Ἡ Μαρούλα τῆς Λήμνου μᾶς ἔχει ἀπασχολήσει ἐπίσης στὸ παρελθόν (ἐδῶ).
Τὶς ὑπόλοιπες ὅμως ἡρωΐδες μας τὶς παρουσιάζει μὲ μοναδικὸν τρόπο ὁ Γιῶργος Λεκάκης.
Τὸν εὐχαριστοῦμε ἀπὸ καρδιᾶς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὸ ἡμερολόγιον
13 Δεκεμβρίου 1943. Ὁλοκαύτωμα Καλαβρύτων
13 Δεκεμβρίου 1943 ξημερώματα κτυπούν οι καμπάνες της μητρόπολης και καλείται με αυστηρές διαταγές ο πληθυσμός σε συγκέντρωση στο δημοτικό σχολείο, έχοντας μία κουβέρτα και τρόφιμα μιας ημέρας. Οι Γερμανοί διαχωρίζουν τα γυναικόπαιδα από τους άνδρες άνω των 14 ετών.
Οι άνδρες οδηγούνται στη ράχη του Καπή, χώρο αμφιθεατρικό, από όπου θα ήταν αναγκασμένοι να βλέπουν τα σπίτια της πόλης τους, μαζί με το σχολείο, όπου βρίσκονταν οι οικογένειές νά καίγονται. Σαδισμός!
Ο Διοικητής του γερμανικού αποσπάσματος τους καθησυχάζει λέγοντας πως στο… λόγο Συνέχεια
Ξάνθιππος ὁ Λακεδαιμόνιος.
Πρόσωπα ποὺ «ἐχάθησαν» μέσα στὴν ταχύτητα τῶν γεγονότων.
Ἥρωες ποὺ ἐπετυχαν κάτι σημαντικὸ γιὰ τοὺς συνανθρώπους τους.
Ξεχασμένοι σχεδὸν ἀπὸ ὅλους…
Ποὺ ὅμως ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ θυμόμαστε καὶ νὰ θαυμάζουμε.
Ἡ «ἐκτέλεσις τῶν ἕξ». (σὰν σήμερα)
Ἡ μικρασιατικὴ ἐκστρατεία γνωρίζουμε πῶς ξεκίνησε. Σαφῶς καὶ δὲν ἦταν ὑποκινητὴς καὶ ἐμπνευστής της ὁ Γούναρης.
Τὰ λάθη του ἀρκετά. Ἀλλὰ ὄχι ἄξια γιὰ νὰ τὸν στείλουν πρὸς ἐκτέλεσιν.
Ὑπῆρξαν πρόσωπα πολὺ περισσότερο ὑπεύθυνα.
Παράδειγμα τέτοιο, ὁ Βενιζέλος.
Ὄχι γιὰ τὴν ἐκστρατεία ἀλλὰ γιὰ τὴν στιγμή. Διότι εἶχε τὴν μελέτη, τὴν ἔρευνα καὶ τὴν πρότασι ἕτοιμη, πολλὰ χρόνια πρὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐκστρατείας ἀπὸ τὸν Μεταξᾶ. Ἡ δική του ἀτολμία ὁδήγησε στὴν ἐκ τῶν ὑστέρων ἔναρξί της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δοθῇ στὴν Τουρκία ἡ εὐκαιρία νὰ πρὸ ἑτοιμαστῇ καὶ νὰ λάβῃ μεγάλη βοήθεια ἀπὸ χῶρες ποὺ πλέον εἶχαν καὶ τὸν χρόνο καὶ τὸ χρῆμα καὶ τὴν ὑποδομὴ νὰ τὴν στηρίξουν.
Ἡ ἰταλικὴ κατοχὴ στὴν Ἑλλάδα.
Τρεῖς κατοχὲς, τέσσερις κατακτητές.
Ὁ ἕνας μόνον «ἐδικαιοῦτο» τὴν θέσι τοῦ κατακτητοῦ. Ὁ Γερμανός. Οἱ λοιποί, Βούλγαροι, Ἀλβανοὶ καὶ Ἰταλοὶ ἁπλῶς ἔβγαλαν τὰ ἀπωθημένα τους. Οἱ Ἀλβανοὶ γιὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους, ποὺ οὐσιαστικῶς ἔκρυβαν καὶ κρύβουν ἐπεκτατισμό. Οἱ Βούλγαροι ὁμοίως, σύν φυσικὰ τὸ ἄσβεστό τους μῖσος λόγῳ τῆς ἦττας τους στοὺς Βαλκανικούς. Καὶ τέλος οἱ Ἰταλοὶ ποὺ πάντα μᾶς θεωροῦσαν ὑποτελεῖς τους κι ἐπαρχία τους.
Συνεπῶς;
Συνεπῶς ἁπλῶς οἱ Γερμανοὶ γιὰ νὰ ἐξοικονομήσουν δυνάμεις, γιὰ τὸ ἀνατολικὸ μέτωπο, μᾶς φόρτωσαν κάθε καρυδιᾶς ὑπάνθρωπο γιὰ νὰ μᾶς ἀστυνομεύῃ. Ὄχι διότι ἦταν καλλίτεροι. Ἀλλὰ εἶχαν ἄλλες, πλέον ἐπείγουσες ἐνασχολήσεις.
Ἀργότερα τοὺς μάθαμε κι αὐτούς. Κι ἀπὸ τὴν καλὴ κι ἀπὸ τὴν ἀνάποδη.
Εγκλήματα πολέμου των Ιταλών στην Ελλάδα 1941-43
Του Ιωάννη Κωτούλα*
Η παραμονή του ιταλικού στρατού στην Ελλάδα ως δύναμης κατοχής συνήθως αντιμετωπίζεται από την ιστοριογραφία, αλλά και από τη συλλογική αντίληψη, ως μία φάση σχετικά ήπιας συμπεριφοράς των κατοχικών στρατευμάτων έναντι του ελληνικού πληθυσμού. Στην πραγματικότητα η εικόνα αυτή αποτελεί σε μεγάλο βαθμό περισσότερο μεταπολεμική κατασκευή, Συνέχεια
Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπᾶνες βροντερές…..
Σήμερα ὁ Νετάκιας θὰ μᾶς κάνῃ λίγο νὰ θυμηθοῦμε τὰ παλαιά.
Μίαν ἄλλην Κατοχή, ἕναν Θάνατο καὶ ἕναν Ὕμνο.
Ἔχει δίκαιον.
Πολλὰ τὰ κοινά σημεῖα…
Μόνον ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουμε τὸν ποιητή. Στὴν θέσι του κάποιοι πασχίζουν νὰ κηδέψουν τὴν Ἑλλάδα.
Θρῆνος τότε… Θρῆνος βαρύς… Θρῆνος ἀπέραντος…
Καὶ μετὰ μία Ἀνάστασις… Ποὺ ὅμως ἢθελε κι αὐτὴ τὸν χρόνο της γιὰ νὰ φθάσῃ!
Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες λοιπόν! Καμπᾶνες βροντερές! Ἔτσι πρέπει! Ὁ Πόλεμος ἔφθασε! Καὶ θὰ νικήσουμε!