Ἱερό μας χρέος καὶ ἡ γλωσσικὴ ἀλήθεια

Μαθήματα ἑλληνικῆς γλώσσης.

Δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺυ ἐπικαλοῦμαι τὴν ῥήση τοῦ φιλοσόφου Ἀντισθένους : «ἀρχὴ σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις».

Αὐτὴν τὴν φορά, στὸ στόχαστρο εἶναι ἡ λέξις «ἑωσφόρος». Ἡ λέξις αὐτή, εἶναι σύνθετος ἐκ τῶν «ἕως» καὶ τὸ «φέρω». Ἀποδίδεται δὲ ὡς: «ὁ φέρων τὸ ἐώς», δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ φέρνει τὸ πρωινὸ φῶς τῆς αὐγῆς, καθὼς «ἕως» δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ φῶς, ἀλλὰ τὸ πρωινὸ φῶς τῆς αὐγῆς. Ὡς προσωνύμιον, ἀποδίδεται στὸν ἱερὸ Ἀπόλλωνα, λόγῳ τοῦ ὅτι εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἐλέγχει τὸν ἤλιο. Συνέχεια





Ἀντικειμενικότης. (ἐπανάληψις)

Ἀρχὴ Σοφίας...Τί σημαίνει ἀντικειμενικότης;
Ὁ Δημητράκος μᾶς γράφει πὼς ἀντικειμενικότης εἶναι ἡ ἐπὶ πραγματικότητος βασιζομένη κρίσις, ἡ ἀμεροληψία ἀλλὰ (πρώτη ἐρμηνεία) καὶ ἡ ὕπαρξις τινος ἀνεξαρτήτως τῆς ἡμετέρας γνώμης.

Ἐπίσης, ἀντικειμενικὸς εἶναι ὁ βασιζόμενος ἐπὶ πραγματικότητος, ὁ μὴ ὑποκειμενικός, ὁ ἀμερόληπτος.

Ἡ ἀντικειμενικότης εἶναι κάτι ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ἐποχή μας, διότι ΟΛΟΙ μας, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, διαθέτουμε τὶς καταβολές μας, τὶς ὀπτικές μας, ἀλλὰ τὶς …προαποφάσεις μας. Οὐσιαστικῶς ἔχουμε πρὸ ἀποφασίσει, γιὰ πολλὰ ζητήματα, δίχως νὰ θέλουμε νὰ ἐντάξουμε στὰ ὅποια δεδομένα μας καὶ τὴν ἀντίθετον μὲ ἐμᾶς τοποθέτησιν. Συνέχεια





Ἀρετή, Ἀνδρεῖος καὶ Ἀγαθὸς

Ἐφ΄ ὅσον ὅλοι μας διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ ποῦν, κοντὸ ἢ μακρύ, ἀληθὲς ἢ ψεδές, ἀνιστόρητον ἢ ἀληθές, καλὸ εἶναι, σιγὰ σιγά, νὰ ἐπιλέξουμε τὴν πλευρά, στὴν ὁποίαν ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς θὰ σταθῆ. Καὶ ἡ πλευρὰ αὐτὴ ἔχει μερικοὺς βασικοὺς κανόνες, ὅρους κι ἀπαιτήσεις. Αὐτὴ ἡ πλευρὰ ἀξιώνει ἀπὸ τοὺς μετέχοντες νὰ πορεύονται διαρκῶς, ἄνευ ἐκπτώσεων καὶ συμβιβασμῶν, πρὸς τὴν Ἀνδρεία, τὴν Ἀρετὴ καὶ τὴν ἀληθὴ Ἁγαθότητα. Συνέχεια





Ἀφοσίωσις…

Ἀφοσίωσις...Εἶναι μία κατάστασις στὴν ὁποίαν γιὰ νὰ εἰσέλθουμε χρειάζεται …ἀφοσίωσις σὲ ἕναν στόχο.
Ἕναν δικό μας στόχο.
Ἕναν στόχο ποὺ ἐμεῖς ἐπιλέξαμε, κτίσαμε μέσα στὴν φαντασία μας καὶ κατόπιν, ἀφοσιωμένοι, ἐργαζόμεθα γιὰ νὰ τὸν κατακτήσουμε. Συνέχεια





Ἡ ἀρετὴ σημαίνει…

Ἀρχὴ Σοφίας...Κατὰ Ἀριστοτέλη ἡ ἀρετὴ εἶναι ἀνάγκη, μοναδικὴ ἐπιλογή, στόχος τῆς ἀνθρωπότητος.

Κατὰ Δημητράκο ὅμως μαθαίνουμε πὼς ἡ ἀρετὴ εἶναι ἡ τελεία σωματικὴ διάπλασις, ἡ ὡραιότης καὶ γενικῶς ἡ τελειότης. Εἶναι ἐπίσης ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἀνδρεία. Αἱ ἀρεταὶ εἶναι αἱ γενναῖαι πράξεις, τὰ προτερήματα.
Ἐπίσης ἀρετὴ σημαίνει ἡ ὑπόληψις, ὁ δόξα, ἡ εὐδοκίμησις καὶ ἡ θεάρεστος πράξις. Συνέχεια





Εὐθιξία

Ἀρχὴ Σοφίας...Ἡ λέξις θίγω προέρχεται ἀπὸ τὸ θιγγάνω, ποὺ σημαίνει ἐγγίζω, χειρίζομαι, ψαύω, κρατῶ, πιάνω, ἐναγκαλίζομαι, συνευρίσκομαι, ἐπιχειρῶ, βάζω χέρι καὶ τελικῶς προσβάλλω.. (Ἐξ οὔ κι ἀθίγγανος, ποὺ εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ΔΕΝ ἀρέσκεται νὰ τὸν ἐγγίζουν.)
Θίξις εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ θιγγάνω, ἡ ψαῦσις, ἡ ψηλάφησις. Συνέχεια