Τὸ λέω καὶ τὸ ὑπογράφω:
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος προδότης στὴν νεωτέρα Ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ φέρει τὸ ὄνομα Μακάριος!

Οἱ γλεῖφτες καὶ οἱ βολεμένοι τῆς ἑκάστοτες ἐξουσίας τὸν ἐθεοποίησαν ἀλλὰ ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια λάμπει στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Ἦταν ἕνας κοινὸς δολοφόνος, ποὺ ἔβαψε τὰ χέρια του μὲ αἷμα ἁγνῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, ποὺ δὲν τὸν ἐπροσκύνησαν.
Αἰώνιο ἀνάθεμα καὶ ἡ ψυχή του οὐδέποτε νὰ βρῇ ἡσυχία!!! Οὐδέποτε! Συνέχεια
«Ὄχι, τοὺς μισούς. Ὅλους…»
Η ιστορία επαναλαμβάνεται…
Τώρα… μετὰ ἀπὸ τέσσερεις καὶ κάτι δεκαετίες (καὶ μόλις 45 ἡμέρες πρὸ τῆς συνταξιοδοτήσεώς του!!!)…
«Τὸν Αὔγουστο 1973 συναντήθηκε στὸ Παρίσι ὁ Κίσσινγκερ μὲ τὸν Καραμανλῆ – 11 μῆνες πρὶν ἀπὸ τὸν Ἀττίλα – γιὰ νὰ συζητήσουν, νὰ συμφωνήσουν καί, ἐνδεχομένως, νὰ συντονίσουν. Αὐτὴ ἡ συνάντησις δὲν ἀμφισβητήθηκε καὶ θεωρήθηκε ἐξαιρετικὰ κρίσιμη ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπή. Ἀμφισβητήθηκε, ὅμως, ἡ ἑπομένη συνάντησις, ποὺ ἔγινε τὸν Μάιο τοῦ 1974,