Το σημερινό άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου αναφέρεται στα Δεκεμβριανά του 1944. Το κείμενο περιορίζεται στο αιματοκύλισμα της Αθήνας από το «νέο κατακτητή»: Τους Άγγλους.
Ο Μπογιόπουλος αλλοιώνει την Ιστορία μέσω των σκανδαλωδών παρασιωπήσεων: Εξαφανίζει την προδοσία της ηγεσίας του ΚΚΕ, εξαφανίζει τούτο: Είναι αυτή η ηγεσία που έστρωσε το δρόμο στην εισβολή των βρετανικών στρατευμάτων και στον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Συνέχεια
«Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ ὑπόθεσις τοῦ Πολυτεχνείου, ἡ ὁποια ἤρχισεν ἀπὰ φοιτητὰς ἀγομένους ἀπὸ ἁγνὰ ἐλατήρια, εἶχε σὺν τῷ χρόνῳ διαβρωθῆ ἀπὸ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα – ὡς τὰ πράγματα ἀπέδειξαν – οὐδεμίαν εἶχον σχέσιν μὲ τὸν φοιτητικὸν κόσμον.
Αὐτοὶ ἐκινοῦντο ἀπὸ ἐλατήρια ὄχι φοιτητικά, οὔτε κἄν πολιτικά, τὰ ὁποῖα εἶναι φυσικὸν νὰ συνδέονται ἐνίοτε μὲ τὰ φοιτητικὰ καὶ μάλιστα ὅταν δὲν λειτουργεῖ ἡ δημοκρατία ἀπολύτως.
Δὲν ἦσαν ἀκόμη πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἠγωνίζοντο διὰ τὴν ἐπικράτησιν αὐτῆς ἤ ἐκείνης τῆς ἀπόψεως ἤ ἰδέας, ἀλλ’ ἐνίοτε ἄβουλα ὄργανα σκοτεινῶν δυνάμεων, κινουμένων ἐνσυνειδήτως ἤ ἀσυνειδήτως. Εἶναι λοιπὸν προφανὲς ὅτι ἡ καθυστέρησις τῆς Συνέχεια
Ὅλες τὶς προηγούμενες ἡμέρες, σὲ κάθε σχολεῖο, σὲ κάθε Πανεπιστήμιο, σὲ κάθε κομματικὴ παράταξι, ποὺ σέβεται τὸν ἐαυτόν της, καὶ ποὺ φυσικὰ ἀνήκει στὸ «Συνταγματικὸ τόξο», συμβαίνει ἡ χειρίστη προπαγάνδα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ κατὰ ἐλευθέρων ἀνθρώπων.
Φωτογραφίες ματωμένων νέων, ποὺ παρουσιάζονται ὡς νεκροί, ἀπ΄ ἄκρου εἰς ἄκρον τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν, καὶ ποὺ ὑποτίθεται πὼς σκοτώθηκαν μέσα στὸ Πολυτεχνεῖο.
Μνημόσυνα ἀνυπάρκτων νεκρῶν, ἐντὸς τοῦ θρυλικοῦ πιὰ Πολυτεχνείου…
Καὶ σήμερα, σὲ λίγες ὧρες, θὰ γίνῃ τὸ περίφημον προσκλητήριον νεκρῶν… Συνέχεια
27/7/1942
Ἡ 115 RAF Squadron, 408 Vickers Wellington, κατευθύνεται πρὸς τὸ Ἀμβοῦργο.
Σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀεροσκάφη εὑρίσκετο ὁ Γλαυκὸς Κληρίδης, ὡς ῥαδιοναυτίλος.
Τὸ ἀεροσκάφος του ἐβλήθη ἀπὸ ἀντιαεροπορικὴ πυροβολαρχία flak, κατὰ τὴν προσέγγισί Συνέχεια
Ἡ καταστολή τῆς ἀτυχοῦς ἐπαναστάσεως τῶν Ἑλλήνων πού ἔλαβε χώρα τόν Ἀπρίλιο – Μάιο τοῦ 1822, στή Νάουσα καί στήν περιοχή Ὀλύμπου – Πιερίων, ἀνάγκασε πολλούς Μακεδόνες ἀγωνιστές μαζί μέ τίς οἰκογένειές τους, νά καταφύγουν στό Νότο καί ἀρκετοί ἀπό αὐτούς ἐγκαταστάθηκαν στίς Βόρειες Σποράδες. Συνέχεια
Εἶναι κάποιες στιγμὲς ποὺ ἐξοργίζομαι, ὅταν διαβάζω κυρίως τὰ ἐπὶ μέρους ἱστορικὰ γεγονότα, ποὺ ἐλάχιστα ἔχουν διασωθῇ ἐξ αὐτῶν, ἀπὸ τὴν ἐπίσημο ἱστορία. Εἶναι λοιπὸν αὐτὲς οἱ στιγμὲς ἄγριες, διότι εἶναι σὰν νὰ «μπαίνω» μέσα στὴν ἱστορία… Εἶναι σὰν νὰ ζῶ μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους, ποὺ μόνον τους κρίμα ἦταν ἡ ἀγαθότητα… Εἶναι σὰν νὰ διαβιῶ ὑπὸ τὶς δικές τους συνθῆκες, μὲ τὰ δικά τους πάθη, μὲ τοὺς δικούς τους πόνους καὶ τὰ δικά τους αἵματα…
Καὶ ναί, ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς μὲ πνίγει ἡ ὀργή…
Κάθε ἱστορία καὶ ἕνα καρφί… Συνέχεια
