Ὁρισμὸς τῆς τραγωδίας.

4 Ἀπριλίου 2015 ἀπὸ τὸν/τὴν Παναγιώτης

Ἐρμηνεία ἀριστοτελικοῦ ὁρισμοῦ.

«Ἒστι μὲν οὖν τραγῳδία
μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας,
μέγεθος ἐχούσης,
ἡδυσμένῳ λόγῳ,
χωρὶς ἑκάστου τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις,
δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας,
δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα,
τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». Συνέχεια →

Οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις (μιὰ διδακτικὴ ἀναφορά)

31 Μαρτίου 2015 ἀπὸ τὸν/τὴν Παναγιώτης

(Εἶναι ἡ περίοδος τῆς ἑπτάμηνης κατοχῆς τῆς Ρώμης ἀπὸ τοὺς Γαλάτες. Τὸ καπιτώλιο εὑρίσκεται ὑπὸ πολιορκία καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἐπιχειροῦν συμφωνία μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῶν Γαλατῶν (Βρέννο), ὥστε νὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ τελευταῖος τὴν πόλη. Τὴν ἴδια ὥρα πλησιάζει στὴν πόλη ὁ Ρωμαῖος στρατηγὸς Κάμιλλος γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τοὺς ἐχθρούς). Συνέχεια →

Πρῶτος λοιπὸν ἦταν ὁ Κρόνος…

19 Νοεμβρίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Παναγιώτης

«Πρῶτος λοιπὸν ἂς ἐξυμνηθεὶ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ βασιλιὰς τῶν νοερῶν(=νοητικῶν) θεῶν, δηλαδὴ ὁ ΚΡΟΝΟΣ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὸν Σωκράτη τοῦ «Κρατύλου» ἀκτινοβολεὶ τὴν «καθαρῇ καὶ ἀμολύντη ἰδιότητα τοῦ Νοῦ» καὶ ἔχει ἐγκαθιδρύσει μέσα στην ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν νοερῶν τὴν τέλεια δύναμη τοῦ, μένοντας σταθερὸς καὶ προοδεύοντας ταυτόχρονα ἀπὸ τὸν πατέρα, καὶ διαμοιράζοντας τῇ νοερὴ ἡγεσίᾳ τῆς συνδετικὴς τριάδος, καὶ θέτοντας τὴν ὑπεροχὴ του ἔναντι τῶν ἄλλων νοερῶν θεῶν σὲ ἀμέση συνέχεια μὲ τὴν συνδετική, καὶ περιέχοντας μέσα του τὸ ἴδιο τὸ νοητὸ τοῦ δημιουργικοῦ Νοῦ καὶ τὸ σύνολο τῶν ὄντων. Συνέχεια →

Φαῖδρος Μπαρλᾶς (1925-1975)

17 Νοεμβρίου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Παναγιώτης

[Ἐν Ἔτει 2000]
Ὅταν μεγάλωσε, ἔμαθε πὼς ὁ πατέρας του
ἦταν κι αὐτός,   «τὴ νύχτα ἐκείνη»,
στὸ Πολυτεχνεῖο. Ἡ θεία του ἡ Λιλή,
ὁ θεῖος του ὁ Μιχάλης, ἦταν κι αὐτοί,
«τὴ νύχτα ἐκείνη», στὸ Πολυτεχνεῖο.
Ὅλοι οἱ γνωστοί τοῦ μπαμπᾶ, ὅλες οἱ γνωστές τῆς μαμᾶς,
ἦταν κι αὐτοί, «τὴ νύχτα ἐκείνη», στὸ Πολυτεχνεῖο…
Τώρα, κάθε πρωΐ, καθώς κατηφορίζει τὴν ὁδό Πατησίων
κι ἀντικρύζει τὴν καγκελλόπορτα τὴν κλεισμένη «εἰς μνήμην».
στριφογυρίζει στὸ νοῦ του   ἡ ἴδια ἀπορία:
«Πῶς διάβολο χώρεσαν   ὅλοι αὐτοί ἐδῶ μέσα;…»