ΧΑΛΚΙΝΟΣ ΠΡΟΤΟΜΗ ΔΙΟΝΥΣΟΥ – ΠΛΑΤΩΝΟΣ.
– 45 ~ 25.
Ἡ γενειοφόρος μορφὴ γενειοφόρος μορφὴ εἰκονίζεται νὰ γέρνῃ ἐλαφρᾶ τὸ κεφάλι πρὸς τὰ δεξιά.
Τὰ μαλλιά του, χωρισμένα στὴν μέση καὶ τυλιγμένα, συγκρατῶνται ἀπὸ τὴν ταινία ποὺ τὸν στεφανώνει.
Συνέχεια
Δὲν ἔχει διαφύγει τῆς προσοχῆς μας ὅτι τελευταῖα ἀναπαράγονται κάποιες περίεργες τοποθετήσεις περὶ Πλάτωνος καὶ σοσιαλισμοῦ ἢ κεντρικοῦ σχεδιασμοῦ – ἀπολογητικὴ ποὺ ἔχει τὴν προέλευσή της σὲ δημοκρατικοὺς κύκλους τῆς ἐποχῆς τῶν Κλίντον (ἀπὸ ὅπου προέκυψαν κι ἄλλα παραμύθια, ὅπως ὁ ἀφροκεντρισμὸς ἢ ἡ ἀνθρωπογενὴς πλανητικὴ ὑπερθέρμανση ἢ ἡ …παγκόσμια κυριαρχία τῶν ἐκφυλισμένων ΗΠΑ καὶ τοῦ μονοπολισμοῦ).
Ἂς ξεκαθαρίσουμε λοιπὸν τὸ τοπίο.
Ἡ εἰρωνία εἶναι ὅτι ὁ Πλάτων ἔγραψε θεολογία στὴν «Πολιτεία», δηλαδὴ περιγράφει τὴν οὐράνια τάξη πραγμάτων (κατὰ τὴν θεώρησή του) καὶ χρησιμοποιεῖ τὴν ἀλληγορία τῆς πολιτείας γιὰ νὰ τὴν εἰσάγῃ.
Γενικὰ ὁ Πλάτων κάνει συχνὴ χρήση τῆς ἀλληγορίας (π.χ. Ἀτλαντίδα ὡς ἀλληγορία τῆς μινωικῆς Κρήτης, τὸ Σπήλαιο ὡς ἀλληγορία τῆς φιλοσοφικῆς ἀτραποῦ, ἡ ἱστορία τοῦ Ἴρου γιὰ τὰ περὶ Ἄδου καὶ παλιγγενεσίας κ.τ.λ.). Εἶναι δυσνόητος, πάντως, καὶ εὔκολο νὰ τὸν παρερμηνεύσουν, ἰδίως ὅσοι δὲν ἔχουν ὑπόβαθρο στὸν πολυθεϊσμό. Συνέχεια
Οι αντιλήψεις και η φιλοσοφία του Γεωργίου Γεμιστού είχαν επηρεαστεί καθαρά από τις ιδέες του Πλάτωνα (άλλωστε αυτό μαρτυρά και το όνομα «Πλήθων» που είχε επιλέξει για τον εαυτό του).
Περικυκλωμένος από την κοινωνική, ηθική, πολιτική και οικονομική παρακμή του Βυζαντινού κόσμου που ψυχορραγούσε, ο Γεμιστός πρότεινε μια φυγή προς τα εμπρός με ριζική αναδιάρθρωση της κοινωνίας της εποχής του στο πλαίσιο μιας ιδεατής πλατωνικής «Πολιτείας»… Συνέχεια
Φιλοσοφική (προσ)ευχή τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφικῆς – Θεολογικῆς Ἀμφικτυονία «Ὁδυσσεῦς» πρὸς ὅλας τὰς βαθμίδας τῶν Θεῶν «(Προσ)εὔχομαι εἰς ὅλους τοὺς Θεούς καὶ τὰς Θεᾶς νὰ καθοδηγήσουν τὸν νοῦν μου εἰς τὴν μελέτην ὅπου ἔχω ἀναλάβει καὶ, ἀφοῦ ἀνάψουν ἐντός μου τὸ λαμπρό φῶς τῆς ὰληθείας, νὰ διευρύνουν τὴν διάνοιά μου διὰ τὴν ἴδια τὴν ἐπιστημονικὴν γνώσην τῶν ὄντων καὶ νὰ ἀνοίξουν τὰς πὺλας τῆς ψυχῆς μου πρὸς ὑποδοχὴν τῆς ἐνθέου ὑφηγήσεως τοῦ Πλάτωνος. Συνέχεια
«Πρῶτος λοιπὸν ἂς ἐξυμνηθεὶ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ βασιλιὰς τῶν νοερῶν(=νοητικῶν) θεῶν, δηλαδὴ ὁ ΚΡΟΝΟΣ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὸν Σωκράτη τοῦ «Κρατύλου» ἀκτινοβολεὶ τὴν «καθαρῇ καὶ ἀμολύντη ἰδιότητα τοῦ Νοῦ» καὶ ἔχει ἐγκαθιδρύσει μέσα στην ἴδια τὴν κορυφὴ τῶν νοερῶν τὴν τέλεια δύναμη τοῦ, μένοντας σταθερὸς καὶ προοδεύοντας ταυτόχρονα ἀπὸ τὸν πατέρα, καὶ διαμοιράζοντας τῇ νοερὴ ἡγεσίᾳ τῆς συνδετικὴς τριάδος, καὶ θέτοντας τὴν ὑπεροχὴ του ἔναντι τῶν ἄλλων νοερῶν θεῶν σὲ ἀμέση συνέχεια μὲ τὴν συνδετική, καὶ περιέχοντας μέσα του τὸ ἴδιο τὸ νοητὸ τοῦ δημιουργικοῦ Νοῦ καὶ τὸ σύνολο τῶν ὄντων. Συνέχεια
Λέγεται τοίνυν, ἔφη, ὦἑταῖρε, πρῶτον μὲν εἶναι
τοιαύτη ἡ γῆ αὐτὴἰδεῖν, εἴ τις ἄνωθεν θεῷτο,
ὥσπερ αἱ δωδεκάσκυ- τοι σφαῖραι, ποικίλη,
χρώμασιν διειλημμένη, ὧν καὶ τὰἐνθάδε εἶναι χρώματα
ὥσπερ δείγματα, οἷς δὴ οἱ γραφῆς καταχρῶνται.
ἐκεῖ δὲ πᾶσαν τὴν γῆν ἐκ τοιούτων εἶναι,
καὶ πολὺ ἔτι ἐκ λαμπροτέρων
καὶ καθαρωτέρων ἢ τούτων∙ τὴν μὲν γὰρ
