Ὁ χρόνος ξεκινᾶ ἀπὸ …τώρα! (ἀναδημοσίευσις)

Υπάρχει ακόμη χρόνος…για όλους εμάς που καθίσαμε στο πεζούλι της ιστορίας κυττώντας τα παπούτσια μας.  Την πίκρα της ήττας την γευθήκαμε και την απογοήτευση για ακόμη ένα στημένο παιχνίδι στο οποίο αν και δεν παίξαμε γίναμε θεατές της εξ αρχής χαμένης κερκίδας. 
Την ζήσαμε την νύκτα εκείνη που αγνοούσαμε ότι υπάρχει,  κι όμως φθάσαμε κι εμείς να μετράμε τα σανίδια του ταβανιού για να διώξουμε την οργή που έκλεψε ακόμη και τον ύπνο μας. Όμως, υπάρχει ακόμη χρόνος για όλους εμάς που γνωρίζουμε ότι όλα τελείωσαν σε αυτόν τον τόπο. Αρκεί να σκοτώσουμε άνευ ελέους όλες τις φωνές όλων των τεράτων που θέλουν να μας πείσουν ότι κρεμόμαστε από τις ανορθόγραφα ραγιάδικες υπογραφές τους.
Συνέχεια




Καμμία θυσία δὲν πάει χαμένη…

Καμμία θυσία δὲν πάει χαμένη...Και εγώ δάκρυσα, και δε μπόρεσα να του το κρύψω. Με είδε και με μάλωσε τρυφερά. Μου είπε:«Μην λυπάσαι! Καμμιά θυσία δεν πάει χαμένη. Η Ελλάδα ελευθερώθηκε, αυτό έχει σημασία!». Η νύκτα προχωρούσε και σύντομα θα έπρεπε να φύγω. Σηκώθηκα για να τον χαιρετήσω. Του είπα: «Γρηγόρη, πρέπει να φύγω τώρα. Πες μου, τι θέλεις να πω στους Έλληνες του 2015;». Με κύτταξε στα μάτια με το διεισδυτικό του βλέμμα. Μου απάντησε: Συνέχεια





Ῥομαντικοὶ ὑπὲρ …Χριστουγέννων!!!

Ῥομαντικοὶ ὑπὲρ ...Χριστουγέννων!!!

Ὁ Σταμάτης Μαμοῦτος μιλᾶ γιὰ τὸ ρομαντικό, παραδοσιοκρατικὸ κίνημα τοῦ 1841-43, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸν Κάρολο Ντίκενς.
Ὅσο καὶ ἂν φαίνεται παράξενο, τὰ Χριστούγεννα εἶχαν καταργηθῆ, ἀπαγορευθῆ οὐσιαστικῶς, στὴν ἀστικὴ προτεσταντικὴ ΒΔ Εὐρώπη, ὑπὸ τὴν ἐπελαύνουσα ἀπάνθρωπη νεωτερικότητα.
Κι ὅ,τι ἑορτάζουμε σήμερα, ἔστω τυπικῶς, τὸ δένδρο, τὰ δῶρα, οἱ ὕμνοι, τὰ οἰκογενειακὰ Συνέχεια





Λογιστικὸς ἔλεγχος τοῦ χρέους…

Λογιστικὸς ἔλεγχος τοῦ χρέους...Ας υποθέσουμε ότι είμαι ταβερνιάρης και πως εσείς έρχεστε να φάτε στην ταβέρνα μου. Στο τέλος, μου ζητάτε τον λογαριασμό και εγώ έρχομαι και σας λέω: «δώστε μου 500 € και είμαστε εντάξει!».
Εσείς, τότε, κοιτάζεστε μεταξύ σας έκπληκτοι για το ποσό και εγώ, που είμαι μάγκας ταβερνιάρης σας κάνω και ένα σκόντο! «Καλά, δώστε μου 450€ και καθαρίσαμε».
Συνέχεια





Ὅσο κάποιος φοβᾶται, πάντα θὰ ὑπάρχη κάποιος νὰ τὸν φοβίζῃ…

Ὅσο κάποιος φοβᾶται, πάντα θὰ ὑπάρχη κάποιος νὰ τὸν φοβίζῃ...Στην ζωή μου μέχρι σήμερα, έχω μπλέξει σε καβγάδες τέσσερις φορές. Η τελευταία φορά ήταν, όταν ήμουν περίπου 22 χρονών. Δεν τους είχα προκαλέσει εγώ, αλλά τους είχα αποδεχθεί, αφού δε μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο.

Θα αναφερθώ στην πρώτη φορά, που ήταν στο Λύκειο, διότι εμπεριέχει και ένα δίδαγμα περί φόβου, που μου χρησίμευσε πολύ στην μετέπειτα ζωή μου. Φαντάζομαι, ότι πολλοί από εσάς θα έχετε κάποια ανάλογη εμπειρία από τα μαθητικά σας χρόνια.
Ήταν, λοιπόν, κάποιος συμμαθητής μας τότε στην Α΄Λυκείου, δυνατός και νευρώδης, τσαμπουκάς και προκλητικός προς όλου
Συνέχεια





10η πρὸς 11η Ἰουνίου 323 παχ. Τὸ τέλος.

10η πρὸς 11η Ἰουνίου 323 παχ. Τὸ τέλος.Οἱ πολλὲς διοικητικὲς φροντίδες, οἱ κόποι, οἱ τραυματισμοὶ καὶ τελευταία ὁ θάνατος τοῦ πιὸ στενοῦ του φίλου, Ἠφαιστίωνος, τοῦ ἔφθειραν τὴν ὑγεία. Ὁ Ἀλέξανδρος ἀρρώστησε βαρειὰ καὶ στὶς 10 πρὸς 11 Ἰουνίου τοῦ 323 π.Χ. ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ στὴν Βαβυλῶνα, στὸ παλάτι τοῦ Ναβουχοδονόσορος Β’, σὲ ἡλικία μόλις 32 ἐτῶν καὶ 11 μηνῶν. Συνέχεια