Ὁ Μέγας -ἄγνωστος Ἕλλην- Ἀρχύτας Ταραντῖνος.(428-347 π.κ.ε.)

Στη μινωική αποικία της παρακείμενης του βορείου μέρους του κόλπου του Τάραντα χερσονήσου είχε κτισθεί πόλη, στην οποία δόθηκε από κάποιον ήρωα το όνομα Τάρας. Μετά τον Πρώτο Μεσσηνιακό Πόλεμο οι Σπαρτιάτες αποίκισαν εκ νέου την πόλη. Ο Τάρας δεν άργησε να διακριθεί μεταξύ των πόλεων της Μεγάλης Ελλάδας τόσο από οικονομικής – εμπορικής άποψης, όσο και από πολιτικής κι επιστημονικής. Στον Τάραντα γεννήθηκε ο Μέγας Αρχύτας.

Για το βίο και το έργο του Αρχύτα έγραψαν ειδικές πραγματείες ο Αριστοτέλης (« Η φιλοσοφία τού Αρχύτα») και ο  Αριστόξενος. Τα έργα όμως αυτά, εκτός από λίγα αποσπάσματα, χάθηκαν. Γι’ αυτό οι πληροφορίες μας Συνέχεια

Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆς.

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή (Βερολίνο, 13 Σεπτεμβρίου 1873 – Μόναχο, 2 Φεβρουαρίου 1950) ήταν κορυφαίος σύγχρονος Έλληνας μαθηματικός που διακρίθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο Καραθεοδωρής ήταν γνωστός εκτός Ελλάδας ως Constantin Carathéodory και συχνά αναφέρεται (λανθασμένα) ως Καραθεοδωρής. Το επιστημονικό έργο του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή επεκτείνεται σε πολλούς τομείς των Μαθηματικών, της Φυσικής και της Αρχαιολογίας. Είχε σημαντικότατη συνεισφορά ιδιαίτερα στους τομείς της πραγματικής ανάλυσης, συναρτησιακής ανάλυσης και θεωρίας μέτρου και ολοκλήρωσης. Συνέχεια

Τὸ πραγματικὸ τέλος τοῦ Ἀθανασίου Διάκου.

Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου
(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)

Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β’ τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξι­νομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζού­σαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας, και μάλιστα ένας παππούς ήταν απ’ τη Ροδίτσα.

Συνέχεια

Ἡ Λουΐζα Ῥιανκοῦρ.

Οἱ φιλέλληνες, ὅταν ἦσαν πραγματικοὶ φιλέλληνες, μόνον καλὸ ἔκαναν στὸν τόπο.
Ἐπισήμως πάντα, μία ἀπὸ αὐτοὺς ἡ κόμισσα Λουΐζα Ῥιανκοῦρ ποὺ οὐσιαστικῶς ἔζησε στὴν χώρα μας, ἀφιερώνοντάς της, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀγάπη  της κι ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τῆς περιουσίας της, σὲ δωρεές.
Πρὸς τιμήν της ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας δρόμος σήμερα ποὺ φέρει τὸ ὄνομά της.

Συνέχεια

Σμύρνη, τὸ μεγαλύτερο σύμβολο τῆς προδοσίας.

Μπορ ν γράφω κα ν διαβάζω γιτελείωτες ρες, σ,τι φορ στν Μικρσία, τν Πόντο κα τν κλεμμένη λλάδα. Μία λλάδα πο τελικς οδέποτε παψε νπάρχ, κάτω π οεσδήποτε συνθκες, λλ κάθε φορ προσηρμόζετο, ναλόγως το βαρβάρου πο εχε νντιμετωπίσ. (Ὅ,τι δῆλα δὴ κάνει καὶ τώρα….!!! Κι ἐκεῖ κι ἐδῶ!!!)
Θυμ
μαι λοιπν ν μο λέ γιαγι Πολυξένη, παιδάκι ἐγὼ τότε, πς λθαν κουρελιασμένοι, ξεβράκωτοι, πεινασμένοι, ξαθλιωμένοι. Πς στ χωριά τους δν ταν πλούσιοι λλταν ρχοντες. Δλα δ καθες εχε τν τρόπο του κα δν Συνέχεια

Ἡ εἰκόνα ἀπὸ τὸ κελλὶ τοῦ Γέρου μας.

Ἔχετε ἀνεβῇ ἔως ἐκεῖ;
Μικρὴ ἤμουν ὅταν πῆγα. Καὶ δὲν θέλησα ΠΟΤΕ νὰ ξαναπάω…
Σκοτάδια, ἀσφυξία, βρῶμα…
Κι ἐκεῖ μέσα εἶχαν κλεισμένο τὸν ἀρχιστράτηγο…
Ποιοί; Οἱ Βαυαροί, μὲ τὴν ὑψηλὴ σιωπὴ κι ἀνοχὴ τοῦ Ὄθωνος.
Οὐδέποτε θέλω ἄλλος Ἕλλην νὰ ζήσῃ ξανὰ σὲ κελλί!
Συνέχεια