Δέν ξέρετε τί γίνεται μέχρι αὔριο. Ἀπό τούς ἀχρήστους πού εὑρίσκονται στήν «κυβέρνησι» καί τούς 300 πού εὑρίσκονται στό ἑλληνικό κοινοβούλιο ὅλα νά τά περιμένῃ κανείς. Κυρίως ἀπό τόν λαομίσητο πού προσποιεῖται ὅτι μᾶς κυβερνᾶ. Καί κουρεμένοι καί πτωχευμένοι καί ὑπό γερμανικήν κατοχήν….Μόνο γιά γέλια δέν εἶναι ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὸ ἡμερολόγιον
Ὀνήσιλος ὁ Σαλαμίνιος.
Ἄλλος ἕνας Ἕλλην …«ἀνύπαρκτος»!
Γράφει ὁ Αἴας.
Ὄχι ὅμως μόνον ξεχασμένος. Δολοφονημένος ἀπὸ προδοσία!!!
Σαράκι κι αὐτό ὅμως… Ἀπέραντο!
Τὸν Αἴαντα ὅμως τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὰ ἐξαιρετικά του ἀφιερώματα.
Στην Ιωνική γη καίει η φωτιά της επανάστασης κατά της Περσικής τυραννίας. Οι Ίωνες μαζί με τους Αθηναίους καίνε τις Σάρδεις, την πρωτεύουσα της σατραπείας που πήρε φωτιά σαν ένας τεράστιος πυρσός, μιας και όλη η πόλη ήταν ξύλινη. Καθώς τα ερείπια των Σάρδεων καπνίζουν, οι Πέρσες στέκουν άπραγοι και σαστισμένοι από την καταστροφή.
Κατά το έτος 499 π.Χ. στην Σαλαμίνα της Κύπρου, υπάρχει ένας άνδρας που είναι έτοιμος να αντισταθεί στους βάρβαρους της Ασίας. Είναι ο Ονήσιλος, ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Σαλαμίνας, Χέρσιου. Την βασιλεία όμως, έχει ο Γόργος, ο πρωτότοκος γιος του. Ο Ονήσιλος προσπαθεί να πείσει τον αδελφό του να συμπαραταχθεί με τους αδελφούς Ίωνες στον υπέρ πάντων αγώνα, εναντίον του κοινού εχθρού. Ο Γόργος, από δειλία ή από καιροσκοπισμό δεν δέχεται την γνώμη του αδελφού του. Τα δυο αδέλφια διαπληκτίζονται έντονα υποστηρίζοντας με Συνέχεια
«Βούλγαρος νὰ μὴ μείνῃ!»
Ἕνα μικρὸ ἀφιέρωμα στὸν Παῦλο Μελᾶ.Μικρό, διότι ἀδύνατον νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνταποδώσουμε, στὸ ἐλάχιστον, ὅσα ἐκεῖνος ἔπραξε, ἐμμένοντας ἔως τοῦ τέλους του στὶς ἰδέες του καὶ στὶς ἀρχές του.
Καί, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύει ὁ καθείς…
…αὐτὰ τὰ πρόσωπα, ποὺ πεθαίνουν γιὰ τὶς ἰδέες καὶ τὶς ἀρχές των, εἶναι καὶ τὰ μόνα πού, σύσσωμος ἡ Ἀνθρωπότης ὀφείλει νὰ τιμᾶ, διότι αὐτὰ καὶ μόνον αὐτὰ τὸ δικαιοῦνται… Καὶ τὸ δικαιοῦνται διότι, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν συμφωνοῦμε ἢ διαφωνοῦμε μὲ τὶς θέσεις των, ἕνα εἶναι βέβαιον: ὁ σκοπὸς εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸ πρόσκαιρον τοῦ βίου!
Με κατάνυξη και παρουσία δεκάδων πολιτών, Δημοτικών Συμβούλων, ανθρώπων από τον πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό χώρο της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε την Κυριακή η επιμνημόσυνη δέηση, στο πλαίσιο του εορτασμού του Μακεδονικού Αγώνα, στο ναό του Αγίου Ελευθερίου, στο Δήμο Παύλου Μελά.Η δέηση έλαβε χώρα παρουσία του Δημάρχου Διαμαντή Παπαδόπουλου και πλήθους δημοτών. Από την πλευρά του, ο κ. Παπαδόπουλος ανέφερε «Η επέτειος μνήμης του μάρτυρα της Μακεδονικής ελευθερίας Παύλου Μελά, γνωστού και ως καπετάν Μίμης Ζέζας, αποτελεί σημείο αναφοράς για τη νεότερη ελληνική ιστορία και εθνική γιορτή για κάθε πολίτη. Το θάρρος, η αυτοθυσία, η περηφάνια, η αποφασιστικότητα και η έντονη αγωνιστική συνείδηση που τον αναγνώριζε, είναι αναγκαία χαρακτηριστικά για κάθε Έλληνα, στην δύσκολη περίοδο που διανύουμε.
Αισθάνομαι περήφανος που ο νέος Καλλικρατικός Δήμος, τον οποίο έχω την ευλογία να διοικώ, φέρει την επωνυμία ενός μεγάλου Έλληνα οραματιστή, ενός πατριώτη που θυσίασε την ζωή του στον βωμό της ελευθερίας και της εθνικής ολοκλήρωσης. Αισθάνομαι περήφανος που το πρώην στρατόπεδο, που έφερε το όνομά του, αποδόθηκε στον Δήμο μας και θα αποτελέσει ένα έργο πνοής και δημιουργίας για τις Δυτικές Συνοικίες. Ο Παύλος Μελάς οραματίστηκε μια Ελλάδα Συνέχεια
Γιὰ τὸν Ξενοφώντα δὲν γράψαμε…
Μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα παρουσίασις ἑνὸς σημαντικοῦ ἔργου τοῦ Ξενοφῶντος.
Ο Ξενοφών και ο εσωτερικός εχθρός
Ὁ Μιλτιάδης.
Θὰ ἦταν καλὸ κάπου κάπου νὰ ῥίχνουμε μίαν ματιὰ στὴν ἱστορία μας. Ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς διδάξῃ.
Ἡ ἱστορία γιὰ παράδειγμα τοῦ Μιλτιάδου…
Πῶς ἔζησε καὶ πῶς πέθανε!
Ἕνα ἄλλο Ἑλλαδοξεφτιλιστάν καὶ τότε;
Ὄχι ἀκριβῶς.
Ἁπλῶς ἡ …κεκτημένη ταχύτης τῆς δημοκρατίας, ἢ ὀρθότερα τῆς ὀχλοκρατίας.
Ἡ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου.
Μία στιγμὴ σταθμὸς στὴν ἱστορία μας. Μία ναυμαχία ποὺ καθώρισε τὴν ἔκβασι τοῦ πολέμου καὶ τὶς συνθῆκες τῆς ἐλευθερίας. Μία ναυμαχία ποὺ ξεκίνησε κατὰ …λᾶθος ἀπὸ ἕναν τυχαῖον κανονιοβολισμό.
Ὁ Γέρος μας στὴν φυλακή ὅταν ἔφθασε ὁ Ἰμπραήμ. Μαζὺ μὲ τὸν Πλαπούτα. Οἱ περισσότεροι τίμιοι ἀγωνιστὲς ὑπὸ διωγμόν. Ὁ Καραϊσκάκης κι ὁ Δυσσέας δολοφονημένοι. Οἱ Κωλέτηδες καὶ οἱ Μαυροκορδᾶτοι ξεκοκκάλιζαν τὶς τελευταῖες λίρες τοῦ δανείου. Κι ὁ Ἰμπραήμ θέριζε. Συνέχεια