Χρειαζόμεθα μόνον τήν Ὁμόνοια;

«…Ὅταν ἀποφασίσαμεν νὰ κάμωμεν τὴν Ἐπανάστασις, δὲν ἐσυλλογίσθημεν οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομεν ἅρματα οὔτε ὅτι οἱ Τούρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μας εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νά πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα;», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμεν εἰς αὐτὸν τὸν σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Συνέχεια

Οἱ δικοί μου Ἅγιοι…

Διαβιώντας σὲ μίαν χώρα ὅπου κάθε λογῆς ἅγιοι καὶ «ἅγιοι», ὅσιοι καὶ «ὅσιοι», μάρτυρες καὶ «μάρτυρες», ἥρωες καὶ «ἥρωες» τιμῶνται, ἐκ παραλλήλου μὲ τὶς «ἐθνικὲς» καὶ τὶς ἐθνικὲς ἑορτές, δίπλα διαρκῶς στὶς «παγκόσμιες ἡμέρες» καὶ τὰ «μνημεία παγκοσμίου κληρονομίας» (ποὺ διαρκῶς εἶναι πάντοτε μόνον τὰ δικά μας, ἐφ΄ ὅσον ὅλων τῶν ἄλλων τὰ μνημεία ἀνήκουν στοὺς λαοὺς ποὺ τὰ ἐδημιούργησαν), ἀρχίζω νὰ ἀναρωτῶμαι σοβαρὰ γιὰ τὸ ποιοὶ εἶναι πράγματι οἱ Ἥρωες καὶ οἱ Ἅγιοι  ποὺ ὀφείλουμε νὰ τιμοῦμε διαρκῶς, δίχως εἰσαγωγικά, δίχως «ἐὰν» καὶ δίχως ἐρωτηματικά.
Καί, ἀνατρέχοντας στὶς διασωθεῖσες ἱστορικὲς πηγές, ἀνακαλύπτω πώς, εὐτυχῶς, ἔχουμε πολλοὺς τέτοιους μά, δυστυχῶς μας, ἐλαχίστως ἀσχολούμεθα μαζύ των, ἀκόμη κι ἐὰν αὐτὰ τὰ πρόσωπα, παγκοσμίως, εἶναι καὶ ἀποδεκτὰ καὶ προβαλλόμενα, γιὰ τοὺς ὁποίους -ἐντοπίους- λόγους.
Πρὸς τοῦτον ἕνα Προμηθεὺς βασιλεύει στὸ Τόκυον…

Τόκυο…
Γνωρίζουν τὶ ἐπικαλοῦνται…
…ἀκόμη κι ἐὰν …δὲν γνωρίζουν!!!


Συνέχεια

Βιβλιοσχολιάζοντας τὸ «Μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα»

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις διότι πρόκειται γιὰ αὐστηρῶς προσωπικὲς ἀπόψεις. Παρακαλῶνται λοιπὸν πολὺ οἱ διάφοροι ΚΛΙΚοσυλλέκτες νὰ μείνουν μακρυά!!!
(Ξέρουν αὐτοί…!!!)

Τὸ 2013, ἕνα μικρὸ θὰ ἔλεγα βιβλιαράκι, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Πελασγὸς» τοῦ Γιάννη Γιαννάκενα, εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Συγγραφεὺς ὁ ἱστορικός μας Δημήτριος Μιχαλόπουλος.


Τὸ ἐν λόγῳ ἔργο ἔφθασε στὰ χέρια μου τὸ …2017 καὶ μία πρώτη, πολὺ γενική, παρουσίασίς του ἔγινε ἐδῶ:

Μὲ τὸν Σταυρὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα

Συνέχεια

Χριστούγεννα στὸ Ναύπλιο

Χριστούγεννα στὸ Ναύπλιο στῆς γῆς τὸ σκαλοπάτι
οἱ Βαυαροὶ στολίζουν τὸ δένδρο στὸ παλάτι
ὅτι κρεμοῦν στὰ φύλλα του δὲν στέκεται καὶ πέφτει
βγαίνουν στοὺς δρόμους καὶ ῥωτοῦν, ψάχνουν νὰ εὑροῦν τὸ φταίκτη
Συνέχεια

Δυστυχῶς τὸ κακὸ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ …1821!!!

Δυστυχῶς τὸ 1821 δὲν εἴχαμε τὴν κατάλληλο ἡγεσία. Εἴχαμε τὸν Μαυροκορδάτο καὶ τὸν Κωλέττη. Συνέχεια

Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς φυλᾷ ἀπὸ τοὺς συντρόφους μας…

Ὁ Κολοκοτρώνης στὴν ἀρχὴ τοῦ Εἰκοσιένα, στὸ τραπέζι ἐπάνω, ὅταν ἤθελε νὰ πιῇ κρασί, ἔλεγε συχνά: 

Συνέχεια