκτήτη τοῦ ὁποίου εἶχα ἤδη συνεννοηθῆ νὰ παραλάβω ὡρισμένους τόμους…

Φεῦ! Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο! Τὸ ἦθος τῆς πασοκοσυριζαιϊκῆς Ἑλλάδος δὲν ἔχει κάποιαν σχέση μὲ ἐκεῖνο τῆς Πατρίδος μας τῶν μέσων τοῦ Κ΄ αἰώνα. Ὁ φίλος βιβλιοπώλης ἀπουσίαζε βέβαια – καὶ ὅταν προσεπάθησα νὰ ἐκμαιεύσω ἐξήγηση τῆς –θεωρητικῶς ἔστω- ἀνεξήγητης ἀπουσίας του, ἐνεὸς διεπίστωσα ὅτι μόνο οἱ ὁδοκαθαρίστριες ἤσαν πρόσφορες σὲ συζητήσεις ἑρμηνευτικὲς τοῦ φαινομένου. «Τρελλός εἶσαι;», μοῦ εἶπε μία ἀπὸ τὶς συμπαθέστατες βιοπαλαίστριες. «Ἐὰν σοῦ εἶπε στὶς 8:00΄, τυχερὸς θὰ εἶσαι, ἐὰν τηρήσῃ τὸν λόγο του καὶ ἔλθῃ κατὰ τὶς 9:15΄». Συνέχεια





Ὥρα νὰ παύσουμε νὰ εἴμαστε θύματα

Ὑπάρχει μία κραυγαλέα περίπτωσις στὰ δικαστικὰ δεδομένα, ποὺ ἂν καὶ ὁ ἀδικούμενος δικαστικῶς ἐδικαιώθη, ἐν τούτοις οὐδέποτε ἐφηρμόσθησαν οἱ δικαστικὲς ἀποφάσεις. Πρόκειται γιὰ τὸν καθηγητὴ Ἱστορίας Δημήτριο Μιχαλόπουλο, ποὺ ἐπὶ πλέον μὲ τιμᾶ μὲ τὴν προσωπική του φιλία, ἐδῶ καὶ χρόνια.

Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη  θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση  κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή  έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής εκθέσεως που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή  και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος. Συνέχεια





Θά ψηφίσουμε τί;

Δὲν ἔχω, ἐδῶ καὶ πάρα πολὺν καιρό, πρόβλημα μὲ τὶς πολιτικο-κομματικὲς ἀπόψεις τῶν συμπατριωτῶν μου. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, ἐκτὸς ἀπὸ ἀπόψεις, ποὺ συνήθως στερῶνται γνώσεων κι ἐπιχειρημάτων, ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν ἀτομικό τους δικαίωμα. Ἔχω ὅμως πρόβλημα μὲ τοὺς φανατισμούς, τὶς παρά-πληροφορίες καὶ τὶς ἀκρότητες. Ἔχω πρόβλημα μὲ κάθε ἕναν καὶ κάθε μία ποὺ ὑπὸ τὴν σκέπη μίας «ἰδεολογίας» μᾶς ζαλίζουν τὰ …μέζεα νυχθημερόν, μὴ ἀντιλαμβανόμενοι πὼς ἀπὸ ἀρχῆς ἔως τέλους ὅλα αὐτὰ ποὺ διακινοῦν καὶ διατυμπανίζουν πάσχουν καὶ κυρίως, τώρα πιὰ ποὺ ὁ κόσμος ἀρχίζει νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸν μῦθο τῶν κομμάτων, ἐνοχλοῦν. Ἀρνοῦμαι ἐν ὀλίγοις τὸν κομματικὸ προσηλυτισμό, ὅπως ἐπίσης ἀρνοῦμαι γενικῶς κάθε εἴδους προσηλυτισμό. Μπορεῖ κάποιος νὰ διατηρῇ τὶς ἀπόψεις του, νὰ παρουσιάζῃ τὰ ἐπιχειρήματά του, ἐὰν ὑφίστανται, ἀλλὰ νὰ μᾶς ἀφήνῃ στὴν ἡσυχία μας καὶ νὰ μὴν θέτῃ ὡς στόχο ζωῆς του τὸ νὰ μᾶς …«ἀλλάξῃ μυαλά». 
Αὐτὰ γενικῶς.
Εἰδικότερα μπορεῖτε νὰ διαβάσετε καὶ τὸ ἐξαιρετικὸ κείμενον τοῦ κου Μιχαλοπούλου:

Ἐμεῖς τί κάνουμε;

Συνέχεια