ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ
Περί Αλός

Περί Αλός

Δὲν εἶναι λίγα βέβαια… Καὶ ἰδίως ὅταν κάποια ἀπὸ αὐτὰ ἦταν τὰ χειρότερα λόγῳ σφαγῶν, διώξεων καὶ δηώσεων.
Ἡ Δράμα καὶ τὸ Δοξᾶτο της… Πολύ αἷμα… Πολὺς πόνος…
1 ΙΟΥΛΙΟΥ 1913 – ΜΕΤΑ ΑΠΟ 540 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑΣ Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ Συνέχεια
Ἀνέφερα πρό μερικῶν ἡμερῶν στὸ σημείωμα: Πόσο θλιβεροὶ εἶναι, τοὺς διαλόγους ποὺ διεξήχθῃσαν στὴν βουλὴ τοῦ 1910, μετὰ τὰ γεγονότα στὸ Κιλελέρ. Σήμερα, πρὶν παρουσιάσω μίαν γενικὴ ἄποψι τῶν τότε γεγονότων (ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον σὰν σήμερα) θὰ προσθέσω κάποιες ἀκόμη πληροφορίες, ποὺ ἀντλῶ ἀπό τὸ σύγγραμα τοῦ Σπύρου Μελᾶ, Ὁ γιὸς τοῦ Ψηλορείτη.
17 Ἰουνίου 1771. Ἐκείνη τήν ἡμέρα οἱ τοῦρκοι γενίτσαροι σκότωσαν (ἔγδαραν ζωντανό) τόν Ἰωάννη Δασκαλογιάννη. Τόν ἥρωα τῆς Κρήτης. Τόν πρῶτο ἐπαναστάτη. Τόν καθαρότερο ἀλλά πιό εὔπιστο ἀπ΄ ὅλους. Ἔτσι, ἐκεῖνος ἔγινε θρῦλος καί πῆρε ἐκδίκησι….χρόνια μετά! Τότε ὑπῆρχαν ἥρωες πού ἐθυσιάζοντο γιά αὐτούς πού τούς ἀκολουθοῦσαν καί γιά τίς ἰδέες τους. Τώρα, μόνον Νενέκοι……
Τό πραγματικό του ὄνομα ἦταν Γιάννης Ἀνδρουλιδάκης ( υἱός τοῦ Ἀνδρέα, δηλαδή). Δάσκαλο τόν ἀποκαλοῦσαν, προφανῶς ἐπειδή ἦταν μορφωμένος. Λίγοι, μορφωμένοι καί πολυταξιδεμένοι, ὑπῆρχαν τούς καιρούς ἐκείνους……..
Εἶναι καιρὸς τώρα ποὺ θέλω νὰ γράψω γιὰ τὸν Δυσσέα μας. Τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο. Ἕναν ἄνδρα πρότυπο γιὰ τὴν ἐποχή του καὶ ὑπέρμετρα συκοφαντημένο.
Γνώστης τῆς ἱστορίας καὶ τῆς γλώσσης μας, ἦταν ἀπὸ τὶς σημαντικότερες καὶ πλέον συνειδητοποιημένες προσωπικότητες τοῦ ἀγῶνος. Κατεσυκοφαντήθη ἀπὸ κάθε πλευρά. Προσεπάθησαν νὰ μειώσουν τὴν ἀξία του πολιτικοί, συνεργᾶτες του, ἀκόμη καὶ ἱστορικοί. Ἐδολοφονήθη ἀπὸ «Ἕλληνες» γιὰ νὰ μὴ τὸν ἀφήσουν νὰ λάμψῃ σὲ μίαν Ἑλλάδα ποὺ χρειαζόταν τέτοιους ἀκριβῶς ἀνδρες. Δῆλα δή, στὸ πρόσωπο τοῦ Ὀδυσσέως ἐδολοφόνησαν τὸ ὄνειρο γιὰ ἐλευθερία τοῦ κάθε ῥαγιᾶ, πρὸ κειμένου νὰ τὸν κρατήσουν ῤαγιὰ γιὰ πάντα.
Πληροφορίες γιὰ τὸ ποιόν του ἀντλοῦμε ἀπὸ πολλοὺς ἀγωνιστὲς καὶ ἱστορικούς. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀναφέρεται μὲ ἀγάπη καὶ θαυμασμὸ στὸν Ὀδυσσέα. Ὁ Μακρυγιάννης μὲ παράπονο καὶ πίκρα γιὰ τὸν δολοφονία του. Ὁ Φωτιάδης ἐπίσης μὲ θαυμασμό. Ὁ Κόκκινος τὸν τιμᾶ καὶ τὸν θαυμάζει… Καὶ τόσοι ἄλλοι ἐπίσης.
Γενικῶς, ἦταν ἕνα παλληκάρι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀλλάξῃ μὲ τὴν παρουσία του πολλά. Ἀλλὰ δὲν τὸν ἄφησαν!
Σάν σήμερα πρίν ἀπό 67 χρόνια (10 Ἰουνίου 1944) τό Δίστομο ὑπῆρξε τόπος ἑνός ἀπό τά πιό ἀποτρόπαια ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ στήν κατεχόμενη Ἑλλάδα. Τό πρωί αὐτῆς τῆς ἡμέρας ἰσχυρή φάλαγγα γερμανῶν στρατιωτῶν πού εἶχε ξεκινήσει ἀπό τήν Λειβαδιά κατηυθύνετο πρός τήν Ἀράχωβα μέ σκοπό νά ἐκκαθαρίση τήν περιοχή ἀπό τούς ἀντάρτες. Σέ ἀπόστασι 14 χιλιομέτρων ἀπό τήν Λειβαδιά οἱ Γερμανοί συνέλαβαν 12 ἀγρότες ὡς ὁμήρους καί ἄρχισαν νά πολυβολοῦν ἀνυποψιάστους χωρικούς πού εὕρισκαν στόν δρόμο τους. Ἡ φάλαγγα ἐνισχύθηκε μέ ἄλλη γερμανική ὁμάδα πού εἶχε ξεκινήσει ἀπό τήν Ἄμφισσα καί ἔφτασε στό Δίστομο, ἀπ΄ ὅπου, ἀφοῦ λεηλάτησε τήν κωμόπολι, προχώρησε πρός τά Στεῖρα. Στήν θέσι Καταβόθρα δέχθηκε ἐπίθεσι ἀπό ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ, Συνέχεια