Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
«Στη μακραίωνη Ιστορία του Έθνους μας, ειδικά στους απελευθερωτικούς αγώνες για ανεξαρτησία της πατρώας γης, πολλοί ήσαν εκείνοι που ανιδιοτελώς προσέφεραν τα υπάρχοντά τους αλλά και την ίδια τους τη ζωή. Στις περισσότερες περιπτώσεις η πολιτεία των Ελλήνων, αναγνώρισε τους αγώνες και τη θυσία τους και κατά κάποιο τρόπο τους αποζημίωσε με τη δημιουργία κάποιου ανδριάντα, ως ελάχιστο φόρο τιμής. Συνέχεια
Νομάδες κτηνοτρόφοι, ζούσαν στα βουνά το καλοκαίρι και το χειμώνα στα χειμαδιά (βνά-στράτα-χειμαδιά) διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα.
Κοιτίδα των Σαρακατσάνων ήταν η οροσειρά της κεντρικής και νότιας Πίνδου και η Ρούμελη με επίκεντρο τα ΑΓΡΑΦΑ, χώρος που λόγω της γεωφυσικής του κατάστασης ήταν απάτητος, δεν ήταν γραμμένος πουθενά και γι’ αυτό κατοικούνταν από αυτόνομους και ελεύθερους ανθρώπους. Ο διασκορπισμός τους από την αρχική κοιτίδα τους προς την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα έγινε επί Τουρκοκρατίας και κυρίως τον 18ο αιώνα, στα χρόνια του Αλή Πασά.
Ως προς το όνομά τους υπάρχουν πολλές και Συνέχεια
Εἶχα τόσα πολλὰ νὰ γράψω γιὰ αὐτὸν τὸν τίτλο…
Μὰ τόσα πολλά…
Θὰ περιορισθῶ ὅμως μόνον στὰ ὅσα ἡ περίστασις ἐπιβάλλει…
Στὰ ὅσα οἱ ἡμέρες ἐπιτάσσουν…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, ἡ πορεία εἶναι πάντα ἀτομική..
Δίχως διασταυρώσεις..
Ὁ Νικήτας ἦταν πάντα ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους μου ἥρωες. Ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ πάντα ἐθαύμαζα γιὰ τὴν ἀκεραιότητα, τὸν ἄδολον πατριωτισμό τους καὶ τὸἦθος τους.
Γνωρίζουμε φυσικὰ πὼς πέθανε πάμπτωχος. Αὐτὸ ποὺ δὲν γνωρίζουμε εἶναι τὸ ποῦ εἶναι ὁ τᾶφος του.
Ἦταν λοιπόν τόσο ἀσήμαντος ὥςτε νά μήν ἐνδιαφερθῇ κανεῖς πρό κειμένου νά βάλῃ ἕνα σημάδι; Τί στό καλό; Γιὰ τὸν Νικηταρᾶ μιλᾶμε.
Ἀναζητῶντας λοιπὸν κάποιο στοιχεῖο γιὰ τὸν τάφο τοῦ Νικήτα ἔπεσα στὸ παρακάτω ἄρθρον τοῦ Ἀγγέλου Συνέχεια
Νεαρή Ελληνίδα, Χαλκογραφία, C. L. Eastlake, London, 1848.
Γράφοντας μόνον γιὰ τοὺς ἥρωες τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ἔχουμε ξεχάσει τοὺς μικροὺς καὶ μεγάλους ἀγῶνες ποὺ ἔδιδαν οἱ ἀνώνυμες γυναῖκες.
Αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες ποὺ δίχως τους δὲν θὰ ὑπῆρχαν καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ γνωστοί, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀπελευθέρωσιν.
Ἕνα μικρό ἀφιέρωμα στήν μνήμη τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Σήμερα δέν ὑπάρχουν ἥρωες. Μόνον Νενέκοι.
Πέθανε στίς 4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843. Πρίν ἀπό 169 χρόνια.
Ο Θ. Κολοκοτρώνης είναι η σημαντικότερη στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία της Επανάστασης του 1821. Για την ευφυΐα, την τόλμη, τη σύνεσή του, αλλά και για τη βαρύτητα του λόγου του, που από νέο τον χαρακτήριζαν, επονομάσθηκε «Γέρος του Μοριά» Γεννήθηκε στο Ραμαβούνι της Μεσσηνίας στις 3 Απριλίου 1770, ενώ η καταγωγή του ήταν από το χωριό Λιμποβίσι της Αρκαδίας. Η οικογένειά του – με γενάρχη τον Τσεργίνη – ανέδειξε πολλούς γενναίους κλεφταρματολούς-αγωνιστές και κατέβαλε βαρύ τίμημα στον απελευθερωτικό αγώνα κατά των Τούρκων. Μέχρι την έκρηξη της Επανάστασης περίπου εβδομήντα Κολοκοτρωναίοι είχαν βρει το θάνατο στον αγώνα κατά των Τούρκων.
Ο πατέρας του Κωνσταντής ήταν Συνέχεια
