Ποιό κλουβί;

Ποιό κλουβί;2

Βλέπουμε γύρω μας μόνον διάτρησιν θεσμῶν, ἀφόρητες πιέσεις, ἀποκτηνώσεις, θραύσεις ὁρίων, ἐκπτώσεις ἀξιῶν καὶ ἠθῶν…
Μία κατάῤῥευσις… Μία καταστροφή… Μία δυστυχία…
Μία κραυγὴ καὶ θρῆνος καὶ ἀβάστακτος πόνος…

Κι ὅλα αὐτά, φαινομενικῶς, συμβαίνουν γιὰ νὰ προλάβουν κάποιοι νὰ ἐφαρμόσουν τὸ σχέδιον τῆς πολτοποιήσεως καὶ τῆς ὁμογενοποιήσεως τῶν λαῶν, ὑπὸ τὴν «σκέπη τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως πραγμάτων»…
Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα συμβαίνουν γιὰ νὰ προλάβουν. Βιάζονται καὶ ἀσκοῦν βία…
Βιάζονται καὶ πιέζουν…
Βιάζονται γιατὶ φοβοῦνται…
Διότι αὐτὸ ποὺ βλέπουμε στὸ ἑλλαδοκαφριστὰν νὰ συμβαίνῃ, ἄν καὶ τεχνητὸ σὲ ἕνα μεγάλο τμῆμα του, ἐν τούτοις εἶναι ἁπλῶς ἕνα μικρὸ δεῖγμα αὐτῶν ποὺ συμβαίνουν ὁπουδήποτε. Κι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει ὁπουδήποτε εἶναι ἡ κατάῤῥευσις…
Ὄχι τῶν κρατῶν… Αὐτὰ οὔτως ἤ ἄλλως θὰ καταῤῥεύσουν, καλῶς ἤ κακῶς…
Ὄχι τῶν «θεσμῶν»… Αὐτοὶ οὔτως ἤ ἄλλως ἦσαν λάθος…
Ὄχι τῶν λαῶν… Αὐτοὶ ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν ὅσο ἀκολουθοῦν τοὺς νόμους τῆς Φύσεως…

Αὐτὸ ὅμως ποὺ γκρεμοτσακίζεται εἶναι ἡ αὐτοκρατορία τους. Συθέμελα…
Γιὰ αὐτὸ τρίζουν τὰ πάντα γύρω μας…
Γιὰ αὐτὸ τόσος κρότος καὶ τόση βοὴ καὶ τόσος πόνος…
Σπάζουν οἱ ἁρμοὶ ποὺ συνδέουν καὶ συγκρατοῦν τὰ ἀχυρένια τους οἰκοδομήματα…
Κι ἐμεῖς, τμήματα αὐτῶν τῶν ἁρμῶν, ἤ θὰ σπάσουμε ἤ θὰ δυναμώσουμε…

Μά πῶς; Ποῦ; Μέ ποιόν τρόπο;
Ἄς φύγουμε γιὰ λίγο ἀπὸ τὶς …βιτρίνες τους. Εἶναι ἀστεῖες οἱ βιτρίνες τους.
Εἶναι ἀστεῖες οἱ προπάθειες νομομαγειρεμάτων τους, οἱ γενοκτονίες λαῶν, οἱ διώξεις ἀθῴων…
Εἶναι ἀστεία κάθε προσπάθειά τους νὰ μὲ φυλακίσουν… Εἶναι γελοῖο νὰ μοῦ μικραίνουν τὰ κλουβιά, γιὰ νὰ μὲ ἐξοντώσουν…
Εἶναι ἀνόητο νὰ θέλουν νὰ μὲ ἐξαφανίσουν…
Ὅσο κι ἐὰν προσπαθοῦν ἐγὼ  εἶμαι ἐμεῖς κι ἐμεῖς εἶμαι ἐγώ…
Ὅσους καὶ νὰ ἐκτοπίσουν, ἄλλοι τόσοι θὰ γεννηθοῦν…

Μά… Σέ τελική ἀνάλυσιν, ποιός μπορεῖ νά μοῦ στερήσῃ τήν ἐλευθερία μου; Πῶς θά μοῦ τήν στερήσῃ;
Γιατί ξεχνᾶμε πώς ἡ ἐλευθερία γεννιέται καί πεθαίνει μέσα μας;
Γιατί δέν θέλουμε νά συνειδητοποιήσουμε πώς ἕνα κλουβί, ὁποιοδήποτε κλουβί, μικρὸ ἤ μεγάλο, εἶναι κάτι ἔξω ἀπό ἐμέναν κι ὄχι μέσα μου;

Καὶ μόνον ἡ ἄρνησίς μας νὰ ἀποδεκτοῦμε αὐτὸ ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν εἶναι ἱκανὴ νὰ τοὺς γκρεμίσῃ.
Μὰ δὲν ἀρκεῖ…
Ὄχι γιὰ τὴν ὥρα τοὐλάχιστον…
Διότι δὲν σπᾶμε ἕνα ἄκρο ἤ μία πτυχὴ αὐτοῦ τοῦ τερατουργήματα, ἀλλὰ τὸ σύνολόν του.
Καὶ γιὰ νὰ γκρεμισθοῦν πρέπει πρῶτος ὁ …φυλακισμένος νὰ πιστέψῃ στὸ γκρέμισμα!!!
Ἐὰν δὲν κτίσουμε μέσα μας ἐλευθερία, δὲν θὰ δοῦμε ἐλευθερία…
Καὶ μᾶς συμβαίνει ἤδη…
Θέλουμε δὲν θέλουμε, σιγὰ σιγά, κτίζουμε μέσα μας ἐλευθερία… Μὲ τὸ καλὸ ἤ μὲ τὸ στανιό…
Καὶ ἦταν καιρὸς γιατὶ πρέπει νὰ τὴν ἁπλώσουμε καὶ νὰ λάμψῃ….

Θυμᾶστε τό πῶς οἱ γενίτσαροι ἀπό χωριατόπαιδα μετηλλάσσοντο σέ γενιτσάρους;
Οὐσιαστικῶς θὰ μπορούσαμε νὰ συγκρίνουμε, τὴν μεταλλαγὴ τοῦ νεαροῦ ἀπὸ χωριατόπαιδο σὲ γενίτσαρο, μὲ τὸν ἐμβολιασμὸ τῶν φυτῶν καὶ τῶν δένδρων…

Ποιό κλουβί;1

Τὸ μπόλι.

Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς ναί, ἔχουμε ἀπόλυτον ταὔτισιν.
Ἀκριβῶς δῆλα δὴ τὸ ἴδιο ποὺ συμβαίνει καὶ μὲ τὰ σώματα τῆς κοινωνίας μας (δικαστές, δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἀστυνομία, στρατός, δημοτικοὶ καὶ κοινοβουλευτικοὶ «ἄρχοντες»), ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐφαρμόζουν, ἀκόμη καὶ ἀδίκως ἤ παραλόγως ἤ ἀνεντίμως, τὶς φερόμενες Ὡς κρατικὲς ἐντολές, διότι ἔχουν παύσει νὰ σκέπτονται. Σὲ κάποιες μάλιστα περιπτώσεις ἔχουν σχεδὸν …ταυτισθεῖ μὲ τὴν κρατούσα τάξιν, ποὺ πρῶτα αὐτοὺς πολτοποιεῖ καὶ μετὰ ἐμᾶς…
Γιὰ λίγα ψήγματα ἐξουσίας μποροῦν καὶ νὰ σκοτώσουν…
Κι ὅλες οἱ πράξεις ποὺ ὑποστηρίζουν, στηρίζουν, ἐφαρμόζουν …τυγχάνουν καὶ παράνομες! Καὶ δὲν ἀντιδροῦν!
Οὔτε τὸ συνολον τῆς κοινωνίας ἀντιδρᾶ…
Ἕνα μούδιασμα παντοῦ…
Σιωπή…

Μὰ ὅ,τι δὲν εἶναι κατὰ φύσιν ἔχει ἕναν συγκεκριμένο χρόνο ζωῆς.
Ἤ θὰ ἀκολουθήση, ἀκόμη κι ἐξ ἀνάγκης τὶς φυσικὲς διαδρομές, ἤ θὰ …σπάση!
Αὐτὸ σημαίνει ἐλευθερία… Νὰ ξέρῃς πότε ἔκανες λάθος καὶ νὰ σταματᾷς…
Νὰ ξέρῃ πότε τὸ σύμπαν σοῦ κλείνει τὸ μάτι καὶ νὰ προετοιμάζεσαι…
Νὰ ἀκοῦς τοὺς ψιθύρους τῆς δικαιοσύνης, ὅταν ὅλοι κωφεύουν…
Νὰ μὴν ἔχῃς διλήμματα γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό…

Σὰν τοὺς ἁρμούς, ποὺ τώρα σπάζουν, ἔτσι ὅλα διαλύονται….
Τί κι ἐάν ἀπό βρέφη μᾶς δηλτηηριάζουν καί μᾶς ἐμβολιάζουν;
Τί κι ἐάν ὅλα δείχνουν νά τελειώνουν; Πίσω ἀπὸ τὰ περιτυλίγματα νὰ δοῦμε…
Τὶς ἀλήθειες νὰ δοῦμε…
Τώρα μία ὑπερμεγέθης αὐτοκρατορία, μεγαλυτέρα καὶ χειροτέρα τῶν προηγουμένων, καταῤῥέει…
Πολτοποιεῖ ὅ,τι εἶναι γύρω της, μέσα της, ὑπὸ αὐτῆς…
Μᾶς λειώνει… Μᾶς ἐξοντώνει…
Ἔ καί;
Μήπως μπορεῖ νά ἀφανίσῃ ὅλην τήν Ἀνθρωπότητα;
Μήπως μπορεῖ νά ἀνακόψῃ ἤ νά περιορίσῃ τήν καταιγίδα πού ἔρχεται;
Μήπως μπορεῖ γιά πάντα νά σηκώνῃ γύρω μας κλουβιά;
Μήπως σκοτώνοντας ἐμᾶς θά φιμώσῃ τούς πάντες, ἀκόμη κι αὐτούς πού ἔπονται;
Μήπως θά μπορῇ διαρκῶς νά σβήνῃ μνῆμες;
Μήπως κάποιαν φορά νίκησε τήν Φύσιν ἔως σήμερα;

Ἐλευθερία εἶναι νὰ ζῶ μὲ τὸν μέλανα ζωμό, ὅταν ὅλοι γύρω μου ἀποζητοῦν γευστικὲς ἡδονές.
Ἐλευθερία εἶναι νὰ χορταίνω μὲ ἕνα παξιμάδι καὶ λίγο λάδι, ὅταν οἱ ἄλλοι γύρω μου ξερογλείφονται γιὰ λίγες ἐξουσίες…
Ἐλευθερία εἶναι νὰ βλέπω τοὺς ἀνθρώπους κατάματα ὅταν οἱ περισσότεροι ἀποστρέφουν τὸ βλέμμα…
Ἐλευθερία εἶναι νὰ ἀπολαμβάνω καὶ τὸν Ἥλιο καὶ τὴν βροχή…
Ἐλευθερία εἶναι νὰ εἶμαι ἐγώ…
Ποιός μπορεῖ νά μοῦ τά κλέψῃ αὐτά;

Μία αὐτοκρατορία (ἀκόμη) γκρεμίζεται…
Ἕνας ἀκόμη ἐμβολιασμὸς διαλύεται…
Μία ἀκόμη λοβοτομὴ καταστρέφεται…
Κι ἐμεῖς εἴμαστε μέσα στὴν φουρτούνα, συμμέτοχοι καὶ συνένοχοι καὶ συνεργοὶ στὴν καταστροφή της…
Μὰ πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα ἐμεῖς παραμένουμε ἐλεύθεροι… Κι ἐὰν ὄχι ἐν τελῶς, κοντεύουμε!!!

Κι ὅλα, μὰ ὅλα, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν καὶ θὰ συμβοῦν, θὰ εἶναι τῆς …στιγμῆς.
Διότι σὲ μίαν στιγμὴ ὅλα μποροῦν νὰ ἰσοπεδωθοῦν…
Κι ὁ κάθε ἐμβολιασμός, ποὺ χρόνια πολλὰ χρειάσθηκε γιὰ νὰ τὸν κάνουν κτῆμα τους, ἔτσι ἀκριβῶς, σὲ μίαν στιγμή, μὰ ἀπὸ πάγο μὰ ἀπὸ βροχή, μὰ κι ἀκόμη ἀπὸ τὸ σκέτο φῶς, ξαφνικά… φεύγει!!! Σὲ μίαν στιγμή…
Δυνάμεις νὰ μαζεύουμε, γιὰ νὰ τὰ ξαναφτιάξουμε ὅλα.
Γιατὶ τὰ δύσκολα πάντα ἐμπρός μας εἶναι, ἐὰν εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ ζοῦμε ἐλεύθεροι!!!

Φιλονόη

Υ.Γ. Ἐγὼ φτιάχνω τὰ κλουβιά μου, ἐγὼ τὰ γκρεμίζω… Τόσο ἁπλᾶ…

εἰκόνα

(Visited 92 times, 1 visits today)




Leave a Reply